Ανοιχτή Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων-Φοιτητών στην Θεσσαλονίκη: ήρθε η ώρα!

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

σε ανοιχτή συνάντηση εργαζομένων-ανέργων-φοιτητών για τη δημιουργία μιας αντίστοιχης Ανοιχτής Συνέλευσης

Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν γίνει πολλοί αγώνες, στην χώρα και στην πόλη μας. Οι μεγάλες απεργίες για το Ασφαλιστικό το 2007-2008 κινητοποίησαν εργαζόμενους/ες από κάθε εργασιακό κλάδο, από τα εργοστάσια μέχρι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ το μεγάλο κίνημα των φοιτητών/τριων το 2006-2007, όχι μόνο αγκάλιασε κάθε νέο/α, αλλά δημιούργησε μια γενιά ανθρώπων έτοιμων να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στους χώρους δουλειάς. Αυτό αποδείχτηκε από την πρωτόγνωρη συμμετοχή των φοιτητών/τριων στις κινητοποιήσεις για το Ασφαλιστικό αλλά και για άλλα θέματα, όπως το ζήτημα των εργολαβικών εργαζομένων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, υπήρξαν και άλλες σημαντικές διαδικασίες στην πόλη μας, όπως η μεγάλη απεργία των δασκάλων το 2006 και η περσινή κινητοποίηση των ωρομίσθιων εκπαιδευτικών, οι κινητοποιήσεις στην ΕΥΑΘ, στη βιομηχανία φωσφορικών λιπασμάτων (ΒΦΛ), στην WIND, η δημιουργία σωματείου στους μισθωτούς τεχνικούς και στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ, η δημιουργία ομάδων εργαζομένων στην υγεία, τα ΜΜΕ, τον επισιτισμό κ.α. Η αυξανόμενη κινητοποίηση στους χώρους εργασίας και σπουδών εκφράστηκε τελικά και τον περασμένο Δεκέμβρη, όπου με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου, χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, ξεχύθηκαν στον δρόμο.

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, και πιο συγκεκριμένα, μέσα από τρία περσινά γεγονότα (τον αγώνα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ενάντια στις εργολαβίες που συνεχίζεται, τις συνεχείς κινητοποιήσεις στην εταιρεία τηλεπικοινωνιών WIND και τις δράσεις ενάντια σε απόλυση στην εμπορική αλυσίδα Κωτσόβολος), εμείς, εργαζόμενοι-άνεργοι-φοιτητές από διαφορετικούς κλάδους, με διαφορετικές ηλικίες και εμπειρίες, με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις/ιδεολογίες, ήρθαμε κοντά, γνωριστήκαμε, ενωθήκαμε με βάση τα εργασιακά προβλήματα, επιδιώκοντας την αλληλεγγύη και τη δράση απέναντι στην εργοδοσία, τους προϊσταμένους, τους «διευθυντάδες των ζωών μας».

Και τώρα θέλουμε να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Να δημιουργήσουμε κάτι σταθερότερο και δυνατότερο, μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΑΝΕΡΓΩΝ-ΦΟΙΤΗΤΩΝ στην Θεσσαλονίκη που θα βρίσκεται π.χ. σε δεκαπενθήμερη βάση. Μια συνάντηση όπου θα συζητάμε τις εμπειρίες και τα προβλήματα μας, μια δομή που θα στηρίζει και θα συνδέει τις δικές μας αντιστάσεις, τους αγώνες μας, αλλά και που θα μπορεί να στηρίξει και οποιονδήποτε άλλο/η που θέλει να αγωνιστεί και επιδιώκει μια στήριξη: μία φίλη μας, έναν γνωστό μας, εργαζόμενους από έναν κλάδο ή χώρο δουλειάς κτλ.

Ξέρουμε καλά ότι δεν μπορούμε να υποκαταστήσουμε την οργάνωση σε κάθε κλάδο ή χώρο δουλειάς από αυτούς/αυτές που βρίσκονται εκεί. Ξέρουμε όμως και ότι στους περισσότερους κλάδους και χώρους δουλειάς δεν υπάρχει οργάνωση, ούτε σωματεία, ούτε εργασιακές επιτροπές ή ομάδες, ούτε τίποτα. Και πρέπει να πούμε και αυτό: ακόμα και αν υπάρχουν σωματεία σε έναν κλάδο, τις περισσότερες φορές υπολειτουργούν. Δηλαδή δεν λειτουργούν αγωνιστικά, ούτε αμεσοδημοκρατικά. Σπάνια γίνονται γενικές συνελεύσεις και τελικά, το μόνο που νοιάζει όσους ασχολούνται με το σωματείο, είναι οι συνδικαλιστικές εκλογές και η αντιπροσώπευση των εργαζομένων από τις (κομματικές συνήθως) συνδικαλιστικές δυνάμεις που εκλέγονται στα διοικητικά συμβούλια. Η εικόνα του συνδικαλιστή που γίνεται υποψήφιος βουλευτής είναι δυστυχώς πολύ γνώριμη και επιβεβαιώθηκε και στις πρόσφατες εκλογές.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, θέλουμε να σας καλέσουμε την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, στις 19.00, για να συζητήσουμε την προοπτική της δημιουργίας μια ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ εργαζομένων-ανέργων-φοιτητών. Για να συζητήσουμε από κοινού τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει αυτή η συνέλευση, καθώς και τους πρώτους άξονες/στόχους στους οποίους θα κινηθεί.

Απευθύνουμε αυτό το κάλεσμα στον καθημερινό/η μας συνάδελφο/ίσσα.

Δεν μας νοιάζει αν κάποιος είναι εκλεγμένος συνδικαλιστής ή όχι, αν παλεύει για χρόνια στο εργατικό κίνημα ή ασχολείται για πρώτη φορά με τα εργασιακά προβλήματα, αν είναι νέα ή παλιά εργαζόμενη, δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αν ψηφίζει το Α ή το Β κόμμα ή δεν ψηφίζει καθόλου. Θέλουμε μία διαδικασία όπου θα επικρατεί η αρχή της ισοτιμίας, όπου ο λόγος του καθενός, της καθεμιάς, θα βαραίνει το ίδιο.

Θέλουμε μια διαδικασία που θα προάγει την αλληλεγγύη και την κοινή δράση απέναντι στην εργοδοσία και τους υπαλλήλους της (και με το «υπαλλήλους» εννοούμε και τον εργοδοτικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό). Και ας μη συμφωνούμε σε όλα τα ζητήματα που θα συζητάμε.

Θέλουμε ο κόσμος που θα πλαισιώσει αυτή τη διαδικασία να έρθει καλοπροαίρετα, χωρίς διάθεση να «περάσει τη γραμμή του κόμματος» ή της συνδικαλιστικής παράταξης/οργάνωσης/ομάδας που μπορεί να ανήκει. Ή με άλλα λόγια, κομματικά/πολιτικά στελέχη, συνδικαλιστικοί παράγοντες και όποιοι άλλοι θέλουν να λειτουργήσουν ως αυτόκλητοι «καθοδηγητές», «σωτήρες» ή «φωστήρες» των υπολοίπων, δεν μπορούν να έχουν θέση σε μια τέτοια ανοιχτή και σύνθετη διαδικασία. Γιατί πρέπει να το καταλάβουμε: μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, όπως την περιγράφουμε, περιλαμβάνει αναγκαστικά κόσμο με διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες, αντιλήψεις, απόψεις. Είναι εξ’ αρχής και αναγκαστικά ανεξάρτητη από κάθε συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία/άποψη, αλλά δεν είναι απολιτίκ, αντίθετα, είναι χώρος ζύμωσης, σύνθεσης και κοινής δράσης όσων θέλουν πραγματικά να συνεργαστούν και να αγωνιστούν για να αλλάξουν τα πράγματα στους χώρους εργασίας και στην κοινωνία.

Ραντεβού λοιπόν την

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΤΙΣ 19.00,

ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΟΛΥΜΠΟΥ.

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία

μιας Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων-Φοιτητών στην Θεσσαλονίκη

Και η ΠΟΣΠΕΡΤ για την...επισφάλεια!

02/11/2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το σημερινό Δ.Σ. της Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ., πολλές φορές μετά την εκλογή του, έχει καταγγείλει την κακοδιοίκηση της ΕΡΤ. Έχει αναφερθεί επανηλλειμένα στην αδιαφάνεια και στην κατασπατάληση Δημόσιου χρήματος σε golden boys από τη μια και από την άλλη στη μαύρη εργασία που αφορά την πλειοψηφία των κάθε μορφής «συμβασιούχων» εργαζομένων. Είναι μεγάλη η ευθύνη των συνδικαλιστών - όσων βρέθηκαν στα κέντρα αποφάσεων ’‘εκπροσωπώντας’’ την Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. -, που κουκούλωναν, συνδιοικώντας.
Η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. έκανε επανειλημμένες παρεμβάσεις προς το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.) και τον Ειδικό Γραμματέα, με αποτέλεσμα να πετύχει Τριμερή συνάντηση, την Πέμπτη 05/11/2009, στην οποία η ΕΡΤ έχει την υποχρέωση να προσκομίσει όλα τα στοιχεία που αφορούν συμβάσεις, διάρκεια συμβάσεων, ειδικότητες, εγγραφή στον Ο.Α.Ε.Δ., αμοιβές κ.λπ.


Απαιτούμε να υπάρξει διαφάνεια. ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΦΩΣ.

Όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν την ίδια εργασιακή σχέση, μόνιμη & σταθερή εργασία.
Άμεσα να γίνει καταγραφή όλων των θέσεων εργασίας, που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Να τακτοποιηθούν οι εργαζόμενοι σε αυτές, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας.

Άμεση κατάργηση κάθε μορφής ομηρίας και δουλείας, όπως συμβάσεις έργου, ενοικίασης, STAGE, υπεργολαβίας, υπενοικίασης κ.λπ.
Να προκηρυχθούν, άμεσα, διαγωνισμοί μέσω Α.Σ.Ε.Π.
Μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαγωνισμοί για προσλήψεις να μη φύγει κανείς εργαζόμενος.
Να πληρώνονται με το εισαγωγικό κλιμάκιο της ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ τους, όπως προβλέπουν οι Σ.Σ.Ε. και να διασφαλιστούν αναδρομικά σε όλους, τα ασφαλιστικά και μισθολογικά τους δικαιώματα.
Να αναγνωριστεί η εργασιακή εμπειρία όσων εργάστηκαν με επισφάλεια.
Μοριοδότηση ανάλογα με το χρόνο απασχόλησής τους.

Στο εξής να λειτουργήσει με τη νόμιμη εκπροσώπηση των εργαζομένων η επιτροπή του άρθρου 3 που έργο της είναι, σύμφωνα με τον νόμο, η έκφραση γνώμης, σχετικά με την αναγκαιότητα ανάθεσης του συγκεκριμένου έργου, καθώς και ο έλεγχος αν οι προτεινόμενοι εξωτερικοί συνεργάτες έχουν αποδεδειγμένα τις προϋποθέσεις και την ικανότητα για την εκτέλεση του έργου που θα τους ανατεθεί.

Επιτέλους να σταματήσει η κακοδιοίκηση και η σπατάλη στην ΕΡΤ.

Για τις εργολαβίες στην τηλεφωνία

Ok, sorry, έχω να ενημερώσω το μπλογκ πολύ καιρό λόγω υποχρεώσεων...
Αλλά το παρακάτω κείμενο μου άρεσε, ειδικά το να πιάνεις το ρεβόλβερ...



NORTH-NET>>>> Βορειοδυτικά της εκμετάλλευσης

Η σημασία του να είσαι κρέας:

Η Northnet εταιρία στεγαζόμενη στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ 3, δουλεύει με υπεργολαβίες για την HOL και την Cosmoline, εταιρίες Internet και σταθερής τηλεφωνίας με αορίστου χρόνου συμβάσεις 6ωρης απασχόλησης. Η μεγάλη συχνότητα με την οποία βγάζει αγγελίες για προσλήψεις είναι αποτέλεσμα των συχνότατων απολύσεων που κάνει καθώς αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν κρέας για τη μηχανή της. Καταρχήν χρησιμοποιεί το γνωστό τέχνασμα της «εκπαίδευσης», δηλαδή οι τρεις πρώτες μέρες είναι άμισθη εργασία και παρόλα αυτά το μεγαλύτερο κομμάτι αυτών των ημερών ο εργαζόμενος δουλεύει κάνοντας αυτό που θα έκανε κανονικά και ένας προσληφθείς εργαζόμενος (αφού το να μάθεις τη δουλειά είναι ζήτημα 20-30 λεπτών) εντελώς τζάμπα. Ακολουθούν μία με δύο μέρες κατά τις οποίες ο εργαζόμενος δουλεύει μαύρα και ανασφάλιστα [πράγμα το οποίο έχουν και το θράσος να το έχουν δηλώσει σε σχετικό ερώτημα εργαζομένου κατά πρόσωπο] μέχρι να υπογράψει το συμβόλαιο με την υπόσχεση ότι θα τις πληρωθεί αυτές τις μέρες, χωρίς βέβαια αυτό να εξασφαλίζεται από πουθενά. Αν λοιπόν δεν τους κάνεις μετά από αυτές τις μέρες θα είναι δυνατόν να έχεις δουλέψει κάλλιστα για αυτούς ως και 5 απλήρωτα εξάωρα. Το πράγμα αυτό λειτουργεί φυσικά και σαν μοχλό πίεσης, ή θα είσαι καλό παιδί/ κορίτσι στη δουλειά ή αυτά τα ημερομίσθια ξέχνα τα στον πρώτο μισθό, πόσο μάλλον αν απολυθείς ή αποχωρήσεις νωρίτερα.

Όταν ακούω Bonus τραβάω το ρεβόλβερ μου:

Όταν και αν καταφέρεις να υπογράψεις τη σύμβαση θα ακούσεις από τον προϊστάμενο του τμήματος σου να αναφέρει πως πέρα από το βασικό μισθό υπάρχουν και τα μπόνους! Αν πιάσεις το στόχο των πωλήσεων υποτίθεται πως παίρνεις μπόνους. Φυσικά αυτός ο στόχος πάντα τοποθετείται εκεί που είναι σχεδόν αδύνατον να τον πιάσει ώστε να λειτουργεί σαν καρότο για να συνεχίσεις να δουλεύεις εντατικά και ίσως ως πριμ για όσους πρόκειται να γίνουν το δεξί χέρι του προϊσταμένου. Για τους υπόλοιπους ισχύει η διαρκής πίεση όσον αφορά την παραγωγικότητα. Τρέξε, πήδα, κάνε τούμπες, κάνε πωλήσεις! Και φυσικά αν για λίγες μέρες δεν ανταποκριθείς στο σχέδιο παραγωγικότητας τότε σου δείχνουν το δρόμο για την έξοδο αφού πολύ απλά μπορούν να προσλάβουν κάποιον άλλο τον οποίο θα τον βάλουν μάλιστα να δουλεύει τζάμπα κατά τη διάρκεια της «εκπαίδευσής» του.

Άλλες παραβιάσεις:

Φυσικά δεν τελειώνουμε εδώ. Οι παραβιάσεις συνεχίζονται. Δεν εφαρμόζεται το δικαίωμα στο διάλειμμα το οποίο είναι καθιερωμένο από το νόμο, αντ’ αυτού όποιος ζητάει διάλειμμα μπορεί να αρκεστεί στην «παραχώρηση» του επόπτη για να πάει στην τουαλέτα ή να καπνίσει ένα τσιγάρο για 2-3 λεπτά. Αποκρύπτεται το γεγονός πως για να πληρωθεί το επίδομα πτυχίου πρέπει άμεσα να προσκομιστεί αντίγραφο αυτού, κι έτσι όποιος αργήσεις να το καταθέσει λόγω αυτής της απόκρυψης χάνει το επίδομα αυτό μέχρι την ημέρα που το προσκομίζει. Και φυσικά οι απολύσεις είναι συνεχείς [με τις «κλοπές» από το μισθό που αναφέραμε με την εφαρμογή των παραπάνω τεχνασμάτων] και η πιθανότητα να υπερβείς τους 2 μήνες εργασίας σπάνια, πράγμα βέβαια που ισχύει κατά κώρον στον ιδιωτικό τομέα και κάνει τη δυνατότητα συνάντησης των εργαζομένων εξαιρετικά δυσχερή.

ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ ΤΩΡΑ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΓΟΛΑΒΙΩΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΒΡΟΧΗ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΤΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ

Κάποιος….
από το μπουντρούμι της northnet

Σύντομη εκλογική ανάλυση

Πολλοί με ρωτούν πως είδα τις εκλογές.

Δεν είχα και πολύ όρεξη να γράψω κάτι διότι θεωρώ ότι η συγκυρία έχει πολύ έντονες κοινωνικές διαδικασίες που πρέπει να αναδειχτούν (αναβρασμό στις τηλεπικοινωνίες, στις ασφαλιστικές, στο λιμάνι, στα ΜΜΕ, σε δομές πρόνοιας του δημοσίου –απ’ την πρόσθετη διδακτική στήριξη μέχρι τα κέντρα απεξάρτησης κ.α.). Αλλά τελικά είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό των φετινών εκλογών, δηλαδή υπάρχει έντονη κοινωνική κινητικότητα και δεν γίνονται σε «αγωνιστικό κενό». Υπάρχουν προβλήματα στην κοινωνία, υπάρχουν αγώνες. Και είχαμε μέσα σε μια τέτοια κατάσταση τις εκλογές.

Ποιός κέρδισε τί;

Καταρχήν το εκλογικό σώμα αυξήθηκε κατά 10.000 σε σχέση με τις ευρωεκλογές του Ιουνίου.

Τότε είχα γράψει ένα εκτενές άρθρο (στο http://rizospastes.blogspot.com/2009/06/2009_19.html ) όπου μιλούσα για τριχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας στα αστικά κέντρα (σε αντιδραστικό δεξιό μπλοκ, σοσιαλδημοκρατία/χωνευτήρι/κέντρο, συνειδητή αποδοκιμασία). Σε εκείνο το άρθρο χρησιμοποιούσα τον ισχυρισμό των Μαύρη και Βερναρδάκη ότι οι εκλογικοί κατάλογοι δεν είναι εκκαθαρισμένοι και ότι το εκλογικό σώμα είναι μικρότερο. Είχα χρησιμοποιήσει ως εκλογικό σώμα αυτό που πρότεινε η Public Issue (8.234.000 άτομα). Το ίδιο κάνω και τώρα. Ας θεωρήσουμε το εκλογικό σώμα 8.244.000 (αφού αυξήθηκε κατά 10.000) και όχι 9.933.000 που λέει το Υπουργείο. Ξέρω ότι ίσως έτσι χάνεται μεγάλο μέρος της αποχής, και ότι ίσως μειώνονται τα πραγματικά ποσοστά όλων των κομμάτων, αλλά ας το δεχτούμε. Το ίδιο έκανα άλλωστε και στις ευρωεκλογές.

Τι είχαμε όμως με βάση αυτό το μικρότερο εκλογικό σώμα;

-- ΠΑΣΟΚ = 3.003.000 ψήφοι = 36,5%

-- ΔΕΞΙΟ ΜΠΛΟΚ = 2.730.000 ψήφοι = 33,1%

(νδ+λαος+δημ.αναγέννηση+χρ.αυγή)

-- ΑΠΟΧΗ+ΛΕΥΚΟ = 1.242.000 ψήφοι = 15%

ΑΡΙΣΤΕΡΑ = 866.000 = 10,5%

(κκε+σύριζα+ανταρσύα+κκε μ-λ)

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ = 173.000 = 2%

Χάθηκε η τριχοτόμηση;

Στα αστικά κέντρα;

Ισχυρίζομαι πως όχι!

Στις μεγάλες πόλεις η αριστερά + οικολόγοι παίρνουν μεγαλύτερα ποσοστά, και τα δύο πρώτα βασικά μπλοκ (σοσιαλδημοκρατία + δεξιά) λιγότερους ψήφους. Είναι αυτό που ειπώθηκε και στο προηγούμενο άρθρο για τις ευρωεκλογές, ότι… «καθότι το «προφίλ» αυτού που απείχε «προσομοίαζε» αυτόν που θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ ή Οικολόγους στα αστικά κέντρα, μπορούμε να περιμένουμε ότι αυτός ο κόσμος, αν ψηφίσει, μάλλον θα κατανεμηθεί ισοσκελώς σε «Δεξιά», «Κέντρο», «Αριστερά»-οικολόγοι. Δηλαδή η «συνειδητή αποδοκιμασία», αν γίνει εκλογική επιλογή κάποιου πολιτικού «μπλοκ», μάλλον θα τριχοτομηθεί στις πόλεις.»

Επίσης: η συνειδητή αποχή/αποδοκιμασία μπορεί να μειώθηκε σε σχέση με τις ευρωεκλογές κατά 662.000 άτομα (1.904.000 το είχα υπολογίσει στο προηγούμενο άρθρο), αλλά αυξήθηκε σίγουρα κατά 300.000 άτομα που δεν ψήφισαν σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Και όπως ξέρουμε, είναι άλλο το "ειδικό βάρος" των βουλευτικών εκλογών, και άλλο το βάρος των ευρωεκλογών. Είναι δηλαδή σίγουρο (και φαίνεται διαχρονικά) πως η αποχή έχει τάση αύξησης και εκφράζει πια πολιτική συμπεριφορά, αν και σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές πολλοί πήγαν να ψηφίσουν σε σχέση με τις (πρωτόγνωρες σε αποχή) πρόσφατες ευρωεκλογές. Γιατί; Μα γιατί ήταν εκλογές «διακυβεύματος», δηλαδή «αλλαγής κυβέρνησης»! Ο κόσμος ήθελε να αλλάξει η κυβέρνηση, να φύγει η δεξιά, για αυτό ψήφισε. Και ψήφισε ΠΑΣΟΚ! Η αριστερά απέτυχε να ηγεμονεύσει στο μπλοκ της συνειδητής αποδοκιμασίας/αποχής, μεγάλο μέρος αυτού του ρεύματος ψήφισε ΠΑΣΟΚ, το οποίο πήρε ψήφους και από το δεξιό μπλοκ αλλά και από την αριστερά.

Αυτή είναι η πραγματική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το «χωνευτήρι». Χωρίς να αυξήσει τους ψήφους του σε σχέση με το 2004 (που έχασε τις εκλογές), τώρα κέρδισε από τη δυσαρέσκεια: από τη δυσαρέσκεια όχι μόνο δεξιών ψηφοφόρων αλλά κυρίως όσων απείχαν στις ευρωεκλογές και έχουν «ελλιπή αντιπροσώπευση». Αυτό είναι ταυτόχρονα και το μείον του. Δείχνει ότι δεν έχει πραγματικά διευρυνθεί σαν σχηματισμός σε σχέση με παλιότερα π.χ. το 2004, ότι ηγεμόνευσε συγκυριακά την συνειδητή αποδοκιμασία/δυσαρέσκεια, ότι πολλοί το ψήφισαν ως «λύση ανάγκης» για να φύγει η «απαράδεκτη δεξιά» και όχι γιατί ξαφνικά τους μάγεψε ο Γιωργάκης.

Είναι σίγουρο δηλαδή ότι η ανοχή απέναντι στο μπατσοκ θα είναι πιο μικρή απ’ ότι παλιότερα.

Αυτό είναι το βασικό μου συμπέρασμα. Από εκεί και πέρα υπάρχουν δευτερεύων συμπεράσματα όπως

--ο δικομματισμός είναι σε φθίνουσα πορεία, ειδικά στις πόλεις και στα πιο νέα και ενεργά κοινωνικά στρώματα. Σε αυτές τις εκλογές η φθορά προήλθε κυρίως από την κατάρρευση της ΝΔ που μέχρι και πρωτοκλασσάτα ονόματα δεν μπόρεσε να εκλέξει

-- η Αριστερά δεν μπορεί να ηγεμονεύσει και να εκπροσωπήσει την πραγματική κοινωνική δυσαρέσκεια που υπάρχει απέναντι στα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα (αν και το επόμενο διάστημα θα υπάρχει «ανοιχτό γήπεδο» για μια -εκ των αριστερών- πολιτική επίθεση στο μπατσοκ, την ώρα που η νδ θα «ψάχνεται» μετά τη συντριβή της),

--- το «πολύ» ΛΑΟΣ πήρε +117.000 ψήφους σε σχέση με το 2007 -τη στιγμή που η ΝΔ έχασε 700.000- και δεν μπορεί να ηγεμονεύσει στο δεξιό μπλοκ αλλά μόνο να υπάρχει ως μικρός ακροδεξιός θύλακας (ο οποίος δυστυχώς μεγαλώνει συνέχεια στις λαϊκές δυτικές γειτονιές Αθήνας και Θεσσαλονίκης)

That’s all folks!

Και μη ξεχνάτε! Η ΝΔ κατέρρευσε λόγω των αγώνων μας! Προχωράμε!!

(μέχρι να καταρρεύσουν τα πααάντα και να ζήσουμε ζωή που δεν την φανταστήκαμε που λένε και οι χειμερινοί κολυμβητές…….)

Υ.Σ.

Το μπατσοκ ήδη έδειξε το πώς θα πορευτεί. Αφού ο κόσμος θέλει πιο φιλολαϊκή πολιτική, αλλά εγώ, σαν αστικός σχηματισμός, δεν το θέλω, τότε «δοκιμάζω και βλέπω που με παίρνει». Μπαίνω π.χ. στα Εξάρχεια και βλέπω αντιδράσεις. Δεν σταματώ την ιδιωτικοποίηση των ΣΕΜΠΟ στον Πειραιά (και ας το υποσχέθηκα ανοιχτά πριν τις εκλογές) και βλέπω πόση αντίδραση σηκώνεται. Κόβω την πρόσθετη διδακτική στήριξη και αφού βλέπω αντιδράσεις την ξαναφέρνω. Κόβω τα κολλέγια που αντιδράσανε όλοι οι πανεπιστημιακοί, και σε λίγο καιρό το ξαναφέρνω.

ΒΛΕΠΩ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΔΟΚΙΜΑΖΩ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΩ.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΟΡΕΥΤΕΙ ΤΟ ΜΠΑΤΣΟΚ. Δεν είναι μαλάκες. Ξέρουν γιατί τους ψήφισε ο κόσμος, ξέρουν ότι έχουν ισορροπίες να κρατήσουν και πρέπει να δοκιμάζουν συνεχώς.

Το κίνημα θα δοκιμαστεί λοιπόν από εδώ και πέρα ως προς την

ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ως προς την καταστροφή των ψευδαισθήσεων σε πολύ κόσμο ότι το μπατσοκ «δεν θα μας πειράξει», «θα κάνει αλλαγές προς το καλύτερο» κτλ.…

Αλήθεια, πόσο έτοιμοι είμαστε;;

Το μάτι στο λιμάνι

Στο http://dockworkers.blogspot.com/ υπάρχει ενημέρωση για τις εξελίξεις στο λιμάνι του Πειραιά (απεργίες και αποχή εργασίας από τους λιμενεργάτες εδώ και 11 μέρες).

Υπάρχουν ακόμα σχόλια από εργάτες εκεί.

Ακολουθεί η σημερινή απόφαση της ΟΜΥΛΕ.

Το σίγουρο είναι πως τις επόμενες μέρες θα παιχτούν πολλά....



ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
(ΟΜ.Υ.Λ.Ε.)

ΕΝΩΣΗ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π. Πειραιάς 11.10.2009




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Τα ΔΣ της ΟΜ.Υ.Λ.Ε. και της Ένωσης Λιμενεργατών σε συνεδρίασή τους την Κυριακή 11.10.2009

ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ

την κήρυξη νέας 48ωρης Απεργίας για τη Δευτέρα 12/10/2009 και Τρίτη 13/10/2009.

Καλούμε την Κυβέρνηση να πάρει άμεσες και δραστικές πρωτοβουλίες ώστε να παγώσει η εγκατάσταση της COSCO στο Σ.ΕΜΠΟ (προβλήτας ΙΙ) του ΟΛΠ.

Η σύμβαση παραχώρησης που έχει υπογραφεί, καθώς και οι χαριστικές διατάξεις προς τη COSCO, που έχουν δοθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση και τη διοίκηση του ΟΛΠ, πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ.

Οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ και γενικότερα στα Λιμάνια διεκδικούμε να υπάρξει αναστροφή της εκποίησης του κερδοφόρου και με αναπτυξιακές δυνατότητες Σ.ΕΜΠΟ.


Με συνέπεια συνεχίζουμε τον ΑΓΩΝΑ μέχρι την τελική ΝΙΚΗ

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜAΝIΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΜ. Υ. Λ. Ε)

ΕΝΩΣΗ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π.

Αυτές τις μέρες

Αυτές τις μέρες

---Το λιμάνι του Πειραιά έχει φρακάρει από απεργίες των εργαζομένων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση

--- Σε Vodafone και Wind υπάρχει αναβρασμός ενάντια σε απολύσεις

--- Οι ασφαλιστικές είναι στην πρίζα μετά το μεγάλο κανόνι της Ασπίς και τους 1000 απολυμένους

--- Στα ΜΜΕ συνεχίζονται οι απολύσεις

--- Μαθητές του Πειραιά σέρνονται στα δικαστήρια για τη συμμετοχή τους στον Δεκέμβρη

--- Στο Ζωγράφου ο δήμος θέλει να τσιμεντοποιήσει 5 πλατείες και υπάρχει αντίσταση από κατοίκους

-- Οι εργαζόμενοι στην Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης είναι σε επίσχεση εργασίας

--- Οι καθαρίστριες στον Βόλο κέρδισαν τα δεδουλευμένα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

--- Εγώ είμαι άρρωστος

Και μέσα σε όλα αυτά, να και η κοινοβουλευτική κάθαρση.

Μιλάμε μέχρι και τα ονόματα των υπουργείων άλλαξαν οι τύποι, είναι φοβεροί, λες και θα τους ξεχάσουμε.

Δεν έχω δύναμη, σας αφήνω με μια σπαζοκεφαλιά

Αν η ΝΔ έχασε 700.000 ψήφους σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2007, το ΚΚΕ 66.000, ο ΣΥΡΙΖΑ 46, τότε πως το ΠΑΣΟΚ κέρδισε μόνο 285, το ΛΑΟΣ 115 και οι Οικολόγοι 100;

«6 να πάω σχολείο, 6 χρόνια στο δημοτικό, 6 χρόνια στο γυμνάσιο, 6 χρόνια στο πανεπιστημίο, εγώ είμαι 30, που πήγαν 6 χρόνια ρε παιδιά!»

( Κώστας Τσάκωνας από την ιστορική ταινία «μάθε παιδί μου γράμματα» )

Θα μας τρελάνουν αυτοί οι εργαζόμενοι της WIND!!

Ενημερωνόμουν το πρωί την ώρα της δουλειάς από το τηλέφωνο. Ήταν απίστευτο. Το κείμενο παρακάτω δεν μπορεί να εκφράσει το τι έγινε. 250 εργαζόμενοι της WIND αποφάσισαν και έκαναν κατάληψη στα γραφεία της εταιρείας, κάθισαν επιτέλουν στις αναπαυτικές πολυθρόνες που αυτοί έχουν πληρώσει με τον ιδρώτα τους, η εταιρεία σε σύγχυση, οι απολύσεις ανακλήθηκαν, ο κόσμος έκανε συνέλευση και έλεγαν ότι όλοι μαζί θα μιλήσουμε στην εταιρεία ή κανείς! Ποιές εκλογές και μαλακίες, ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ!!




Με τη μαζική κινητοποίηση εκατοντάδων συναδέλφων
ΑΠΟΤΡΑΠΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΤΩΝ 3 ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ, ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΗΚΑΝ ΧΘΕΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ! ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

Συνάδελφοι,

Με μια πρωτοφανή κινητοποίηση συνολικά πάνω από 250 συναδέλφων, απ' όλα τα τμήματα και χώρους εργασίας, με συνθήματα που φωνάχτηκαν μαζικά σε όλους τους διαδρόμους και κτήρια στο Μαρούσι, αποτράπηκαν οι 3 απολύσεις που είχε μεθοδεύσει χθες η διοίκηση της εταιρίας και στελέχη της, με τον γνωστό τρόπο που απαξιώνει την εργασία και μειώνει ηθικά τους συναδέλφους.

Οι συνάδελφοι βρίσκονται κανονικά στο γραφείο τους και συνεχίζουν την εργασία τους.

Το αίτημα για επίσημη ενημέρωση όλων των εργαζομένων -που εκφράστηκε όχι μόνο από το Σωματείο, αλλά από τους εκατοντάδες συναδέλφους- παραμένει, σχετικά με τα καυτά ερωτήματα για το μέλλον της εταιρίας, για το μέλλον όλων μας.

Η αλαζονεία στελεχών της διοίκησης, που εκφράστηκε με την άρνηση να κατέβουν στο Auditorium και να απευθυνθούν στους εκατοντάδες συγκεντρωμένους συναδέλφους, οι αοριστολογίες, οι προκλητικοί χαρακτηρισμοί απέναντι σε συναδέλφους, η σκόπιμη απόκρυψη της πραγματικότητας που επιχειρούν, δεν πρέπει να μας πτοήσει.

Δεν εφησυχάζουμε. Είμαστε σε ετοιμότητα - Συνεχίζουμε τον αγώνα για τη διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ! ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ!

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ! ΚΑΘΕ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΓΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ 2.000 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Το ΔΣ του Σωματείου

Όταν το σύστημα καταρρέει από την υποχρηματοδότηση...

«ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ»
(ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΟΚΑΝΑ & ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ)

Διεύθυνση Γραμματείας: Κ. Π. Ν. Σάμου «Φάρος», Θ. Σοφούλη 261, 83100, Σάμος.

Τηλ.: 2273023443, 2273087070. ΦΑΞ: 2273023441.

Κινητά: 6956248200,6936828341.

prolipsiworkers@yahoo.gr



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς μάς βρίσκει εργαζόμενους σε Κέντρα Πρόληψης με αβέβαιο παρόν και μέλλον καθώς, δυστυχώς, η πραγματικότητα μας δείχνει ότι η Πρόληψη των Εξαρτήσεων συνεχίζει να κατανοείται ως ζήτημα «διαφημιστικών εξορμήσεων» κι όχι έμπρακτης φροντίδας για την προαγωγή της ψυχο-κοινωνικής υγείας και γενικά της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Αυτή την στιγμή 18 από τους περίπου 330 εργαζόμενους των Κέντρων Πρόληψης Εξαρτήσεων της χώρας δεν θα πληρωθούν μισθούς του μήνα Σεπτέμβρη, εξ αιτίας κυρίως των σωρευμένων οφειλών των σημερινών διευθύνσεων Υπουργείου Υγείας και ΟΚΑΝΑ, οι οποίες ανέρχονται πλέον στα 15 εκατομμύρια ευρώ. Μια ενδεικτική εικόνα της διαμορφωμένης κατάρρευσης στον χώρο της Πρόληψης των Εξαρτήσεων προσφέρουν τα παρακάτω στοιχεία για τον μήνα Σεπτέμβρη:

-Το ιστορικό Διαδημοτικό Κέντρο Πρόληψης Αλίμου-Αργυρούπολης-Γλυφάδας-Ελληνικού κλείνει. Δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν οι 14 εργαζόμενοι τους μισθούς Σεπτεμβρίου, το ηλεκτρικό και το τηλέφωνο είναι κομμένα, τα ενοίκια των εγκαταστάσεων σε Άλιμο και Αργυρούπολη είναι απλήρωτα εδώ και ενάμιση χρόνο και εκκρεμούν αγωγές εξώσεων, ενώ οι απλήρωτες εισφορές στο ΙΚΑ και την εφορία ανέρχονται σε 70.000€. Στο το Κέντρο Πρόληψης Γλυφάδας έχει μείνει μόνο ένα επιστημονικό στέλεχος και τα στελέχη των όμορων Κέντρων ανέλαβαν πέρα από το ωράριό τους να καλύπτουν το κέντρο αυτό. Πρόσληψη επιπλέον στελεχών σε αυτή την περίοδο, όπως έχει ζητήσει ο ΟΚΑΝΑ, δεν μπορεί να γίνει, καθώς αυτό θα σημάνει την επιδείνωση τ ων οικονομικών προβλημάτων.

- Οι 4 εργαζόμενοι του Κέντρου Πρόληψης Κω είναι απλήρωτοι εδώ και 4 μήνες.

-Στο Κέντρο Πρόληψης Αιγάλεω-Αγίας Βαρβάρας-Χαϊδαρίου υπάρχουν οφειλές ασφαλιστικών εισφορών ύψους 90.000€ των 7 εργαζομένων, οφειλές δύο ετών στην εφορία, οφειλές ενοικίων, μισθών λογιστή και καθαρίστριας.

-Στο Κέντρο Πρόληψης Ζακύνθου οφείλονται στο ΙΚΑ οι ασφαλιστικές εισφορές των 6 εργαζομένων, ύψους 60.000€.

-Στο Κέντρο Πρόληψης Βοιωτίας (Λειβαδιά) οφείλονται γύρω στα 50.000€ στο ΙΚΑ, ενώ έχουν μείνει μόνο 2 επιστημονικά στελέχη. Το παράρτημα της Θήβας έχει μείνει χωρίς εργαζόμενους.

-Το Κέντρο Πρόληψης Αιτωλοακαρνανίας (Αγρίνιο) υπολειτουργεί, καθώς έχουν μείνει 2 επιστημονικά στελέχη. Το παράρτημα του Μεσολογγίου υπολειτουργεί με μία εργαζόμενη.

-Το Κέντρο Πρόληψης Ευρυτανίας υπολειτουργεί με 2 επιστημονικά στελέχη. Οφείλονται οι εισφορές τους στο ΙΚΑ και ο λογιστής δεν συντάσσει τους οικονομικούς απολογισμούς των προηγούμενων 2 ετών.

-Το Κέντρο Πρόληψης Θεσπρωτίας και το Κέντρο Πρόληψης Γρεβενών υπολειτουργούν, καθώς έχουν μείνει με 2 επιστημονικά στελέχη έκαστο.

-Μόνο δύο επιστημονικά στελέχη διαθέτει και το Κέντρο Πρόληψης Λήμνου, όπου δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα σωστής λειτουργίας των υποδομών του.

-Το Κέντρο Πρόληψης του πολυπληθούς Νομού Φθιώτιδας υπολειτουργεί με 3 επιστημονικά στελέχη, δεν υπάρχουν χρήματα για κάλυψη θέσης ψυχολόγου, αλλά και για υλικά επιστημονικών και ενημερωτικών παρεμβάσεων.

- Στο ταμείο του Κέντρου Πρόληψης Χίου υπάρχουν χρήματα για έναν μήνα ακόμη. Το ίδιο και στο Κέντρο Πρόληψης Ξάνθης, όπου οφείλονται και εισφορές στο ΙΚΑ και δεν υπάρχουν υλικά για επιστημονικές και ενημερωτικές παρεμβάσεις.

Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες των Κέντρων Πρόληψης των Εξαρτήσεων θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας ενάντια στην αδιαφορία της Πολιτείας, εργαζόμενοι με πείσμα και μεράκι ώστε να προσφέρουμε ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες ποιότητας στις τοπικές κοινωνίες, ιδιαιτέρως στα παιδιά και τους νέους.

Απαιτούμε η Κυβέρνηση να στηρίξει το έργο μας, σε μια πρώτη φάση εξασφαλίζοντας:

* Την επανέναρξη της μισθοδοσίας των 18 απλήρωτων συναδέλφων μας και την έγκαιρη καταβολή όλων των μισθών εφεξής.
* Την καταβολή του ποσού των 15 εκατομμυρίων ευρώ στα Κέντρα Πρόληψης, που προβλέπεται βάσει των προγραμματικών συμβάσεων που το Υπουργείο Υγείας και ο ΟΚΑΝΑ έχουν συνυπογράψει.
* Την πάγια και επαρκή χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2010 με Αποκλειστικό Κωδικό.

Περιμένουμε αμέσως μετά τις εκλογές, την αξιοποίηση των προτάσεων του Σωματείου στην προοπτική της νομοθέτησης ενός αρτιότερου θεσμικού πλαισίου, που θα μετατρέπει τα σημερινά Κέντρα Πρόληψης από θνησιγενείς αστικές εταιρείες σε ένα εύρωστο, αποκεντρωμένο δίκτυο ειδικών Δημόσιων Υπηρεσιών με μόνιμη χρηματοδότηση, εργασιακή εξασφάλιση του προσωπικού και αναβαθμισμένης ποιότητας παρεχόμενες υπηρεσίες.

Ενημερωθήκαμε «στο παραπέντε» πως ο Υπουργός Υγείας, σε μια προσπάθεια αποποίησης των σοβαρότατων ευθυνών του για το δημιουργημένο χρέος των 15 εκ. ευρώ, έστειλε πρόσφατα στο Υπουργείο Οικονομικών επιστολή, με την οποία ζητά εκ νέου την εκταμίευση 7,7 εκατομμυρίων ευρώ για τη χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης. Καλούμε το Υπουργείο Οικονομικών να αποφασίσει υπεύθυνα και άμεσα υπέρ της εκταμίευσης του ποσού ώστε να ανασάνουν τα Κέντρα Πρόληψης, έστω την ύστατη στιγμή. Οι δεσμεύσεις για «στήριξη ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων» πρέπει να κατέβουν από τα προεκλογικά μπαλκόνια και να περάσουν από τα δημόσια ταμεία – για να δοθούν πίσω στους φορολογούμενους πολίτες με τη μορφή δωρεάν δημόσιων υπηρεσιών υγείας.

Δεσμευόμενοι για μια νέα χρονιά επιστημονικού έργου και αγώνων σε σχολεία, χώρους άθλησης, πλατείες, στρατώνες, φυλακές, χώρους εργασίας, αλλά και στους δρόμους, για μια κοινωνία πιο δίκαιη και υγιή,


Το Δ.Σ. του Σωματείου

Για τις επερχόμενες εκλογές

Ήρθε λοιπόν και μένα η ώρα μου να κάνω το σχόλιο μου για τις επερχόμενες εκλογές. Δεν έχω και πολύ όρεξη, αλλά έπιασα μια κουβέντα με τον αρσεν όπου άκουσα τη γνωστή ρύση ότι "τι να βγει το ΠΑΣΟΚ, τι να βγει η ΝΔ, το ίδιο είναι"....Διαφωνώ κάθετα με αυτή την άποψη (ελπίζω αρσεν να μην με παρεξηγήσεις) και θέλω να σταθώ λίγο στους υπάρχον πολιτικούς-κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, τι εκφράζουν κτλ. Θα βάλω 5 θέσεις μου και ένα σχετικό άρθρο-τσόντα για το ζήτημα από τροτσκιστές συριζαίους (ναι, υπάρχει και αυτό….)

Θέση 1:

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ίδιο με τη ΝΔ, όπως και το ΛΑΟΣ δεν είναι ίδιο με τη ΝΔ κτλ....
Μπορεί για τον κόσμο της αριστεράς, ή της αναρχίας, ή τέλοσπαντων για αυτούς που ασχολούνται με τα πολιτικά-κοινωνικά πράγματα έντονα να είναι δεδομένη η κοινή αστική γραμμή των δύο μεγάλων κομμάτων, η κοινή τους διαφθορά, η κοινή τους παρακμή, αλλά αυτό δεν είναι δεδομένο για τον περισσότερο κόσμο που δεν ενδιαφέρεται να αναλύσει τον κόσμο με βάση «τους αστούς και τους εργάτες».

Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται πάγια ως πιο «φιλολαϊκό», ειδικά για τους παλιότερους εργαζομένους που το έζησαν και το '80. Είναι θετικό πως για τους περισσότερους νέους ανθρώπους, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται στο πόσο σκατά είναι, αλλά και πάλι το ΠΑΣΟΚ, το "χωνευτήρι", δεν ταυτίζεται με τον συντηρητισμό της δεξιάς...είτε γιατί ο Γιωργάκης μιλάει για lamptop, είτε γιατί η ΠΑΣΠ κατέβαινε στο φοιτητικό κίνημα, είτε γιατί πολλοί ΠΑΣΟΚοι απεργούν όταν μπαίνει το αυγό στον κώλο, όπως και να' χει, δεν είναι το ίδιο! Η στροφή λοιπόν του κόσμου προς το ΠΑΣΟΚ είναι μια στροφή που θέλει πιο φιλολαϊκά μέτρα στη συγκυρία....

Θέση 2:

Η ανοχή στο ΠΑΣΟΚ θα είναι πολύ πιο μικρή
Επειδή όμως, ειδικά για τους νεότερους, το ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει και σωτηρία (αν και ο κόσμος που ψηφίζει παραδοσιακά ΠΑΣΟΚ πιστεύει πραγματικά ότι μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα- η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ως γνωστόν), μάλλον η ανοχή που θα δοθεί στο συγκεκριμένο κόμμα θα είναι πολύ μικρότερη από αυτή που του δόθηκε τη δεκαετία του ’90, όταν ο κόσμος έφαγε την παπάρα από τον μητσοτάκη, δεν το φυσούσε, και ψήφιζε ΠΑΣΟΚ δαγκωτό, ό,τι αντιλαϊκό μέτρο και να έπαιρνε αυτό…

Θέση 3:

Η ΝΔ πάει σπίτι της λόγω των αγώνων και της γενικευμένης δυσαρέσκειας– και αυτό είναι σημαντικό!

Η πάλη ενάντια στο νόμο-πλαίσιο ενέπλεξε σχεδόν όλους τους φοιτητές, η πάλη ενάντια στο ασφαλιστικό και την κρίση-απολύσεις έχει εμπλέξει σχεδόν όλη την εργατική τάξη, οι μαθητές ήταν στον δρόμο τον Δεκέμβρη, οι αγρότες τον Γενάρη, στις ΔΕΚΟ (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΕΥΑΘ κτλ.)και το δημόσιο (υγεία, εκπαίδευση) υπάρχει δυσαρέσκεια για τις πολιτικές που έχουν ακολουθηθεί: όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στην αποκαθήλωση της ΝΔ. Δεν κερδίζει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, και αυτό πρέπει να το λέμε ξεκάθαρα. Απλά το ΠΑΣΟΚ «θερίζει» και θα πιάσει θέσεις εξουσίας (και χρήματος), από αυτά που εμείς, ο κόσμος που παλεύει, «σπέρνει». Άλλος σπέρνει δηλαδή και άλλος θερίζει, αφού δεν είμαστε τόσο δυνατοί και οργανωμένοι για να αλλάξουμε τελείως τον κόσμο με τους αγώνες μας. Πιέζουμε απλά το αστικό καθεστώς να βρει μια «πιο ανεκτή προς τους πολλούς» λύση αστικής διακυβέρνησης. Αυτοί είναι οι συσχετισμοί τώρα. Ότι ο κόσμος «τσιμπάει» και πιστεύει ότι ήταν το ΠΑΣΟΚ το ’81 που άλλαξε τα πράγματα προς το καλύτερο (ενώ ήταν οι προηγούμενοι σφοδροί αγώνες από το Πολυτεχνείο και μετά), το ότι πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα (ενώ είναι οι αγώνες που έχουν πιέσει τα ζητήματα σε παιδεία, υγεία, ασφάλιση, εργολαβίες κ.ο.κ.), θυμίζει το κλασσικό τρόπο σκέψης πολλών συνδικαλιστών που λένε «κατεβάσαμε 100 άτομα στην πορεία». Δηλαδή ότι τα πράγματα γίνονται «από τα πάνω». Ενώ αντίθετα, οι ριζοσπάστες συνδικαλιστές, εργαζόμενοι κτλ. υπάρχουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΒΑΣΗ, ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Δεν είναι με άλλα λόγια τα παιδιά στο Δ.Σ. του σωματείου της Wind που «τραβάνε» τον κόσμο (αν και παίζουν σημαντικό ρόλο οι ριζοσπαστικές προσωπικότητες) αλλά είναι κυρίως ο κόσμος που δουλεύει στην Wind «τέτοιος» (νέος, προοδευτικός, με ανησυχίες σε σχέση με άλλους κλάδους του ιδιωτικού τομέα κτλ.) που επιτρέπει στα παιδιά να κινούνται με τον τρόπο που κινούνται! Μπορεί να μην είναι επαναστάτες οι εργαζόμενοι, μπορεί να μην κάνουν πράγματα που για μας θα έπρεπε να είναι «δεδομένα», αλλά σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε κλάδο υπάρχουν διαφορετικές κουλτούρες αντίστασης και περιθώρια ανοχής/δεκτικότητας του ταξικού ριζοσπαστισμού ή του ταξικού συντηρητισμού/συναίνεσης. Απλά αυτές οι κουλτούρες και αυτά τα περιθώρια είναι ευδιάκριτα μόνο: α) όταν έχεις καλή εικόνα της κίνησης όλων των κλάδων, όλης της εργατικής τάξης και β) όταν έχεις καλή εικόνα και για το τι γίνεται πραγματικά μέσα σε μια επιχείρηση ή κλάδο, π.χ. ξέρετε το ότι στη Wind αρκετές φορές οι εργαζόμενοι έχουν γράψει κείμενα διαμαρτυρίας χωρίς τη διαμεσολάβηση του Δ.Σ. του σωματείου (και ευτυχώς τα παιδιά στο δ.σ. αναγνωρίζουν, αποδέχονται και προωθούν αυτή την αυτενέργεια και αυτονομία των εργαζομένων);

Θέση 4:

Χρειάζεται πολιτικός-κοινοβουλευτικός φορέας ή πολιτική-κοινωνική οργάνωση;

Πολλοί λένε ότι το πολιτικό-κοινοβουλευτικό κόμμα συμπυκνώνει τα κινήματα, τους αγώνες, την εμπειρία, τους συσχετισμούς δύναμης στην κοινωνία. Όμως δεν λένε το πιο προφανές και ιστορικά αποδεδειγμένο πράγμα: ότι αυτό το κόμμα δεν στήνεται από εργάτες και αναγκαστικά αποστασιοποιείται από τα πραγματικά προβλήματα και ανάγκες και (πολλαπλές) επιθυμίες των «από κάτω». Οι καθημερινοί εργαζόμενοι δεν μπορούν να στήσουν ένα τέτοιο πράγμα, δεν μπορούν να συμμετάσχουν στην κοινοβουλευτική επιτροπή παιδείας ή υγείας κτλ. ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ, πληρωμένα από το κόμμα ή το κράτος. Το εργατικό κόμμα είναι στην πραγματικότητα ένας μύθος, και είναι ειδικά μύθος σήμερα, που δουλεύεις συνήθως πάνω από 8 ώρες. Για αυτό και η προγραμματική λογική των κομμάτων της αριστεράς δεν αγγίζει τον κόσμο, που έμαθε να είναι δύσπιστο σε κάθε κοινοβουλευτικό διαμεσολαβητή. Για αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ σφάζονται, επαγγελματίες εναντίον επαγγελματιών (και η βάση στο περιθώριο). Δεν μιλάμε καν για την κάθετη ιεραρχία των περισσότερων κομμάτων. Ούτε για τον ιδεολογικό τους ρόλο ως νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας («Αφού δεν σας ψήφισε ο κόσμος, τι μιλάτε οι αριστεροί, αν γίνετε κυβέρνηση τότε να τα αλλάξετε τα πράγματα...»), ούτε για τα κρατικά φράγκα που παίρνουν (και από αυτά ΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ), ούτε για την από-τα-πάνω παρέμβαση τους στο κοινωνικό πεδίο (βλέπε το μασκάρεμα του ΚΚΕ σε ΠΑΜΕ όπως και την κοινοβουλευτικοποίηση των συνδικάτων, συλλόγων) κτλ. Αφήστε τα αυτά. Μιλάμε για το πιο απλό. Οι απλοί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, χρειάζονται και μπορούν να συμμετάσχουν σε εγχειρήματα κοινωνικής (πολιτικής) οργάνωσης, όπως σωματεία, συλλόγους, επιτροπές γειτονιάς (και αν…), κάτι τέλοσπαντων γήινο, με ρυθμούς που σέβονται τους εξαναγκασμούς της καπιταλιστικής καθημερινότητας (δουλειά, υποχρεώσεις στο σπίτι κτλ.). Μπορούν και έχουν ανάγκη το χαμόγελο, την αλληλεγγύη, το γλέντι με τους καθημερινούς συναδέλφους ή γειτόνους ή συμφοιτητές κτλ. Μπορούν και έχουν ανάγκη την πολιτική γειωμένη. Η πολιτική του κοινοβουλίου, των κρατικών θεσμών και κρατικών επιλογών, είναι μακριά, για τους ειδικούς. ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ! Μόνο εμείς οι μαλάκες δεν το έχουμε καταλάβει και ακόμα ο κόσμος (κυρίως της αριστεράς) αναλώνεται στην πολιτική-κοινοβουλευτική «δουλειά»…Και μιλάμε για πολύ κατανάλωση δυνάμεων, όχι αστεία!

Αν και δεν ταυτίζομαι με τον αναρχοσυνδικαλισμό, σκέφτομαι πολλές φορές πόσο πιο γήινοι ήταν οι Wobblies ή η CNT στις τοπικές οργανώσεις τους (χωρίς να λείπει και η ιεραρχία σε αυτούς), πως έχτιζαν την πραγματική κοινωνική εξουσία…και πως ιστορικά έχουμε δει ότι κανένα (κοινοβουλευτικό ή μη) πολιτικό κόμμα του σοσιαλισμού δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την κοινωνική αλλαγή αν δεν υπήρχε πραγματική κοινωνική εξουσία της τάξης μας (και άμα θέλετε πιάνουμε κουβέντα και για τους «βίαιους» μπολσεβίκους, και για την «ειρηνική», «δημοκρατική» Χιλή του Αλιέντε)…

Και σκέφτομαι πως τελικά το εργατικό κόμμα είναι μύθος, οι εργαζόμενοι της καθημερινότητας, των αντιφάσεων του κοινωνικού πεδίου, ΟΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ, δεν μπορούν ποτέ, δεν έχουν καν τον αναγκαίο ελεύθερο χρόνο και την ενέργεια να κάνουν κουμάντο σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, παρά μόνο να ψηφίζουν σε κάποιο συνέδριο του πολιτικές γραμμές που άλλοι φτιάχνουν και άλλοι διαχειρίζονται…

Θέση 5:

Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΠΟΥ «ΘΑ ΤΑΡΑΞΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟ, ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ» ΚΤΛ. ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΔΙΟ.

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ, ΟΣΩΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΤΙΣΜΟ, ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΝ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΔΙΚΤΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ (ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ) ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Με άλλα λόγια… «μαζί με το κόμμα του 20^ου αιώνα, πετάξαμε και την οργάνωση μας!»

Επίλογος

Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι δεν είναι αρνητικό αν ένας βουλευτής π.χ. της αριστεράς μιλήσει για έναν αγώνα, ή ένα κόμμα αναδείξει έναν αγώνα. Αυτή η διαμεσολάβηση (όταν βέβαια δεν είναι καπήλευμα ή ασφυχτική ηγεμόνευση τύπου ΚΚΕ που μασκαρεύεται σε ΠΑΜΕ) δεν βλάπτει. Φέρνει μια δημοσιότητα, μια δημοσιότητα θεμιτή στη μαζική (μη το ξεχνάμε) κοινωνία που ζούμε. Δεν χειραφετεί όμως τους εργαζόμενους, που συχνά τρέφουν μάταιες ελπίδες ότι οι βουλευτές μπορούν να λύσουν το πρόβλημα τους (και χωρίς αυτοί οι ίδιοι να έχουν κοινωνική δύναμη/εξουσία, χωρίς να αγωνίζονται…). Εγώ λοιπόν τέτοιο κόμμα δεν έχω δει, που απλά να στηρίζει, να δίνει δημοσιότητα, και τίποτα άλλο. Και πόσο μάλλον δεν έχω δει κοινοβουλευτικό κόμμα που να μην έχει ιεραρχία μέσα του, που να μην κάνουν παιχνίδι τα επαγγελματικά στελέχη, που να μην θέλει να επιβάλλει το πρόγραμμα του στους κοινωνικούς χώρους (αντί «να κάνει πρόγραμμα αυτό που λένε οι κοινωνικοί χώροι»), που απλά να στηρίζει, να κόβει ψήφους και όρεξη από τους αστούς, χωρίς να προσπαθεί την ίδια στιγμή να κόψει την αυτενέργεια και αυτονομία της τάξης.

Εσείς έχετε δει ρε παιδιά;;

Γίνεται να υπάρξει τέτοιο κοινοβουλευτικό κόμμα;;

Ακολουθεί ένα άρθρο από ένα μέλος της συλλογικότητας Κόκκινης Ορχήστρας.

Το άρθρο ναι μεν στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ (το οποίο αδυνατεί να είναι το minimum κόμμα που περιγράφτηκε παραπάνω, δηλαδή ένα κόμμα που μόνο στηρίζει ως προς τη δημοσιότητα τους αγώνες και «κόβει ψήφους» και «αέρα» στις αντιλαϊκές πολιτικές, εκφράζοντας την εργατική διάθεση) αλλά θέτει κάποιους προβληματισμούς στη συγκυρία με τους οποίους συμφωνώ και τους έχω βάλει με bold γράμματα…

Καλή ανάγνωση….

Στις εκλογές ψηφίζουμε αριστερά

Δημοσιεύθηκε 03/09/2009

Για να γκρεμιστεί η κυβέρνηση.

Για να προετοιμάσουμε την εναλλακτική λύση στην επόμενη

Επιτέλους πήραν δρόμο
Τελικά στο δίλημμα αξιοπρεπή ήττα το φθινόπωρο ή συντριβή την άνοιξη ο Καραμανλής συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει αποφάσισε να εξέλθει του μεγάρου Μάξιμου. Όσο κι αν ωρύονται μπροστά σε αυτή την επιλογή ο Λιάπης και οι λοιποί οπαδοί της εξάντλησης της τετραετίας και της “ολοκλήρωσης του έργου της κυβέρνησης”, ήταν πλέον κοινή πεποίθηση όλων των σοβαρών αστικών επιτελείων ότι η κυβέρνηση αυτή δεν μπορούσε πλέον να πάρει τα πόδια της.

Δεν είναι μόνο οι εκκρεμότητες ενός προϋπολογισμού άγριας λιτότητας και περικοπών, δεν είναι μόνο τα τεράστια ελλείμματα, δεν είναι μόνο η νέα χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και οι συνέπειες της βαθιάς ύφεσης που έχει εισέλθει η οικονομία με τις μαζικές χρεοκοπίες μικρών επιχειρήσεων και τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Πάνω και από όλα αυτά είναι η βαθιά ανυποληψία μιας κυβέρνησης βουτηγμένης στα σκάνδαλα, με βουλευτές και υπουργούς που έχουν γλιτώσει τον Κορυδαλλό χάρη στο δεξιό δικαστικό παρακράτος Σανιδά που έθαψε τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπέδι, τις άγονες γραμμές, τη Ζημενς και ποιος ξέρει ακόμα πόσες άλλες υποθέσεις που δεν είδαν καν το φως της δημοσιότητας. Μια κυβέρνηση που μπορεί να μεταμορφώνεται σε κου κλουξ κλαν κυνηγώντας μετανάστες και πυρπολώντας τους καταυλισμούς τους, αλλά την ίδια στιγμή αφήνει μια μικρή φωτιά στο Γραμματικό να κάψει 200.000 στρέμματα στη Β.Α. Αττική.
Όσο κι αν οι κάλπες του Οκτώβρη θα στηθούν με τις ευλογίες των καπιταλιστών, στην αγωνιώδη τους προσπάθεια να βρουν το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό που θα διαχειριστεί με το μικρότερο κόστος τα δύσκολα χρόνια της ύφεσης, η παραίτηση της κυβέρνησης των βατοπεδινών, των ομολόγων, των απαγωγών, της άγριας λιτότητας, της λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας, των Μαρκογιαννάκηδων, του Σανιδά, των ρατσιστικών πογκρόμ κατά των μεταναστών, της απίστευτης καταστροφής των δασών, είναι επιτέλους ένα χαρμόσυνο γεγονός, για όλους όσους εδώ και 5,5 χρόνια βρέθηκαν απέναντί της. Ο χειρότερος εφιάλτης θα ήταν να ξαναδούμε τον Καραμανλή πρωθυπουργό και πάλι. Ίσως για όσους βλέπουν μόνο το δικομματισμό να μην υπάρχει πρόβλημα, αλλά για κάθε υγιή αριστερό νου κάτι τέτοιο ισούται με την απόλυτη καταστροφή.
Για το κεφάλαιο και το βαθύ κράτος η επιλογή της κάλπης δεν αντανακλά καμία αντιπάθεια προς το πιστό τους σκυλάκι τη ΝΔ, ούτε πρόκειται για καμία ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον Γ. Παπανδρέου και το “νέο” του ΠΑΣΟΚ. Απεναντίας κάθε πρόωρη κυβερνητική αλλαγή, δεν είναι καθόλου μια ευχάριστη επιλογή, αφού καιει τις εναλλακτικές λύσεις πολύ πριν την ώρα τους. Ποιος αστός δεν θα προτιμούσε να κυλήσουν όλα όμορφα και ωραία; Να ψηφιστεί ο πρόεδρος από κοινού την άνοιξη, και να πάνε σε εκλογές σε δύο χρόνια από τώρα. Κάθε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είναι σημάδι πολιτικής κρίσης και αδυναμίας του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και ως τέτοιο πρέπει να το εκλαμβάνει κάθε σοβαρός τους αντίπαλος και όχι με “διαχρονικά” χασμουρητά και κοινοτυπίες του στυλ: παιχνίδια της εξουσίας, εναλλαγή του δικομματισμού, έτσι κι αλλιώς ίδιοι είναι κ.ο.κ.
Ίδιοι ξε-ίδιοι, υπάρχουν δυο θεμελιώδεις διαφορές: πρώτον, όσο πιο γρήγορα καίγονται οι εναλλακτικές λύσεις του αστισμού τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η επανεμφάνισή τους με νέο προσωπείο. Δεύτερον και ας το συνειδητοποιήσει επιτέλους η αριστερά. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι το ίδιο με τη ΝΔ, όπως και η ΝΔ δεν είναι το ίδιο με το ΛΑΟΣ, και όπως οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τους Ρεπουμπλικάνους. Ακόμα και αν σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, ακόμα και αν αποτελούν πυλώνα του ίδιου πολιτικού συστήματος εξουσίας, συνεχίζουν να μην ταυτίζονται κι αυτό δεν είναι ένα κολπάκι των καπιταλιστών αλλά αντανακλά έστω και διαθλασμένα διαφορετικές απόψεις και προσδοκίες ευρύτερων κομματιών στη βάση ολόκληρης της κοινωνίας και όχι απλώς παρασκηνιακές επιλογές ενός αδιευκρίνιστου σκοτεινού αστικού -ίσως και ιμπεριαλιστικού- κέντρου εξουσίας. Ακόμα και μια αστική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να λάβει υπόψη της τον κοινωνικό συσχετισμό. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε το καπιταλιστικό σύστημα, δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για το ποιος βρίσκεται απέναντί μας. Μόνο αυτιστικά θα αδιαφορούσαν για το αν υπουργός δικαιοσύνης είναι ο Άδωνις ή ο Μαγγάκης ή υπουργός Παιδείας είναι ο Βελόπουλος ή η Αποστολάκη. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η αστική οικονομική και πολιτική εξουσία επιθυμεί μια αριστερά με συμβιβαστικούς ηγέτες και στα συνδικάτα ένα μάτσο γραφειοκράτες που βρίσκονται εδώ και 20 χρόνια σε μόνιμη συνδικαλιστική άδεια.

Ορισμένες σκέψεις πριν στην κάλπη
Η Κόκκινη Ορχήστρα είναι μια μικρή πολιτική συλλογικότητα που έχει πλήρη επίγνωση του μεγέθους της. Ξέρουμε ότι οι απόψεις μας δεν φτάνουν στο μέσο όρο, αλλά σε ανθρώπους που βρίσκονται συνειδητά απέναντι στην αστική εξουσία και σε θέση μάχης. Δεν πιστεύουμε ότι η κάλπη αποτελεί τη μήτρα του σοσιαλισμού, ούτε ότι υπάρχει ένας θεσμικός, “δημοκρατικός”, κοινοβουλευτικός δρόμος προς τα κει. Δυστυχώς για τους θιασώτες όλων αυτών των αναίμακτων δρόμων, η οικονομική εξουσία έχει βρει τους τρόπους να ορίζει, να ελέγχει και να εξαγοράζει την πολιτική εξουσία και μαζί με αυτή μερικά εκατομμύρια ψήφους μέσα από ένα πολυδαίδαλο σύστημα εξυπηρετήσεων, ρουσφετιών, εξαγοράς συνειδήσεων και διπλά σε αυτά απειλών και καταστολής όσων σηκώσουν το ανάστημά τους προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων. Όλα αυτά δεν πατάνε απλά στην ιδεολογική και πολιτική εξαπάτηση των εργαζομένων και των άλλων συναφών στρωμάτων που θα έπρεπε λογικά να βρίσκονται στην αριστερά, αλλά σε ικανά υλικά ανταλλάγματα από τα οποία επωφελούνται όσοι συνειδητά τάσσονται σε ρόλο πραιτοριανού της εξουσίας. Υπάρχει “λαός” που είναι με τη ΝΔ και δεν είναι καθόλου μπερδεμένος και εξαπατημένος. Χιλιάδες ηλίθιοι με ελάχιστο μυαλό στο κεφάλι τους διατηρούν ένα βιοτικό –υλικό πάντα- επίπεδο χάρη μόνο στον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο που έχουν αναλάβει, και αυτός είναι και ένας τρόπος για μια ανοδική ταξική κινητικότητα. Και αυτοί δεν είναι λίγοι. Είναι όσοι ακριβώς χρειάζονται για να σχηματιστεί μια ισχυρή μεσαία τάξη γύρω από την μεγαλοαστική, ένας κρίκος με τους υπόλοιπους που θέλουν να ανήκουν ή να νομίζουν ότι ανήκουν στο ίδιο κλαμπ. Αυτή η πυραμίδα εξουσίας, αυτό το άρχον συγκρότημα όπως το ονόμαζε ο Πουλαντζας, αυτή η ιδιότυπη ταξική συμμαχία δεν θα καταρρεύσει όταν το άγιο πνεύμα φωτίσει τους ψηφοφόρους να ρίξουν το κατάλληλο χαρτί στην κάλπη, αλλά όταν γίνει σμπαράλια το ίδιο το οικοδόμημα, όταν χτυπηθεί την κατάλληλη στιγμή ο άρχων εγκέφαλος της πυραμίδας, ο σκληρός πυρήνας της αστικής τάξης και πάνω απ’ όλα η εκάστοτε πολιτική εξουσία. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί μέσα από τις διαδικασίες αστικής κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και εκπόρνευσης της ψήφου. Και όσο θα γερνάει ο καπιταλισμός τόσο το πολιτικό σύστημα θα γίνεται πιο αρτηριοσκληρωτικό και διεφθαρμένο. Έτσι κάθε κοινωνική αλλαγή έξω από τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος και στο βαθμό που υπάρχει εναλλακτική λύση, είναι αδύνατον να προκύψει μέσα από αυτούς τους θεσμούς, αλλά από άλλους θεσμούς εκπροσώπησης της επαναστατικής θέλησης του συνειδητού προλεταριάτου και όλων όσων βλέπουν μια νέα κοινωνική ισορροπία έξω από την παρακμιακή καπιταλιστική κοινωνία. Γι’ αυτό και οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές στην γνωστή ανθρώπινη ιστορία έχουν προκύψει μέσα από κοινωνικές καταρρεύσεις και επαναστάσεις, που έφεραν μαζί τους νέες σχέσεις παραγωγής, και νέους θεσμούς κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης.

Μπροστά στην κάλπη
Παρόλα αυτά η κάλπη θα βγάλει κυβέρνηση και μαζί με αυτό θα φωτογραφίσει πολιτικούς συσχετισμούς. Συσχετισμούς που δεν θα ανατρέπουν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αλλά θα δείχνουν πως σκέφτεται η κοινωνία. Αυτό είναι το νόημα των εκλογών και κανένα άλλο. Όσοι στην αριστερά επενδύσουν για ακόμη μια φορά στην ανατροπή του “δικομματισμού”, ή όσοι θεωρήσουν ότι στις εκλογές το δίλημμα είναι κοινοβουλευτισμός ή επανάσταση για ακόμη μια φορά θα βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη. Οι εκλογές δεν αποτελούν κανένα κοσμογονικό γεγονός, που κρίνουν τις φαντασιοπληξίες του καθενός, ούτε γενικά τις ιδεολογικές του αρχές. Είναι μια πολιτική μάχη, (αύτη είναι η κύρια μάχη μέχρι τις 4/10) όπως πολλές άλλες και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Μια σωστή πολιτική στάση εξαρτάται βασικά από τα υπαρκτά (στα μυαλά των ανθρώπων που θα ψηφίσουν) διλήμματα αυτών εδώ των συγκεκριμένων εκλογών.
Πολύς κόσμος θα πάει στην κάλπη για να διαλέξει κυβέρνηση χωρίς να συνδέει κατ’ ανάγκη την ψήφο του με βαθύτερες κοσμοαντιλήψεις. Το δίλημμα εδώ είναι ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ.
Όσο κι αν αυτό είναι “ψευτοδίλημμα” για την αριστερή ορθοδοξία, θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στο αποτέλεσμα. Εδώ θα εκφραστεί σε μεγάλο βαθμό η απέχθεια στα 5,5 χρόνια ελεεινής διακυβέρνησης από τη ΝΔ. Η ψήφος αυτή μπορεί να μην είναι αυτή που θέλει η αριστερά, αλλά θα ήταν λάθος να συνυπολογιστεί στο “δικομματικό” άθροισμα. Η αριστερά θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις πολιτικές μάχες με βάση όχι τις φανταστικές πιθανές ιστορικές δυνατότητες που έχει ή που νομίζει ότι έχει, αλλά με έναν άμεσο και πολιτικό τρόπο. Κάθε μάχη έχει μια ορισμένη αυτονομία. Ακόμα και αν δεν πάρουν τα αριστερά ψηφοδέλτια 20 και 30% δεν μπορεί να είναι αδιάφορο που κατευθύνεται η πλειοψηφία των εκλογέων, γιατί τώρα μιλάμε για εκλογείς και όχι για επαναστάτες που είναι έτοιμοι να πάρουν τα όπλα. Έχει σημασία αν το 40% ξαναψηφίσει τον Καραμανλή ή δεν έχει; Αυτό πρέπει να το απαντήσει όποιος θέλει να ασχολείται σοβαρά με την πολιτική. Ανεξάρτητα αν θα επιθυμούσε να γίνει αυτός ο αποδέκτης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αν δεν έχει τότε να το πει ανοικτά. Η αριστερά λεει ότι πρέπει να μαυριστεί ο δικομματισμός. Αυτή είναι μια εντελώς ελλιπής θέση. Όχι μόνο γιατί έχει τεράστια διαφορά αυτή τη στιγμή, όχι το 2000 ή το 1996, αν θα επανεκλεγεί ο Καραμανλής ή αν θα κερδίσει ο Παπανδρέου, αλλά και γιατί πέρα από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχει και το ΛΑΟΣ που επίσης φέρεται κατά του “επάρατου” δικομματισμού. Επομένως το πρόβλημα δεν είναι ο δικομματισμός γενικά. Αυτό θα ήταν σωστό σαν στόχος αν είχαμε εκλογές το Μάρτιο του 2008 και ο ΣΥΡΙΖΑ όντως χτύπαγε 18%. Τότε ναι ο δικομματισμός μπορούσε να ηττηθεί. Τώρα όχι, πάει και τελείωσε. Το να το πει αυτό κανείς δεν διαπράττει καμία εσχάτη προδοσία. Είναι σαν να θέτει στόχους μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ο στόχος μπορεί να είναι το πρωτάθλημα. Αλλά αν το πει αυτό ο Ατρόμητος όλοι θα σκάσουν στα γέλια.
Ο στόχος πχ του ΣΥΡΙΖΑ όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα είναι να πάρει ένα αξιοπρεπές 4-5% και να παραμείνει στη Βουλή. Αυτός ο στόχος μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο που κινείται γύρω του. Το να λεει όμως ότι το ζητούμενο είναι να χτυπηθεί ο δικομματισμός είναι εκτός τόπου και χρόνου. Η αριστερά και πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκριθούν σε αυτές τις εκλογές όχι με τον δικομματισμό, αλλά με το ΛΑΟΣ. Αν υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος να ψηφιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός. Για να κόψει τη φόρα στη ρατσιστική δημαγωγία του ΛΑΟΣ και στις φασιστικές συμμορίες που το ακολουθούν. Η πολιτική έχει διλήμματα και καθένας αν θέλει να έχει το μέγιστο αποτέλεσμα πρέπει να βάλει τα διλήμματα που του αναλογούν. Αυτό θα συγκινήσει και θα συσπειρώσει δυνάμεις. Όλα τα άλλα σε κάνουν να δείχνεις μόνο ονειροπαρμένος.
Και το πιο αστείο θα είναι τις κατάρες για τον επάρατο δικομματισμό να τις διαδεχτεί, μια συνθηκολόγηση άνευ όρων είτε με το ένα, είτε και με τα δύο συστατικά του. Ένας σοβαρός πολιτικός σχηματισμός δεν μπορεί να έχει μια πολιτική μόνο για τους οπαδούς του, αλλά και μια πολιτική για όσους βρίσκονται κοντά του, αλλά για διάφορους λόγους δεν τον εμπιστεύονται ακόμα. Μια πολιτική που απευθύνεται σε όλη την κοινωνία είναι και λάθος και καταστροφική. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που κινούνται πολιτικά ανάμεσα στην αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Σε κινηματικές περιόδους εμπιστεύονται περισσότερο το μαχητικό πνεύμα της αριστεράς. Σε πιο θεσμικές μάχες θεωρούν πιο χρήσιμο να στηρίξουν το ΠΑΣΟΚ, όπως για παράδειγμα στις εκλογές. Είναι καθαρή ανοησία να βάζει η αριστερά αυτόν τον κόσμο στο ίδιο τσουβάλι με τη βάση της δεξιάς αντίδρασης. Όποιος ζει μέσα στην κοινωνία και αντιλαμβάνεται περί τίνος μιλάμε μπορεί να καταλάβει αυτή τη λεπτή διαφορά. Όπως κι αν ζούσε στην Αμερική θα μπορούσε να διακρίνει έναν κοσμοπολίτη κάτοικο της Ν. Υόρκης που ψηφίζει δημοκρατικούς από τον καθυστερημένο ρεπουμπλικάνο προτεστάντη του Τέξας που τον έχουν απαγάγει τα UFO τουλάχιστον 5-6 φορές και κυνηγάει με την καραμπίνα του μεξικάνους και ομοφυλόφιλους.
Ας αντιμετωπίσει λοιπόν η αριστερά τη μάχη των εκλογών με τους περιορισμούς που υπάρχουν και θα έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Μετά τις εκλογές
Κάθε ρεαλιστής μπορεί να υποθέσει ότι στις εκλογές αυτές δεν θα γίνει κανένα θαύμα. Το πιθανότερο σενάριο είναι το ΠΑΣΟΚ να πλησιάσει κοντά στο 40%. Σ’ αυτή την περίπτωση θα είναι οριακή μια αυτοδύναμη κυβέρνηση και θα εξαρτηθεί περισσότερο αν οι Οικολόγοι καταφέρουν να μπουν στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι αν δεν βγει εκεί η αυτοδυναμία τότε σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση με το νόμο Παυλόπουλου που πριμοδοτεί με 50 έδρες το πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση ακόμα και με 38%.
Για την αριστερά τώρα που επιμένει στο στόχο της μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, και σε αυτό συμφωνούν όλοι από το ΚΚΕ μέχρι και τους ανανεωτικούς του ΣΥΝ, δεν φαίνεται να υπάρχει επόμενος στόχος μετά από αυτό. Τι ακριβώς σημαίνει μη αυτοδυναμία; Για τον Καρατζαφέρη υπάρχει απάντηση. Μη αυτοδυναμία σημαίνει συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Κατανοητό, όχι μόνο σε μας αλλά και στον κόσμο της “πολυκατοικίας”. Για την αριστερά δεν σημαίνει τίποτα ξεκάθαρο. Οι απόψεις εδώ διίστανται. Από το να υποχρεωθεί το ΠΑΣΟΚ να συρθεί σε προγραμματικό διάλογο με την αριστερά όπως φαντάζεται ο Κουβέλης, μέχρι να μείνει ως δια μαγείας η χώρα χωρίς κυβέρνηση όπως φαντάζεται το ΚΚΕ, ο μισός ΣΥΝ, και ολόκληρος ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ.
Φυσικά υπάρχει η πιθανότητα να μην μπορεί να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση, ούτε καν συνεργασίας, αν η κάλπη δεήσει και ικανοποιήσει τις αιτιάσεις της υπαρκτής αριστεράς. Όμως αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει αιώνια. Αν η αριστερά δεν μπει σφήνα σε αυτό το σκηνικό, τότε το αστικό πολιτικό σύστημα θα βρει τη λύση ψηφίζοντας έναν εκλογικό νόμο που να βγάζει κυβέρνηση και με 30%.
Μια στιγμή λοιπόν “ακυβερνησίας” θα έχει νόημα για την αριστερά αν έχει σκεφτεί την επόμενη κίνηση. Ποια μπορεί να είναι αυτή; Να θέσει τον εαυτό της προ των ευθυνών της: Κυβέρνηση της αριστεράς. Σε μια τέτοια προοπτική πρέπει να συμφωνήσει και το ΚΚΕ. Ίσως αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ικανή βάση για να παρασύρει το πολιτικό σκηνικό μεταφέροντας τα διλήμματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Μια τέτοια προοπτική όμως προϋποθέτει ένα ΠΑΣΟΚ σε κρίση τουλάχιστον σαν αυτή του 2007, έναν ΣΥΡΙΖΑ με δημοσκοπικά στο 20% και με διάθεση να κυβερνήσει, και ένα ΚΚΕ που να το σκέφτεται. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν υπάρχουν σήμερα και επομένως είναι άσκοπο και να το συζητάμε. Άλλο σενάριο θα ήταν η αριστερά να εκμεταλλευτεί το προσωρινό κενό εξουσίας και να καταλάβει με επαναστατικό τρόπο την εξουσία. Ακούγεται αστείο και πραγματικά είναι. Γιατί δεν υπάρχει τέτοια αριστερά που να κάνει τέτοιες ανομολόγητες σκέψεις. Τι άλλο απομένει; Αυτή η “ακυβερνησία” να γίνει μόνιμη μέχρι να “ωριμάσουν οι συνθήκες” και ο λαός πάρει απόφαση να το ρίξει στην αριστερά αναγνωρίζοντας με τα πολλά ότι είναι η μόνη λύση, ανοίγοντας έτσι το “δημοκρατικό δρόμο για το σοσιαλισμό”, αν φυσικά το επιτρέπουν και πολλοί άλλοι παράγοντες, όπως ο βαθμός συνείδησης, το διεθνές περιβάλλον, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ο βαθμός τεχνικοεπιστημονικής επανάστασης και διάφορα αλλά που ούτε ο ύψιστος γνωρίζει και που σίγουρα θα προκύψουν όταν φτάσει εκείνη η μέρα. Το ότι η αριστερά δεν έχει σχέδιο είναι ηλίου φαεινότερο και το γνωρίζουν οι πάντες γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται σαν τσόντα του επίσημου πολιτικού σκηνικού.
Μια πολιτική τακτική που να ανοίγει το δρόμο σε ένα στρατηγικό σχέδιο (που επίσης πρέπει να υπάρχει) δεν μπορεί να είναι κάθε φορά η ίδια εδώ και 35 χρόνια. Όσο μπορεί να θυμηθεί κανείς η μεταπολιτευτική υπαρκτή αριστερά, πολιτεύεται με μια μόνιμη παντός καιρού τακτική. “Να σπάσει ο δικομματισμός” και άλλοτε να γίνει συνοδοιπόρος στην “πραγματική αλλαγή” και άλλοτε να φορτώνει όλο της το σχέδιο στο “κίνημα” τον “λαό” και την “εργατική τάξη”, αυτοακυρώνοντας έτσι το λόγο ύπαρξής της. Λες και η αριστερά αποτελεί έναν ενδιάμεσο σταθμό, θυσία στην αυτοπραγμάτωση του “λαϊκού κινήματος” που θα ολοκληρώσει έτσι το καθήκον της κοινωνικής του απελευθέρωσης. Ωραίος τρόπος για να παραμένει κανείς μόνιμα στο περιθώριο φορτώνοντας τις ευθύνες του σε κάποιο φαντασιακό “λαϊκό κίνημα” που ακόμα δεν λεει να ωριμάσει, και ενίοτε να βάζει το χεράκι για να περισώσει το υπάρχων πολιτικό σύστημα όταν αυτό κινδυνεύει (βλ. Οικουμενική, Τζανετάκης).
Η αριστερά σήμερα δεν μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό. Το πολιτικό σκηνικό θα ανατραπεί εν μέρει με την πτώση της ΝΔ και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γ. Παπανδρέου. Η αριστερά γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εκβιάσει διαδικασίες μέσα στο ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να το περιμένει στη γωνία. Ο χειμώνας και οι μήνες που θα ακολουθήσουν προβλέπονται όχι απλώς θερμοί αλλά εκρηκτικοί. Μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις συνθήκες θα αναγκαστεί να πάρει μέτρα που θα το οδηγήσουν γρήγορα στη χρεοκοπία και τότε θα επιστρέψει το φάντασμα της κρίσης του 2007 ακόμα δριμύτερο. Μια αριστερά που θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να προετοιμαστεί για αυτό και όχι να αναλώνεται σε κούφιες και βαρετές διακηρύξεις περί του δικομματισμού. Τώρα το θέμα είναι να συντριφτεί ο Καραμανλής. Πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που πλησιάζει αυτή η ώρα. Ας μας χαρακτηρίσει γι’ αυτό που λέμε όποιος θέλει. Je m’en foue. Δυστυχώς δεν ήταν η αριστερά που άνοιξε τον τάφο στους πλιατσικολόγους της Ρηγίλλης. Ας σκεφτεί πως θα είναι αυτή ο νεκροθάφτης της επόμενης κυβέρνησης. Ας ετοιμαστεί από τώρα γι’ αυτό για να μην κλαίγεται και τότε που ο άλλος πυλώνας του δικομματισμού της πάρει τη μπουκιά από το στόμα. Και καλά να είναι αυτός. Mην είναι κάνα ΛΑΟΣ και μας στείλει όλους υποχρεωτικά στο κατηχητικό ή και πουθενά αλλού για εθνική ανάνηψη.

Κάτω η κυβέρνηση της ΝΔ. Μαύρο στους ρατσιστές του ΛΑΟΣ
Καμία εμπιστοσύνη και ανοχή στο ΠΑΣΟΚ
Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καμία αυταπάτη για το διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα

avantgarde2009.wordpress.com/

Κινητικότητα στον Βόλο

Κινητικότητα επικρατεί στον Βόλο καθότι αρκετές επιχειρήσεις "ζορίζονται" από την κρίση (και το πρόβλημα βέβαια δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά ο τρόπος που τα αφεντικά μεταφέρουν την οικονομική κρίση από τις δικές τους πλάτες στις δικές μας).

Προβλήματα αντιμετωπίζουν επιχειρήσεις όπως ο Κανάκης (μεταλλικές κατασκευές), η ΣΩΛΗΝ (απέλυσε εργάτες), η ΜΕΤΚΑ, η ΒΙΟΣΩΛ, η SOLEN κ.α. ενώ υπάρχουν και στοχευμένες απολύσεις σε αγωνιζόμενους, στην SMART (κινητή τηλεφωνία), στην εταιρεία Καμπύλη, στο Ορφανοτροφείο του Βόλου κ.α.

Την ίδια στιγμή οι καθαρίστριες, μετά τον πετυχημένο αγώνα τους ενάντια στον εργολάβο του ΙΚΑ το καλοκαίρι, όχι μόνο έχουν στήσει σωματείο, αλλά αποτελούν και "σημείο συσπείρωσης" για τους αγωνιστές της πόλης (ακολουθεί ενημερωτική ανακοίνωση από το συγκεκριμένο σωματείο παρακάτω).
Επίσης μια ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων-ανέργων έχει δημιουργηθεί στην πόλη, ενώ και πολλοί φοιτητές παίρνουν θέση για ζητήματα του εργατικού κινήματος. Δεν είναι τυχαίο τελικά ότι τον Δεκέμβρη, ο Βόλος ήταν μια από τις πρωτοπόρες πόλεις στον αγώνα....



ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Στη συνεδρίαση του σωματείου μας στις 17/9/09, συζητήθηκε το θέμα της οικονομικής κρίσης και οι επιπτώσεις της.

Ιδιαίτερα συζητήθηκε το θέμα των εργατών της εταιρείας μεταλλικών κατασκευών
ΚΑΝΑΚΗΣ που έχουν μείνει απλήρωτοι για 4 μήνες, ενώ κινδυνεύουν όλοι να χάσουν τη δουλειά τους καθώς η εταιρεία βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.. Το ίδιο συμβαίνει και με τους οικοδόμους της εταιρείας ΜΕΛΚΑ.

Οι καθαρίστριες του Ν. Μαγνησίας στέκονται αλληλέγγυες στον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι για να πληρωθούν όπως και στο να παραμείνει το εργοστάσιο ανοικτό και να προσφέρει δουλειά στους εργαζόμενους της Μαγνησίας. Μας κάνει εντύπωση με ποιο τρόπο δοθήκανε δισεκατομμύρια από τη κυβέρνηση στις τράπεζες και σήμερα δεν υπάρχει κανείς για να πληρώσει τους εργάτες και να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας.

Γνωρίζουμε από τον αγώνα που δώσαμε το καλοκαίρι και νικήσαμε, ότι χωρίς την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων και ένα σχέδιο αγώνα, κανένας αγώνας δεν μπορεί να πετύχει σήμερα..

Καλούμε όλες τις καθαρίστριες του νομού να βρεθούν δίπλα στους εργάτες του ΚΑΝΑΚΗ, της ΜΕΛΚΑ και όλους τους απολυμένους. Χωρίς την αλληλεγγύη και τον αγώνα όλων μας, η οικονομική κρίση θα περάσει πάνω από το δικό μας κεφάλι και όχι αυτών που την δημιούργησαν.

Ένα δεύτερο θέμα που συζητήθηκε ήταν οι περικοπές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στη σίτιση των φοιτητών εξαιτίας της έλλειψης κονδυλίων. Πολλοί εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο από τον εργολάβο σίτισης. Οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν για τη πλήρη και χωρίς κριτήρια σίτιση, όλων των φοιτητών, όπως και τη πλήρη κάλυψη των εξόδων στέγασης, αλλιώς τι νόημα έχει η δωρεάν παιδεία; Σε μια εποχή που το εισόδημά μας πλήττεται από την ανεργία και την ακρίβεια, οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις περικόπτουν συνεχώς τις επιχορηγήσεις των πανεπιστημίων, ενώ θέλουν να δημιουργήσουν και ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το απαράδεκτο καθεστώς των εργολαβιών (μαζί και της καθαριότητας) οδηγεί το πανεπιστήμιο να κάνει σήμερα λάστιχο τη σίτιση των φοιτητών και αύριο λάστιχο τη καθαριότητα.

Καλούμε τους φοιτητές να παλέψουμε μαζί για τη κατάργηση των εργολαβιών σε όλους τους τομείς, για δωρεάν σίτιση, μόνιμη δουλειά για όλους και τη πλήρη και χωρίς όρους χρηματοδότηση του πανεπιστημίου. Συμπαραστεκόμαστε στους φοιτητές μας στον αγώνα που δίνουν, όπως κι αυτοί μας συμπαραστάθηκαν στον αγώνα που δώσαμε το καλοκαίρι για αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς. Κι όταν οι καθαρίστριες μπαίνουν στον αγώνα όλοι πια ξέρουν ότι λέμε «τη σκούπα, σκούπα και το φαράσι, φαράσι».

17/09/2009

Tηλεπικοινωνίες: συνεχίζονται οι αναδιαρθρώσεις και ο αναβρασμός...

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ

(Αρ. Απόφασης Πρωτοδικείου: 5215/2008)

Αρ. Πρωτοκόλλου: 31/09

Αθήνα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όχι στην μεταφορά των συναδέλφων από το ADSL/Broadband στη HOL

Μέσα στο κατακαλόκαιρο η Διοίκηση της VODAFONE ανακοίνωσε ότι έχει δρομολογήσει την μεταφορά στην HOL του εξοπλισμού και 30 συναδέλφων που απασχολούνται στο ADSL/Broadband με αντάλλαγμα το 18,5% των μετοχών της HOL. Δηλαδή προκειμένου η VODAFONE να αποκτήσει το πακέτο μετοχών της HOL, οι συνάδελφοι καλούνται να πληρώσουν την «νύφη» με ανασφάλεια και επιδείνωση των συνθηκών εργασίας τους. Πρόκειται για μια ακόμη απόπειρα μείωσης του προσωπικού, μετά την μεταφορά 40 συναδέλφων του τμήματος FNM στην εταιρία-εργολάβο KINTEC και την εξώθηση σε παραίτηση 80 συναδέλφων πέρυσι το καλοκαίρι.

Πολλά είναι τα ερωτηματικά γι’ αυτή τη μεταφορά:

- Η Διοίκηση μιλάει για «απόσχιση κλάδου» από την VODAFONE στη HOL, δηλαδή ότι οι συνάδελφοι θα διατηρήσουν το αντικείμενο εργασίας τους στην νέα εταιρία. Την ίδια στιγμή όμως τους καλούν να καταθέσουν βιογραφικά και να περάσουν από συνεντεύξεις, ενώ στελέχη της HOL παραδέχονται ανοιχτά ότι τους προορίζουν για τελείως διαφορετικές θέσεις.

- Αν και ποτέ δεν διευκρινήστηκαν σαφώς τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι από τρία διαφορετικά τμήματα, η Διοίκηση επιμένει ότι η εμπειρία και τεχνογνωσία τους είναι απολύτως αναγκαίες στην HOL. Μια εταιρία που χρόνια τώρα παρέχει το συγκεκριμένο προϊόν και χρησιμοποιεί διαφορετικό εξοπλισμό από αυτόν που έχει η VODAFONE!

- Ενώ η Διοίκηση παρουσιάζει ως «υποχρεωτική» τη μεταφορά των συναδέλφων, παραδέχεται ότι ακόμη κι αν οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι την αρνηθούν, η συμφωνία με την HOL θα προχωρήσει με τη μεταφορά άλλων!

Το συμπέρασμα είναι σαφές: Η VODAFONE επιχειρεί να ανταλλάξει ως «περιουσιακό στοιχείο» τους εργαζόμενους με μετοχές της HOL στο πλαίσιο μιας ακόμη επικερδούς συμφωνίας.

Το Σωματείο μας προχώρησε στις 17/9 σε Παράσταση Διαμαρτυρίας με αίτημα την απορρόφηση των συναδέλφων σε άλλα αντίστοιχα τμήματα της εταιρίας, ιδιαίτερα καθώς διαθέτουν γνώσεις και εμπερία και σε άλλα αντικείμενα. Είναι εξοργιστική η θέση της Διοίκησης ότι μια επιχείρηση 2.500 εργαζομένων δεν μπορεί να απορροφήσει 30 συναδέλφους, όταν:

- Παρουσιάζει έσοδα 1,25 δισ. λιρών για την χρήση έως 31/3/2009 (έναντι 1,18 δισ. ευρώ πέρυσι) και κέρδη 410 εκατ. λίρες (409 εκατ. λίρες πέρυσι).

- Πολλοί συνάδελφοι εξαναγκάζονται σε υπερωρίες ή μετακινούνται από το ένα τμήμα στο άλλο για να βγει η δουλειά (το ίδιο και οι συγκεκριμένοι συναδέλφοι, που για αρκετό διάστημα αναπληρώνουν κενά σε άλλα τμήματα).

- Η εντατικοποίηση και οι εξοντωτικοί ρυθμοί δουλειάς έχουν γίνει καθεστώς.

- Οι «οικειοθελείς» αποχωρήσεις ή απολύσεις είναι δεκάδες και οι περισσότερες δεν αναπληρώνονται.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

Ø Να σταματήσει άμεσα κάθε πίεση για αποδοχή της μεταφοράς ως «τετελεσμένης». Να πάψει η τακτική διαίρεσης και αποπροσανατολισμού των συναδέλφων, η οποία επιχειρείται από τις διοικήσεις των VODAFONE και HOL (ατομικές συναντήσεις, «ενημερώσεις» από στελέχη κλπ.), για να υπονομεύσει την προσπάθεια να διασφαλιστούν συλλογικά οι θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά τους.

Ø Η Διοίκηση της VODAFONE να δεσμευτεί ότι θα απορροφήσει άμεσα όλους τους συναδέλφους σε άλλα αντίστοιχα τμήματα της VODAFONE.

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ

Επικοινωνία: info@pasevodafone.gr www.pasevodafone.gr

Και ένα νέο από το ξεχασμένο Κιλκίς (που μόνο η ταξική πάλη δεν το ξεχνά...)

Τις κινητοποιησεις τους στο χωρο εργασιας αλλα και εκτος αυτου συνεχιζουν οι εργαζομενοι στην εδρευουσα στην ΒΙΠΕ(ΒΙομηχανικη ΠΕριοχη) Κιλκις στο Σταυροχωρι,<<Στημπεθερμ>> ΑΕ, καθως παραμενουν απληρωτοι επι 5 μηνες.

Στις κινητοποιησεις αυτες εντάσσονται η ανάρτηση πελωριου <<πανω>> στην περιφραξη του εργοστασίου με το οποιο ενημερωνουν τους διερχόμενους για το προβλημα τους και η έκδοση δριμείας και με <<πυρα>> κατα της εργοδοσίας ανακοινωσης αναφεροντας τα εξης:

<< Με το προσχημα την << παγκοσμια οικονομικη κριση>> η εργοδοσια <<ΣΤΗΜΠΕΘΕΡΜ>> Α.Ε. και ο ιδιοκτητης κ. Καστανακης μας έχει απληρωτους εδω και 5 μηνες.
Βρισκομαστε εδω και 7 εβδομαδες σε επίσχεση εργασιας για να παρουμε τα δεδουλευμενα και δεχομαστε την κοροϊδια απο τον εργοδοτη μας.
Παλεύουμε να μην χαθει καμμια θεση εργασίας και να γίνει εξοφληση όλων των δεδουλευμένων μας. Ξερουμε οτι το προβλημα δεν ειναι μονο δικο μας, αφου υπαρχει και σε αλλα εργοστασια.

Γι αυτο σας καλουμε να στηριξετε τον δικαιο αγωνα μας. Να ενωθουμε για να παλεψουμε την εργοδοσια. Να περασουμε το μυνημα οτι εμεις οι εργαζομενοι της ΒΙΠΕ ΚΙΛΚΙΣ και του νομου γενικοτερα, ειμαστε ενωμενοι για να αποτρεψουμε τα σχεδια των εργοδοτων που συντονισμενα και ενιαια απο την μερια τους, θελουν να θεσουν σε εφαρμογη.

Γι αυτο και τοσα αλλα, που γνωριζετε,σας καλουμε να στηριξετε τον δικαιο αγωνα μας.

Λεμε στην εργοδοσια και στον κ. Καστανακη οτι εμεις, οι εργαζομενοι της <<ΣΤΗΜΠΕΘΕΡΜ>> Α.Ε. ειμαστε αποφασισμενοι και ενωμενοι ως το τελος!>>



Το αρθρο ειναι απο την τοπικη εφημεριδα "Ο Μαχητης του Κιλκις"

Οι ΜΚΟ, το Κράτος και οι εργαζόμενοι...απλήρωτοι "συνεργάτες"...

Σ.Ε.Κ.Υ.Ι.Φ.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ

ΠΡΑΞΙΤΕΛΟΥΣ 31 105 60 ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ & FAX 210 3231832, 6984 830630

email: social_somatio@yahoo.gr

Παιχνίδια του Υπουργείου Υγείας και των «μη κερδοσκοπικών» σε βάρος των εργαζομένων…

Η περίπτωση του «Ίρις»

Στις 3/9 η διοίκηση της εταιρίας «Ίρις» ενημέρωσε τους εργαζομένους ότι το Υπουργείο Υγείας με υπουργική απόφαση ανακαλεί τις άδειες ίδρυσης και λειτουργίας των δομών από την εν λόγω διοίκηση και η διαχείρισή τους περνάει προσωρινά στο ΨΝΑ και στο ΨΝ Τρίπολης έως ότου προκηρυχτεί διαγωνισμός και τις δομές του «Ίρις» τις πάρει άλλη «μη κερδοσκοπική» εταιρία. Ταυτόχρονα, ο αριθμός των εργαζομένων καθώς και τα δικαιώματά τους παραμένουν ως έχουν.

Το Υπουργείο αιτιολογεί αυτή του την απόφαση δια στόματος της κας Βασιλάτου στηριζόμενη στον ισολογισμό της εταιρίας του 2008 όπου υπάρχει μία «τρύπα» 600.000 € σε σχέση με τα στοιχεία του Υπουργείου. Εδώ να σημειώσουμε πως στους εργαζόμενους, μήνα Σεπτέμβριο πλέον, δεν έχουν καταβληθεί τα δεδουλευμένα Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου όπως και το δώρο Χριστουγέννων του 2008!

Το «Ίρις» από τη μεριά του υποστηρίζει πως η παραπάνω απόφαση είναι αποτέλεσμα προσωπικής εμπάθειας της κας Τροχάνη έναντι του κου Κούτα (προέδρου της εταιρίας), πολιτικής διαφωνίας (το «Ίρις» πήρε άδεια επί ημερών κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ) και επειδή το Υπουργείο θέλει να επιδείξει έργο πριν τις εκλογές. Ταυτόχρονα η εταιρία προσέφυγε στο ΣτΕ ζητώντας αναβολή και ακύρωση της απόφασης. Χαρακτηριστικό είναι πως η υπερασπιστική γραμμή της εταιρίας στηρίζεται στη μη νομιμότητα των αποφάσεων και όχι στην ουσία των κατηγοριών.

Στην ενημέρωση που έγινε στους εργαζομένους, η διοίκηση αν και παραδέχεται πως υπάρχει οικονομική διαφορά με το Υπουργείο, αφενός δεν ανέφερε το ύψος του ποσού και αφετέρου υποτιμά αυτή τη λεπτομέρεια (ύψους 600.000 € !) υποστηρίζοντας πως η ανάκληση των αδειών είναι αποτέλεσμα της χαμηλής ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών βάσει ενός εγγράφου του Υπουργείου που ποτέ δεν είδαν οι εργαζόμενοι. Αυτή η τακτική από μεριάς «Ίρις» υιοθετείται ξεκάθαρα για να πείσει τους εργαζομένους πως το πρόβλημα είναι και δικό τους, να συστρατευτούν με τον κο Κούτα ώστε να τους χρησιμοποιήσει βάζοντας τους μπροστά στον αγώνα του ενάντια στο Υπουργείο.

Εμείς και πάλι λέμε: Είμαστε εργάτες και όχι συνεργάτες! Τα συμφέροντα του κου Κούτα, όπως και κάθε άλλου προέδρου, δεν ταυτίζονται με αυτά των εργαζομένων! Η παραπάνω κατάσταση δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προσπάθεια του Υπουργείου να βολέψει τους «δικούς» του, κάτι που και η διοίκηση του «Ίρις» με περισσή αφέλεια εμμέσως πλην σαφώς αποδέχεται και για τη δική του περίπτωση όπως βολεύτηκε επί ΠΑΣΟΚ!

Εδώ και χρόνια οι εργαζόμενοι είμαστε θεατές και όμηροι μιας πολιτικής του Υπουργείου, αυτής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, που στις πλάτες τις δικές μας και των ψυχικά πασχόντων στήνεται γλέντι εκατομμυρίων ευρώ. Υπουργείο και πρόεδροι εταιριών από κοινού εκμεταλλεύονται τα κονδύλια των προγραμμάτων της ψυχικής υγείας χρησιμοποιώντας τους εργαζομένους πότε ο ένας και πότε ο άλλος για τη μοιρασιά! Γι’ αυτό δεν υπάρχει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο και ελεγκτικοί μηχανισμοί ώστε το Υπουργείο να κρύβεται πίσω από την υπαρκτή κακοδιαχείριση από τις «μη κερδοσκοπικές» και οι εταιρίες με τη σειρά τους πίσω από την εξίσου υπαρκτή υποχρηματοδότηση.

Στεκόμαστε απέναντι στην απόφαση του Υπουργείου: για μας τους εργαζομένους το ζήτημα δεν είναι ποια εταιρία προτιμούμε να μας εκμεταλλεύεται. Παλεύουμε για Δημόσια δωρεάν ψυχική υγεία με εργατικό έλεγχο της διοίκησης με την έννοια πως οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να ασκούν βέτο στη μία ή την άλλη απόφαση της.

Δεν συστρατευόμαστε με κανέναν κο Κούτα: οι εργαζόμενοι, οι ψυχικά πάσχοντες, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση δεν έχει ανάγκη από ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία. Έξω οι ιδιώτες από τις δομές!

Διεκδικούμε:

· Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων των εργαζομένων στο «Ίρις»

· Διατήρηση ΟΛΩΝ των θέσεων εργασίας

· Αυξήσεις μισθών, Επίδομα ανθυγιεινούς εργασίας

· Συμβάσεις αορίστου χρόνου

· Δημόσια δωρεάν ψυχική υγεία

ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΛΑΔΙΚΟ-ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ!

ΤΟ Δ.Σ.

Εργαζόμενοι της υγείας αντιδρούν στο ρατσισμό

Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στο 7ο νοσοκομείο ΙΚΑ από εργαζόμενους με την αφορμή σύλληψης μετανάστη με την αιτιολογία της λήξης των χαρτιών του. Αν και αφέθηκε ελεύθερος το απόγευμα οι εργαζόμενοι αντέδρασαν γράφοντας και μοιράζοντας το κείμενο αυτό.


ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ!

Συνάδελφοι – Συναδέλφισες

Την Τετάρτη 9/9 στο νοσοκομείο συνέβει ένα γεγονός που μας θίγει σαν εργαζόμενους και χτυπάει το δικαίωμα κάθε κατοίκου αυτής της χώρας σε νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Όπως έγινε γνωστό μετανάστης Πακιστανικής καταγωγής νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο μας με σοβαρό πρόβλημα υγείας και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο οι υπεύθυνοι θεώρησαν σκόπιμο να καλέσουν την αστυνομία, η οποία και τον συνέλαβε.

Θεωρούμε απαράδεκτη την συγκεκριμένη ενέργεια που απ’ όσο γνωρίζουμε συμβαίνει για πρώτη φορά στο 7ο Νοσοκομείο ΙΚΑ και που θίγει κατάφορα το δικαίωμα στην περίθαλψη οποιουδήποτε την έχει ανάγκη. Ο υπερβάλλων ζήλος των ιθυνόντων του νοσοκομείου βρίσκει έρεισμα στην πολιτική που χτυπάει καθημερινά το δικαίωμα των μεταναστών, αλλά και Ελλήνων εργαζόμενων, σε αξιοπρεπή διαβίωση. Οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας ούτε θέλουμε και ούτε μπορούμε να λειτουργούμε σαν καταδότες των μεταναστών στους μηχανισμούς καταστολής. Διότι το νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό.


Συνάδελφοι – Συναδέλφισες

Τα ρατσιστικά πογκρόμ και η στοχοποίηση των μεταναστών δεν πρέπει να περάσουν. Ο αγώνας μας είναι κοινός ενάντια στις πολιτικές που μας καταπιέζουν.

Είναι και πρέπει να είναι δικαίωμα κάθε κατοίκου, Έλληνα και μετανάστη, αυτής της χώρας στη πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Στην απανθρωπιά τους να αντιτάξουμε σθεναρά τον ανθρωπισμό μας και την αλληλεγγύη μας. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ρατσιστικές εγκύκλιοι των υπουργείων υγείας και δημόσιας τάξης δεν έχουν περάσει γιατί γιατροί και προσωπικό των νοσοκομείων αρνούνται να παίξουν το ρόλο του καταδότη και έχουν καταγγελθεί από συλλογικά συνδικαλιστικά όργανα. (Σωματεία, ΕΙΝΑΠ, ΠΟΕΔΗΝ κ.λπ.)

Οι μετανάστες είναι από τα πιο σκληρά εργαζόμενα κομμάτια του λαού. Δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας, χωρίς ασφάλιση, μόνο και μόνο για να βγάλουν το «ψωμί» τους. Είναι άνθρωποι που έχουν αφήσει τις πατρίδες τους, όχι επειδή το θέλησαν, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να επιλέξουν να παραμείνουν σε αυτές. Οι πόλεμοι και η καταλήστευση του πλούτου των χωρών τους έχει διαλύσει τις οικονομίες και την ίδια την ζωή εκεί, οπότε δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά ούτε και συνθήκες για να ζήσουν αξιοπρεπώς οι άνθρωποι.

Έτσι επιλέγουν τον δρόμο της ξενιτιάς – μετανάστευσης με την ελπίδα να βρουν κάτι καλύτερο για να ζήσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Όπως ακριβώς έκαναν οι δικοί μας μετανάστες τις δεκαετίες από το 50 ως το 70 αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Αντί αυτού όμως, σε κάθε χώρα όπου φτάνουν οι μετανάστες, αντιμετωπίζουν χειρότερες καταστάσεις από αυτές που διαδραματίζονταν στις χώρες τους!

Η προπαγάνδα που ασκείται με όλα τα μέσα θέλει να κάνει τους ντόπιους εργαζόμενους και νέους να φοβούνται, να εχθρεύονται και να αντιμετωπίζουν τους μετανάστες σαν εχθρό, σαν την αιτία για όλα τα δεινά που τους προκαλούν οι ίδιες πολιτικές που μας κόβει μισθούς και δικαιώματα και στους Έλληνες εργαζόμενους.! Αυτές οι πολιτικές θέλουν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια όταν μας λένε ότι οι μετανάστες φταίνε για την ανεργία και την εγκληματικότητα.

ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ,
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!

Εργαζόμενοι στο 7ο Νοσοκομείο ΙΚΑ

Προσπάθεια κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και του ΟΜΕΔ

Μετά τις τράπεζες, και στην ΕΡΤ γίνεται προσπάθεια από την εργοδοσία να μην υπογραφτεί συλλογική σύμβαση. Ταυτόχρονα, οι εργοδότες με τις κινήσεις τους φαίνεται πως θέλουν να καταργήσουν τον ΟΜΕΔ ο οποίος έβγαζε αρκετές φορές φιλεργατικές αποφάσεις.

Η ΠΟΣΠΕΡΤ αντιδρά σε αυτή την κατάσταση αλλά απέναντι της δεν έχει μόνο την εργοδοσία αλλά και 3 εργοδοτικά πρωτοβάθμια σωματεία (από τα 15 συνολικά της ομοσπονδίας). Αυτά τα σωματεία ελέγχονται από Πασκίτες και Δακίτες οι οποίοι έχασαν τους συσχετισμούς στην ομοσπονδία, δεν ελέγχουν το Δ.Σ. πια (μάλιστα προσέφυγαν και δικαστικά εναντίον του το Μάϊο αλλά έχασαν τη δίκη) και τώρα θέλουν να απονομιμοποιήσουν την Ομοσπονδία παίρνοντας ανοιχτά το μέρος της εργοδοσίας...

Ακολουθεί επεξηγηματική ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ ενώ στο ακόλουθο φόρουμ θα πάρετε περισσότερες πληροφορίες http://www.etita.gr/forum/viewtopic.php?p=2152&sid=fdbf370f4b485b4545e3e457e4010beb

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
3/9/2009

ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ και ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ «συνδικαλιστές» κατά της ΠΟΣΠΕΡΤ και του ΟΜΕΔ για τη ΜΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΕΣΣΕ!

Αποκαλύφτηκαν για μια ακόμα φορά τα αντεργατικά σχέδια και η αυθαίρετη στάση της Διοίκησης της ΕΡΤ, στην ακροαματική διαδικασία που προκάλεσε σήμερα, προκειμένου να σταματήσει τον ορισμό Διαιτητή που έχει οριστεί να γίνει αύριο το πρωί, επικαλουμένη κυρίως το άρθρο 56 του 3691/2008 για εξαίρεση των ΔΕΚΟ από τις διαδικασίες του Ο.ΜΕ.Δ. και τη Διαιτησία, του οποίου η ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ της Αντιπολίτευσης και των Νομικών Κύκλων!

Για πρώτη φορά επιδιώκεται η εφαρμογή και η ενεργοποίηση του στις Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας και αυτό αποτελεί ΜΕΙΖΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΜΑ ξεκινώντας από τον «αδύναμο» κρίκο, όπως θέλουν να καταντήσουν την ΠΟΣΠΕΡΤ οι διασπαστές!

Μετά την επίθεση των τραπεζιτών ενάντια στην Ο.Τ.Ο.Ε., στο στόχαστρο έχουν μπει οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ από την εργοδοτική πλευρά και την κυβερνητική πολιτική, που εφαρμόζοντας κατευθύνσεις της Ε.Ε. οδηγεί σταθερά στην ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Συνταγματικού Δικαιώματος των Σ.Σ.Ε., εξουδετερώνοντας και τον Ο.ΜΕ.Δ.

Στην ακροαματική διαδικασία εκτός από την νομική υπεράσπιση της ΠΟΣΠΕΡΤ, πρόσθετη παρέμβαση έκαναν Σωματεία εργαζομένων στην ΕΡΤ, το ΕΚΑ και η ΟΤΟΕ.
Το ΔΣ της ΠΟΣΠΕΡΤ ευχαριστεί τους πρόεδρους και τα ΔΣ της ΟΤΟΕ και του ΕΚΑ, καθώς και τους νομικούς εκπροσώπους τους κ. Φιλιππόπουλο και Δάμο, τα σωματεία που έκαναν πρόσθετη παρέμβαση για τους εργαζομένους, το Δ. Στρατούλη που παρέστη ως μάρτυρας της ΠΟΣΠΕΡΤ και τους εργαζόμενους που παραβρεθήκαν. Η απόφαση θα βγει αύριο.

Άφωνοι όμως έμειναν, όσοι βρεθήκαν στο πλευρό της ΠΟΣΠΕΡΤ για υπογραφή ΕΣΣΕ για όλους τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ ΑΕ, με τη Θλιβερή εικόνα των διασπαστών!

Ήρθαν εκεί απροκάλυπτα, όχι μόνο να συμπαρασταθούν στην εργοδοσία αλλά έκαναν και πρόσθετη παρέμβαση με νομική εκπροσώπηση υπέρ της εργοδοσίας, ενώ προτάθηκαν και ως μάρτυρες υπέρ της Διοίκησης της ΕΡΤ !
Οι μάσκες έπεσαν και για τους πιο δύσπιστους!

Οι ξεπουλημένοι «ηγέτες» του ΠΑΣΥΜΗΤΕ και της ΠΑΣΚΕ ΕΡΤ, με τον τέως πρόεδρο της Ομοσπονδίας και «εκπρόσωπο των εργαζομένων» στο ΔΣ της ΕΡΤ, που όλο αυτό τον καιρό κάνουν πλάτες στη Διοίκηση της ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ και της ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ, προσβάλλουν και διασύρουν όχι μόνο τα μέλη του ΠΑΣΥΜΗΤΕ αλλά το σύνολο των εργαζομένων !

Είναι αδιανόητο να βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία στήριξης της Διοίκησης και του προέδρου της Ε.Ρ.Τ., ο οποίος με ψεύδη, προκλητικές συκοφαντίες κατά της Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ και με ποινικά κολάσιμες παρεμβάσεις στη λειτουργία του Συνδικαλιστικού Κινήματος, συρρικνώνει τα δικαιώματα των εργαζομένων στην ΕΡΤ.

Η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. καλεί όλους τους εργαζόμενους να καταδικάσουν αυτές τις συμπεριφορές και να απομονώσουν τους διασπαστές

ΑΠΑΙΤΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΕΣΣΕ

Εγώ, η ΔΕΘ, οι εκλογές, το κίνημα ή «ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω…»

Δεν είμαι σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Αυτόν τον καιρό ψάχνω για δουλειά. Τώρα γράφω για να εκτονωθώ, αφού μόλις γύρισα από μια δουλειά που μου προσέφεραν ένα 4ωρο με 4 ευρώ την ώρα, ανασφάλιστος. Και δεν ήταν πιτσαρία…

Έχω συναντήσει πολλές τέτοιες άθλιες δουλειές στο ψάξιμο μου. Κάποιοι έγραφαν στην αγγελία ότι δίνουν 700 ευρώ. Πας και μαθαίνεις ότι είναι για καθημερινό 10ωρο και Σάββατα 6 ώρες. Έχουν αποθρασυνθεί τελείως. Η λίστα όσων τηλεφώνησαν για αυτή τη δουλειά ήταν μεγάλη, την είδα, ήμουν ο 25ος…Υπάρχουν δουλειές, αλλά υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη ζήτηση για δουλειά, τα λεφτά δεν φτάνουν, πολλοί έχουν απολυθεί. Οι συνθήκες είναι άθλιες. Υπάρχουν δουλειές άλλα όλες σχεδόν κωλοδουλειές. Το 5μερο-8ωρο έχει γίνει όνειρο. Και μόλις κάποιος το «βρει», μόλις βρεθεί σε κάτι «καλύτερο» (ένα σταθερό 8ωρο, μια αμοιβή νόμιμη, ένσημα) «κάθεται» εκεί και δεν κάνει ΚΙΧ…θεωρείται μάλιστα ότι «βολεύτηκε»…και ο ίδιος το πιστεύει…γιατί ξέρει…έξω υπάρχει η ΚΟΛΑΣΗ…

Αυτή είναι η υλική βάση της κουβέντας. Η ΚΟΛΑΣΗ. Έξω υπάρχει η κόλαση.
Με αυτή τη βάση μόνο μπορούμε να δούμε τι έγινε στη ΔΕΘ, τι προωθεί η αστική εξουσία με τις εκλογές, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ «αυτοκτονεί» κτλ.



ΔΕΘ

Στη ΔΕΘ γίναμε πάλι παρατηρητές της ανωριμότητας. Τρεις νοματαίοι να μην μπορούν να συνεννοηθούν για να κάνουν μια πορεία κοινή από την Καμάρα. Μικροπολιτικές, ηγεμονισμοί, μαλακίες. ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΣ. Όταν έχεις την κόλαση απέναντι σου δεν υπάρχουν υπεκφυγές. Ή δεν έχεις την κόλαση απέναντι σου, ή δεν βιώνεις πραγματικά την προλεταριακή συνθήκη, τη γύμνια, την υποτίμηση, ή αν την έχεις, ΕΝΩΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙΣ. Ενότητα και αγώνας, «πόσοι είμαστε, ας μετρηθούμε». Όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι εργατικές συλλογικότητες που κρατούν αγωνιστική στάση, που συνεργάστηκαν το προηγούμενο καιρό, που δεν χωρούν σε ΓΣΕΕ-ΠΑΜΕ, έπρεπε να ήταν εκεί, ενωμένοι-δυνατοί. Γιατί έξω είναι η κόλαση, και δεν φτάνουν μόνο τα παχιά λόγια, τα αντικαπιταλιστικά προγράμματα, η αυτονομία ή η ανεξαρτησία από ΓΣΕΕ-ΠΑΜΕ. Πρέπει να είσαι και δυνατός. Ενωμένος-δυνατός. Όπως ήμασταν το πρωί της Πέμπτης, έξω από τη Wind, στο Ωραιόκαστρο, που ο αλήτης δεν τόλμησε να πατήσει τον Στέφανο, γιατί μας είδε στην πόρτα, γιατί ήμασταν ενωμένοι, πολλοί. Ήμασταν δυνατοί.



EΚΛΟΓΕΣ

Ξέπλυμα. Ασφαλιστικό, Δεκέμβρης, μικρο-αντιστάσεις αυξημένες τα δύο τελευταία χρόνια, κρίση και «πρέπει να κάνετε νέες θυσίες», μετανάστες στο δρόμο. Ξέπλυμα. Η αστική εξουσία το είδε. Πρέπει να τα ξεπλύνω όλα, όλα, και άντε πάλι από την αρχή. Αμέτρητοι ΠΑΣΟΚοι ήταν στη ΔΕΘ, ξέρουν καλά, έρχονται. Και αν δεν τα καταφέρουν με την πρώτη, θα έρθουν μετά, με συνεργασίες ή χωρίς. Όπως και να ΄χει, ΞΕΠΛΥΜΑ. Θα δικαιωθούν και κάποιοι, ίσως στα λιμάνια, ίσως στην ΕΥΑΘ, όσοι πάντως έχουν μια καλύτερη διαπραγματευτική θέση. Η κόλαση όμως θα παραμείνει.


Και οι άλλοι; Οι δικοί μας; Το ΚΚΕ βράχος, κοιμισμένος, θα τσιμπήσει και κάτι και θα συνεχίσει τις μαλακίες του, η περίπτωση με την απεργία στην Wind ήταν πεντακάθαρη, δεν μπορεί, φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό…


Στο ΣΥΡΙΖΑ, οι μικροαστοί αρχηγίσκοι τύπου Αλαβάνου θα εξακολουθήσουν να παίζουν παραγοντιλίκια. Που; Σε ποιο γήπεδο; Στη φαντασία τους, στην αμμουδιά τους, με τα κουβαδάκια, μαζί με άλλους μικροαστούς. Σίγουρα όχι στην κόλαση. Εκεί είναι οι μισθωτοί. Εκεί είναι ο ιδιωτικός τομέας, δεν είναι στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι μισθωτοί θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ, όχι γιατί είναι ΠΑΣΟΚ αλλά γιατί δεν βρήκαν και κάτι καλύτερο να κάνουν. Να οργανωθούν; Είναι στην κόλαση. Ναι, και με δική τους ευθύνη, αλλά είναι στην κόλαση. Και εκεί δεν υπάρχει "το κίνημα".


ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Το κίνημα, ο πρωτοπόρος κόσμος που τα τελευταία χρόνια έχει δώσει άλλη κοινωνική πνοή, δεν μπορεί να συγκροτηθεί γερά, κάνει ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω, αντί να προσπαθεί να ανοίγεται και να βοηθά τη συγκρότηση σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο, ενωτικά, δυνατά, δυναμικά, παρακολουθεί τα γεγονότα νωχελικά και αμήχανα, με υποκειμενισμούς-βαρίδια, υποκειμενισμούς του παρελθόντος και όχι του μέλλοντος. Δεν καταλαβαίνει ότι η φωτιά μπορεί να το κάψει, η φωτιά της κόλασης, ότι η υποτίμηση και η πειθάρχηση θα αγγίξει τα πάντα πια. Κάθεται και κάνει κουτσομπολιά, στο indymedia, χαζεύει...…

Βουτιά στην κόλαση!! Πριν μας σφάξουνε με εθνικούς πολέμους, πριν εμπεδώσουμε ότι θα ζούμε χειρότερα de facto, πριν τσιμπήσουμε στο ότι φταίνε οι άλλοι, οι διπλανοί, οι μετανάστες, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι 8ωροι κτλ. πρέπει να βουτήξουμε στην κόλαση, να σταθούμε, να συγκροτηθούμε, ενωτικά, δυνατά, να προχωρήσουμε…

Να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, γερό…

Πετυχημένη απεργία στη WIND

Πετυχημένη ήταν η χθεσινή απεργία στη WIND. Η επιτυχία οφείλεται, και στην αγωνιστική στάση του σωματείου και των εργαζομένων της WIND, αλλά και στο πλατύ κλίμα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι και 60 άτομα βρέθηκαν στην περιφρούρηση των εγκαταστάσεων της Wind στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης το πρωί της απεργίας, ενώ στην Αθήνα αποκλείστηκαν για πρώτη φορά τα κτίρια της διοίκησης στο Μαρούσι, πέρα από το τηλεφωνικό και τεχνικό κέντρο της Λ.Καβάλας. Μάλιστα ο κόσμος που συμμετείχε στους αποκλεισμούς στην Αθήνα ξεπέρασε τα 150 άτομα, και σε αυτόν συνδράμαν άλλα 150 άτομα του ΠΑΜΕ. Συνολικά, το εργατικό κίνημα έδωσε μια γερή απάντηση στην εταιρεία, που το απόγευμα αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόλυση της Όλγας Κολιούση (μέλους του Δ.Σ. του επιχειρησιακού Σωματείου στη Wind και στέλεχος του ΠΑΜΕ).

Μια μάχη κερδήθηκε, οι επόμενες είναι μπροστά, όλοι και όλες στην ΔΕΘ αύριο!

Ακολουθεί η ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων στη WIND.


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επαναπροσλήφθηκε η συνάδελφος Όλγα Κολιούση
Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ, ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Συνάδελφοι,
η διοίκηση της WIND δέχτηκε την επαναπρόσληψη της συναδέλφου Όλγας Κολιούση, σε συνάντηση με το ΔΣ του Σωματείου μας, το απόγευμα της 3 Σεπτεμβρίου, μέρα της 24ωρης πανελλαδικής μας απεργίας. Από το πρωί της Παρασκευής 4/9, η συνάδελφος επιστρέφει στη δουλειά της.

Είναι μια μεγάλη νίκη του Σωματείου μας και του πλατιού κινήματος που οργανώθηκε γύρω από την Επιτροπή Αλληλεγγύης, με δεκάδες σωματεία και εκατοντάδες συναδέλφους από πολλούς κλάδους και χώρους δουλειάς, που μας συμπαραστάθηκαν με ανιδιοτέλεια και συναδελφική αυτοθυσία.

Τώρα πια φαίνεται ότι οι απολύσεις δεν είναι «θεϊκή κατάρα» για να τις υπομένουμε μοιρολατρικά. Ότι η αυθαιρεσία και αλαζονεία των εργοδοτών δεν είναι ανίκητη. Όχι μόνο επειδή υπάρχει εργατική νομοθεσία, αλλά κυρίως όταν στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, στη δική μας ενότητα και αλληλεγγύη. Όταν δεν παρακαλάμε για τα αιτήματά μας, αλλά τα διεκδικούμε αγωνιστικά και αποφασιστικά.

Η πρωτοφανής και καθολική επιτυχία της απεργίας δεν ήρθε από το πουθενά, αλλά από την κλιμάκωση της δράσης και της δουλειάς του Σωματείου και της Επιτροπής Αλληλεγγύης (παραστάσεις διαμαρτυρίας κλπ.). Για πρώτη φορά «νέκρωσε» όλη η εταιρία, πράγμα που στηρίχτηκε πάνω απ’ όλα σε όλους τους συναδέλφους που απήργησαν, που στήριξαν -ο καθένας με τον τρόπο του- τις απεργιακές συγκεντρώσεις, που είδαν την ουσία της κινητοποίησης και όχι την προσωρινή «αναστάτωση».

Αυτή η επιτυχία ανοίγει δρόμους για την αποτελεσματική υπεράσπιση κάθε απολυμένου συναδέλφου, ανεξάρτητα αν είναι μέλος του ΔΣ ή όχι. Για την καλύτερη διεκδίκηση των αιτημάτων μας: επαναφορά των κουπονιών, υπογραφή ΕΣΣΕ με 100 ευρώ αύξηση για όλους, μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Για διασφάλιση των θέσεων και σχέσεων εργασίας, ενάντια σε φραντσάιζ, υπεργολαβίες κλπ., αλλά και με τις απειλές που διαγράφει για όλους μας ο δανεισμός της εταιρίας.

Αυτή τη νίκη πρέπει να την ολοκληρώσουμε: ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ «ΑΠΕΡΓΙΑ». Να μην επιτρέψουμε κανένα αποπροσανατολισμό της συζήτησης, για να δηλώσουμε δήθεν «παρεμπόδιση». Αυτό επιτρέπει σε κάθε είδους «καλοθελητές» να ακυρώνουν το απεργιακό δικαίωμα, τις αποφάσεις που παίρνουμε συλλογικά με ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες, όπου όλοι οι συνάδελφοι μπορούν να τοποθετηθούν. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη!

- ΑΣΚΗΣΑΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

- ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟ
ΜΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ «ΑΠΕΡΓΙΑ»
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ,
ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ

Αθήνα, 03.09.2009

Tο Διοικητικό Συμβούλιο

Ρεπό δικαιούνται και οι αγροτικοί ιατροί!

Ζήτημα έχει προκύψει στην Χαλκιδική μετά την απόφαση του διοικητή του νοσοκομείου Πολυγύρου να μην παίρνουν ρεπό μετά την εφημερία οι αγροτικοί ιατροί (λες και αυτοί/ες δεν είναι ιατροί)!
Η απόφαση αποτελεί ένα χτύπημα "κάτω από τη μέση", αφού σκοπό έχει να αμφισβητηθεί μια από τις πιο σημαντικές πρόσφατες κατακτήσεις όλων των ιατρών του ΕΣΥ, το να παίρνουν ρεπό μετά την εφημερία.

Ακολουθεί ενημερωτικό κείμενο από τη συλλογικότητα της Θεσσαλονίκης,
"Εργαζόμενοι και εργαζόμενες στη βιομηχανία της υγείας".



Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ(;)
(ή αλλιώς κάτω τα χέρια από το ρεπό)

Το φετινό καλοκαίρι, παρά τις επανειλημμένες βροχές εδώ στη Θεσσαλονίκη,
είναι ένα από τα πιο θερμά των τελευταίων χρόνων, όσον αφορά στη γνωστή
τακτική του κράτους, να παίρνει το καλοκαίρι όλα τα μέτρα που δε θα διανοούταν να
θίξει καν όλη την υπόλοιπη χρονιά.

Οι διώξεις των Μεταναστών είναι σίγουρα το μεγαλύτερο πλήγμα στην κοινωνία
μας, η οποία όχι μόνο αλλάζει σύνθεση, αλλά και στιγματίζεται βαθιά από την
έλλειψη απάντησης σε αυτές τις διώξεις. Η συμμετοχή πολλών από τους Μετανάστες
στην εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν σίγουρα η σημαντικότερη παράμετρος σε αυτήν
την απόφαση των διωκτικών μηχανισμών. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται οι διώξεις και
επιθέσεις σε όλους τους κατειλημμένους χώρους, αλλά και στον κρατούμενο για την
εξέγερση του Δεκέμβρη Θοδωρή Ηλιόπουλο, ο οποίος βρίσκεται σε Απεργία Πείνας
από 10 Ιουλίου.

Θα έλεγε κανείς ότι μεθοδικά (κράτος και παρακράτος) περίμεναν να
καταλαγιάσει το κύμα της εξέγερσης και να έρθει το καλοκαίρι για να αναλάβουν
δουλειά, ώστε να ανακτήσουν ένα κομμάτι από το τραυματισμένο τους κύρος, αλλά
και να αμυνθούν από αντίστοιχες καταστάσεις στο μέλλον.

Στο ίδιο πλαίσιο βέβαια κινούνται, εκτός από τους διωκτικούς μηχανισμούς, και οι
οικονομικοί μηχανισμοί του κράτους. Δε θα σταθούμε στους νέους φόρους που
μπαίνουν και στα επιδόματα που κόβονται, αν και αφορούν εξίσου όλους τους
εργαζόμενους, αλλά σε αυτά που αφορούν ειδικότερα τις κατακτήσεις του αγώνα
που δόθηκε από τους Υγειονομικούς (με πρώτους τους Γιατρούς του ΕΣΥ) την
χρονιά που μας πέρασε.

Οι εξαγγελίες για νέα φορολόγηση των εφημεριών, η κατάργηση του επιδόματος
διατροφής, η μείωση των ημερών κανονικής άδειας, δείχνουν ότι επισταμένα οι
άρχοντές μας προσπαθούν να πάρουν από τη μία τσέπη αυτά που με αγώνες
καταφέραμε να βάλουμε στην άλλη. Το καλλιεργούμενο κλίμα γύρω από τη γρίπη
εξάλλου, προλειαίνει το έδαφος για ακόμα πιο ισχυρά πλήγματα στους όρους
εργασίας μας.

Ο κύριος λόγος όμως που γράφουμε αυτό το κείμενο είναι μία ειδικά, από αυτές
τις ύπουλες ενέργειες. Μία προσπάθεια που, επειδή στοχεύει σε έναν από τους
αδύναμους κρίκους, χρειάζεται την προσοχή μας. Μιλάμε για την προσπάθεια να μην
παίρνουν ρεπό μετά από εφημερία οι Αγροτικοί Γιατροί! Ο Διοικητής του
Νοσοκομείου Πολυγύρου Χαλκιδικής, με μια διαταγή που στηρίζεται σε γνωμοδότηση
του Υπουργείου Υγείας η οποία λέει ότι οι αγροτικοί δεν είναι Γιατροί ΕΣΥ αλλά
Δημόσιοι Υπάλληλοι, οπότε δεν ισχύει ο νόμος για αυτούς, προσπαθεί να στερήσει το
ρεπό μετά από εφημερία από τους Αγροτικούς Γιατρούς λες και δεν ισχύουν τα
Προεδρικά Διατάγματα 88/1999 και 76/2005 για όλους τους εργαζόμενους.

Όλα αυτά στις αρχές Αυγούστου, όταν οι πελώριες ελλείψεις σε γιατρούς έχουν
αρχίσει να οδηγούν στα όρια της κατάρρευσης όλες τις δομές του ΕΣΥ στην
Χαλκιδική η οποία βέβαια είναι γνωστό ότι πολλαπλασιάζει τον πληθυσμό της αυτές
τις εποχές. Οι καλοκαιρινές άδειες των γιατρών φαίνεται ότι αποκαλύπτουν τις
ελλείψεις. Ο ιδιωτικός τομέας στην περιοχή, αν και αναπτύσεται αντίστοιχα με τον
τουρισμό τους καλοκαιρινούς μήνες, στοχεύει όπως είναι αναμενόμενο στην
αρπαχτή, και έτσι επενδύει μόνο σε όσες ανάγκες είναι έντονα προσοδοφόρες, με
αποτέλεσμα να μην καλύπτονται ούτε από εκεί τα διάφορα… λιγότερο «αποδοτικά»
κενά και οι ελλείψεις.

Και τότε βέβαια στο στόχο μπαίνει ο αδύναμος κρίκος. Οι Αγροτικοί Γιατροί, ένας
θεσμός στη δύση του, που είναι γνωστό σε όλους ότι είναι ως επί το πλείστον νέοι
εργαζόμενοι, τόσο στον κλάδο όσο και στο χώρο δουλειάς τους, χωρίς να είναι
δικτυωμένοι σε κοινωνικούς ή εργασιακούς χώρους, αδύναμοι να δώσουν κάποιον
αγώνα με συνέχεια λόγω της προσωρινότητάς τους, μπήκαν στο στόχαστρο του
Διοικητή για να βγάλουν το Φίδι από την τρύπα, για μία ακόμη φορά. Αντί να
προσλάβει νέους Γιατρούς (και όχι Επικουρικούς βέβαια οι οποίοι αποτελούν έναν
ακόμη ευαίσθητο κρίκο με τον οποίο προσπαθούν να γεμίσουν όλα τα Νοσοκομεία
και Κ.Υγ.) ο Διοικητής επιλέγει να αυξήσει τις ώρες εργασίας των Αγροτικών. Η
στάση βέβαια αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη καθώς την ίδια ακριβώς στάση, απέναντι
σε έναν άλλο αδύναμο κρίκο, τους ειδικευόμενους, προσπαθούν να επιβάλλουν σε
όλη την επικράτεια, όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν το ΕΣΥ για την πάρτη τους.

Εκβιασμοί, απειλές, ίσως και κάποιο καρότο, είναι η τακτική σε πολλές κλινικές (οι
χειρουργικές έχουν την χειρότερη φήμη) καθώς και σε πολλά Κέντρα Υγείας. Στο
Κέντρο Υγείας Μαδύτου (όπου Διευθυντής είναι ο γνωστός μεγαλοπαράγοντας της
Γενικής Ιατρικής Πρόδρομος – Μποδοσάκης Μερκούρης) οι ειδικευόμενοι παίρνουν
ρεπό μόνο όταν (και μόνο όσα) ο μεγαλοδύναμος θελήσει. Πρόκειται για ακόμα έναν
τουριστικό προορισμό που, και πάλι αντί για διορισμούς, επιλέγει το ξεζούμισμα των
ήδη εργαζομένων, κυρίως των πιο αδύναμων, καθώς και την ελαστικοποίηση των
εργασιακών σχέσεων.

Δε μας βγαίνει βέβαια από το μυαλό ότι στα βάθος αυτής της ενέργειας υπάρχει
και μια προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης του ρεπό συνολικά!

Στην Χαλκιδική ευτυχώς τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα για τον Διοικητή, και
ο κρίκος δεν ήταν τόσο αδύναμος όσο φαινόταν. Την πρώτη του αντίστοιχη
προσπάθεια την Άνοιξη, του την απάντησαν ακαριαία, αυτός όμως ανέκαμψε πολύ
πιο δυνατός και σκληρός. Οι Αγροτικοί προσπαθούν να οργανώσουν τη νέα τους
απάντηση και αναζητούν συμμάχους σε αυτόν τους τον αγώνα. Όσον αφορά τα
συνδικαλιστικά όργανα να πούμε ότι, στο σωματείο των Αγροτικών, Πρόεδρος μέχρι
πρόσφατα (αν δεν είναι και τώρα θα είναι κάποιος δικός του) ήταν ο Πρόδρομος-
Μποδοσάκης Μερκούρης (Ναι αυτός!). Όσον αφορά σε ΕΝΙΧ, ΕΝΙΘ και ΟΕΝΓΕ
αναμένουμε τη στάση που θα κρατήσουν.

Είμαστε σε μια διαδικασία συντονισμού με τους Αγροτικούς της Χαλκιδικής,
πιστεύουμε όμως ότι είναι ένας αγώνας που αφορά και τους Αγροτικούς άλλων
περιοχών που θα πρέπει να παλέψουν για να πάρουν το αυτονόητο. Ο αγώνας αυτός
αφορά βέβαια και όλους τους υπόλοιπους που βλέπουν με τον κατακερματισμό και
το διαίρει και βασίλευε να προσπαθείται να παρθεί πίσω ό,τι κατακτήθηκε με
συλλογικούς αγώνες. Αφορά όλους εμάς που δεν σκοπεύουμε να περιμένουμε τον
κάθε Διοικητή να χτυπήσει τη δικιά μας πόρτα για να αντιδράσουμε στην επαναφορά
των εξοντωτικών ωραρίων. Ετοιμάζουμε κάποιες κινήσεις αλλά περιμένουμε νέα και
εκτιμήσεις ώστε να δούμε πώς μπορεί αυτή η ιστορία να απαντηθεί.


Εργαζόμενοι και εργαζόμενες
στη Βιομηχανία της Υγείας

Παρεμβάσεις σε καταστήματα της WIND στην Θεσσαλονίκη

Με παρεμβάσεις σε 6 καταστήματα της Wind στην Θεσσαλονίκη, ιδιόκτητα και franchising (όπου τα πρώην στελέχη και νυν ιδιοκτήτες των franchise μαγαζιών ενοχλήθηκαν εμφανώς), συνεχίζεται η προσπάθεια ανάκλησης της απόλυσης της Όλγας Κολιούση και πρόωθησης των αιτημάτων των εργαζομένων της Wind.
Η Όλγα είναι μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου, η απόλυση της είναι παράνομη (βάση του νόμου για την συνδικαλιστική προστασία) αλλά η διοίκηση της Wind δεν...πτοείται. Είναι ολοφάνερο πως η μόνη προστασία του εργαζόμενου (ακόμα και αν είναι συνδικαλιστής) είναι η ταξική δράση, η εργατική αλληλεγγύη. Ακολουθεί το ενημερωτικό κείμενο που μοιραζόταν στις παρεμβάσεις.



ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ANTIΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ WIND

Συνάδελφοι, Εργαζόμενοι, Νέοι της Θεσσαλονίκης,

Η Διοίκηση της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας WIND απέλυσε στις 6 Αυγούστου 2009 το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Επιχειρησιακού Σωματείου των Εργαζόμενων στην WIND, ΄Ολγα Κολιούση.

Η απόλυση είναι συνδικαλιστική δίωξη, γιατί είναι απέναντι σε εκλεγμένο μέλος Δ.Σ. Σωματείου, που προστατεύεται από την νομοθεσία. Γιατί έγινε λίγες μέρες μετά την επιτυχημένη πανελλαδική απεργία που κάναμε στις 14 Ιουλίου, κόντρα στον απεργοσπαστικό μηχανισμό που έστησε η Διοίκηση της WIND, για να περιορίσει τη συμμετοχή των συναδέλφων μας και τον αγώνα για τα δίκαια αιτήματά μας.

Η απόλυση είναι προσπάθεια τρομοκράτησης όλων των εργαζομένων και του Σωματείου μας, που υπερασπίζεται το δικαίωμα των συναδέλφων στην εργασία. Δικαίωμα που η Διοίκηση της WIND εδώ και αρκετό διάστημα έχει βάλει στο στόχαστρο.

=> Τον τελευταίο χρόνο έχουν πουληθεί καταστήματα σε ιδιώτες (φραντσάιζ) και δεκάδες συνάδελφοί μας καταδικάστηκαν στην ανεργία ή έχασαν την κάλυψη και τα δικαιώματα της συλλογικής μας σύμβασης.

=> Πρόσφατα πουλήθηκε σε εργολάβους το τμήμα της υπηρεσίας καταλόγου, με τα ίδια αποτελέσματα.

=> Απολύονται συνάδελφοί μας με το εφεύρημα της «κακής αξιολόγησης» και μπαίνουν σε ομηρία στις διαθέσεις των διευθυντών, με τις συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και την 4ωρη εργασία.

=> Η διοίκηση μας περιέκοψε διατακτικές τροφής (κουπόνια) ύψους 50 € το μήνα, μειώνοντας δραματικά το εισόδημά μας.

=> Μετά απ’ αυτό, μας περιγελά προτείνοντας θρασύτατα «αυξήσεις»-ψίχουλα 1%.

Στον αντίποδα, τα μεγαλοστελέχη της παίρνουν μισθούς και μπόνους μερικών χιλιάδων €, απολαμβάνουν προκλητικά προνόμια όπως πανάκριβα αυτοκίνητα, δωρεάν καύσιμα και κάρτες αγορών. Κορυφαίο στέλεχος έλαβε μπόνους για την πώληση από την ΤΙΜ στην WIND 50 εκατομμύρια €, δηλαδή τους μισθούς ενός έτους όλων των εργαζομένων της WIND!

Για όλους αυτούς τους λόγους, αρνούμαστε να πληρώσουμε εμείς την κρίση που δεν δημιουργήσαμε. Γι’ αυτό απαντήσαμε με την απεργία στις 14 Ιουλίου.

Η Διοίκηση της WIND, τρομοκρατημένη από την επιτυχία της απεργίας, απέλυσε το μέλος του ΔΣ του Σωματείου μας, πιστεύοντας πως θα ανακόψει την δράση μας και θα της αφήσουμε το πεδίο ελεύθερο να απολύει και να κάνει τις εργασιακές σχέσεις λάστιχο, αγνοώντας τις Επιχειρησιακές Συλλ. Συμβάσεις Εργασίας.

Στην εκδικητική, τρομοκρατική, αντι-συνδικαλιστική και αλαζονική συμπεριφορά που επιδεικνύει η Διοίκηση της WIND, θα αντιπαραθέσουμε νέους, πιο ενωτικούς, δυναμικούς και αποφασιστικούς αγώνες. Μαζί με την Επιτροπή Αλληλεγγύης που συγκροτήθηκε από δεκάδες σωματεία, συλλογικότητες, συνδικαλιστές, εργαζόμενους θα επιβάλλουμε την ανάκληση της απόλυσης.

Το σωματείο μας και η Επιτροπή Αλληλεγγύης θα πραγματοποιήσουμε πολλές ενέργειες σε όλη την Ελλάδα. Οι δραστηριότητες που έχει αποφασίσει το Σωματείο μας είναι οι ακόλουθες:

Πέμπτη 20/8: Περιοδεία στο κέντρο της Αθήνας, ενημέρωση των κατοίκων

Τρίτη 25/8: Παράσταση συνδικαλιστών στα κεντρικά γραφεία της WIND από την «Επιτροπή Αλληλεγγύης για την ανάκληση της απόλυσης».

Πέμπτη 27/8 και Παρασκευή 28/8, Θεσσαλονίκη: περιοδεία-ενημέρωση στα καταστήματα της WIND

Παρασκευή 28/8 το απόγευμα και Σάββατο 29/8 το πρωί: νέα περιοδεία στα καταστήματα της WIND στο κέντρο της Αθήνας και ενημέρωση των κατοίκων

Πέμπτη 3/9: 24ωρη Πανελλαδική απεργία και περιφρούρηση της

Λαέ της Θεσσαλονίκης, ζητάμε την αλληλεγγύη σου. Πίσω από την λαμπερή βιτρίνα της κινητής τηλεφωνίας κρύβονται τα ίδια προβλήματα, η ίδια εκμετάλλευση και εργοδοτική τρομοκρατία που αντιμετωπίζεις κι εσύ. Βοήθησε τον αγώνα μας. Όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε.

“Βομβαρδίστε” με μηνύματα διαμαρτυρίας και καταγγελίες την WIND
στο φαξ: 210 61 06 497
και μέσω της ιστοσελίδας: https://www.wind.com.gr/pages.fds?langID=1&pageid=419


ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην WIND
http://www.pasetim.com/

Τρομοκρατία στην Wind

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΙΜ (WIND)

Συνάδελφοι,

Όπως σας είχαμε γνωστοποιήσει με ανακοίνωσή μας την προηγούμενη εβδομάδα, το σωματείο πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας την Παρασκευή 31/7 στα κεντρικά κτήρια της εταιρίας μαζί με το ΣΕΤΗΠ προς την διοίκηση της εταιρίας, με αιτήματα:

--Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους 7ωρο 5μερο 35ωρο
--Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων - να μην χαθεί καμία θέση εργασίας. ΟΧΙ στην ποινικοποίηση των αγώνων. Να σταματήσουν οι διώξεις των συνδικαλιστικών στελεχών και της συνδικαλιστικής δράσης.
--Την άμεση ανάκληση της τρομοκρατικής και καταχρηστικής απόλυσης της συναδέλφισσας Κατερίνας Τζίμα μέλος του ΔΣ του ΣΕΤΗΠ

Η διοίκηση της εταιρίας, μέσω του εκπροσώπου της, Διευθυντή Ανθρωπίνου Δυναμικού, αν και είχε ενημερωθεί αρκετά νωρίτερα για το αίτημα της συνάντησης με ξεχωριστά από τα δύο σωματεία έγγραφα, την απαξίωσε και δεν δέχτηκε να κάνει κοινή συζήτηση για το θέμα με το σωματείο μας και το ΣΕΤΗΠ. Κατά την παραμονή τους δε, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι του ΣΕΤΗΠ αντιμετωπίστηκαν σαν «τρομοκρατικά στοιχεία», αφού ενώ ζήτησαν κάρτες επισκέπτη δίνοντας τα στοιχεία τους, τους απαγορεύτηκε η είσοδος στο κτήριο Α επιστρατεύοντας μάλιστα τους υπαλλήλους security της εταιρίας. Μετά από 20 λεπτά αναμονής ο κ διευθυντής εδέησε να προσέλθει στον ισόγειο χώρο του κτηρίου Α (με την τσάντα στο χέρι έτοιμος να φύγει) για να μας ανακοινώσει ότι δεν έχει να πει τίποτα μαζί μας και να εκτοξεύσει κατηγορίες και απειλές για τον τρόπο που μπήκαν μέσα στο κτήριο οι εκπρόσωποι του ΣΕΤΗΠ, προσπαθώντας τόσο να τρομοκρατήσει όσο και να απαξιώσει το αναφαίρετο δικαίωμα εκλεγμένων συνδικαλιστών να του παραθέσουν σοβαρά ζητήματα που απασχολούν τους εργαζομένους.

Σαν να μην έφταναν αυτά, η τρομοκρατική διάθεση της διοίκησης με σύμμαχο το τμήμα ασφάλειας της εταιρίας συνεχίστηκε, όταν την Τετάρτη 5/8 τα μέλη του ΔΣ του σωματείου μας δέχτηκαν προσωπική επιστολή η οποία αναφέρει ότι παραβίασαν τις πολιτικές ασφάλειας της εταιρίας και οδήγησαν άγνωστα άτομα μέσα στο κτήριο με αποτέλεσμα να κινδυνέψουν τα γραφεία της εταιρίας.

Τους απαντάμε λοιπόν ότι, τα «έπιπλα» της εταιρίας δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο από τέτοιου είδους αγνώστους. Τον κίνδυνο τον διατρέχουν καθημερινά αυτοί που εργάζονται πίσω από τα «έπιπλα» από τις διοικήσεις που ακολουθούν τέτοιες πρακτικές. Εδώ είναι και οι ουσιαστικές διαφορές μας, αυτοί ενδιαφέρονται για τα άψυχα ενώ εμείς για τα έμψυχα.

Καταγγέλλουμε τις παραπάνω ενέργειες της διοίκησης της εταιρίας και την άρνησή της να εφαρμόσει τους Συνταγματικά κατοχυρωμένους νόμους και αρχές περί συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών, με την παρεμπόδισή των συνδικαλιστικών εκπροσώπων και την άρνησή της να κάνει κοινή συζήτηση με το επιχειρησιακό σωματείο και τα νομίμως εκλεγμένα συνδικαλιστικά μέλη του ΔΣ του ΣΕΤΗΠ.

Καταγγέλλουμε το αρμόδιο τμήμα της εταιρίας που με την ανοχή της διοίκησης προέβηκε σε επιδόσεις προειδοποιητικών και απειλητικών επιστολών, με απώτερο σκοπό να κάμψουν την δράση του επιχειρησιακού Σωματείου.

Ζητάμε από την διοίκηση να επαναπροσδιορίσει την στάση της και να αποδεχτεί το αίτημα για κοινή συνάντηση του επιχειρησιακού μας σωματείου και του ΣΕΤΗΠ, γύρω από τα κοινά θέματα που απασχολούν και τα δύο σωματεία.


Εχθές το απόγευμα με αιφνιδιαστικό τρόπο η διοίκηση της εταιρίας αποφάσισε να απολύσει την συνάδελφο και μέλος του ΔΣ του σωματείου μας Κολιούση Όλγα. Η ενημέρωση της συναδέλφου έγινε μέσω δικαστικού επιμελητή στο σπίτι της. Οι λόγοι απόλυσης αν και δεν αναφέρονται στο σχετικό έγγραφο, προδιαγράφονται από την συνδικαλιστική δράση της.

Όπως και παλιότερα, η διοίκηση της εταιρίας με έμμεσο ή άμεσο τρόπο στρέφεται ενάντια στο σωματείο και στο ευρύτερο συνδικαλιστικό κίνημα – ενάντια σε αυτούς που τολμούν και υπερασπίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Καθίσταται δε, στην κορυφή εκείνων των εταιριών που δεν σέβονται τους νόμους, και που κατά συρροή τρομοκρατούν και εκβιάζουν με τόσο εμφανή τρόπο.

Καλούμε τους εργαζόμενους της εταιρίας μας, αλλά και όλους τους εργαζόμενους στο σύνολό τους να καταδικάσουν στις συνειδήσεις τους αυτές τις πρακτικές.
Καλούμε τον έντυπο και μη τύπο να καταδικάσει την τρομοκρατική αυτή επίθεση που στο σύνολό της προσβάλλει το συνδικαλιστικό κίνημα.
Καλούμε όλο τον συνδικαλιστικό χώρο να καταδικάσει και αυτό τις ενέργειες αυτές, συμπαραστεκόμενοι στις επόμενες αγωνιστικές δράσεις του σωματείου.

Το άμεσο επόμενο χρονικό διάστημα θα οργανωθούν και οι συγκεκριμένες αντιδράσεις από το σωματείο και από το γενικότερο συνδικαλιστικό κίνημα για την επαναπρόσληψη της συναδέλφου.

Τέλος, καλούμε την διοίκηση της εταιρίας να πάρει άμεσα πίσω την απόφασή της και να επαναπροσλάβει την εργαζόμενη.



Το Διοικητικό Συμβούλιο

Σκέψεις για την κοινωνική και πολιτική συγκυρία: μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση

Αναδημοσιεύουμε από το http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1063301
το κείμενο "Σκέψεις για την κοινωνική και πολιτική συγκυρία" του "αυτόνομου" που αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για το που βρισκόμαστε.



Σκέψεις για την κοινωνική και πολιτική συγκυρία

Γίνεται φανερό ότι μετά τις ευρωεκλογές του 2009 σοβαρές διεργασίες συντελούνται τόσο σε κοινωνικό όσο και πολιτικό επίπεδο, οι οποίες πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά γιατί σηματοδοτούν αλλαγές που θα επηρεάσουν ποικιλοτρόπως και σε βάθος τον κοινωνικό ανταγωνισμό. Με τέτοια ένταση μάλιστα που μάλλον ούτε την περιμέναμε, ούτε ήμασταν προετοιμασμένοι να τις αντιμετωπίσουμε! Αντίθετα διακρίνω διάφορους σχολιασμούς στο indymedia, που δείχνουν μια ακατάσχετη αυταρέσκεια και έναν ανόητο βερμπαλισμό, που μόνο σε μια έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα μπορεί κανείς να τα αποδώσει.


Η αποχή ως αμφισβήτηση και ως ενσωμάτωση

Η ευρωεκλογές του 2009 ήρθαν για να βάλουν και την Ελλάδα στον αστερισμό ενός κοινοβουλευτισμού όπου το εκλογικό σώμα, απέχει πολύ από το να είναι αντιπροσωπευτικό του κοινωνικού σώματος. Αν στην αποχή του 50% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους προσθέσουμε και τα τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια μεταναστών χωρίς πολιτικά δικαιώματα, γίνεται φανερό ότι η εκλογική διαδικασία αφορά μια μειοψηφία. Αυτό που στην Ευρώπη είναι πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια ή που αποτελεί δομικό στοιχείο του κοινοβουλευτισμού των ΗΠΑ, κάνει πλέον την εμφάνισή του και στην Ελληνική πραγματικότητα. Βέβαια είναι αλήθεια ότι η δημοκρατία και δη η κοινοβουλευτική πάντα λειτουργούσε μετατρέποντας με διάφορους τρόπους τις μειοψηφίες σε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες (βλ. «Κριτική της δημοκρατικής ρητορείας» Λ. Κάνφορα εκδ. Μεταίχμιο). Όμως θα ήταν λάθος να μην δούμε τη σημασία αυτής της τάσης μέσα στην πολιτική και κοινωνική συγκυρία.
Αν η αποχή στο ένα της άκρο εκφράζει την απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος, στο άλλο εκφράζει την a priori οικειοθελή εκχώρηση της δημόσιας πολιτική σφαίρας, στους άλλους, τους πολιτικούς, τους ειδικούς, την απόρσυση στον ιδιωτικό βίο ενός πολύ μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Θα ήταν λάθος να φανταστούμε ότι αυτή η απόσυρση αφορά μονάχα το δικαίωμα της εκλογής αντιπροσώπων, δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό αφορά ό,τι ορίζεται ως συμμετοχή στην δημόσια/ πολιτική σφαίρα και φυσικά σε αυτό που ορίζουμε ως ανταγωνιστικό κίνημα.
Από την άλλη εκείνο το κομμάτι του εκλογικού σώματος που επέλεξε την αποχή από την εκλογική διαδικασία, ως μια μορφή αντίδρασης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, ούτε ομοιογενές είναι, ούτε επέλεξε αυτή του τη στάση έχοντας τις ίδιες αφετηρίες κριτικής στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, ούτε φυσικά διακατέχεται από τις ίδιες πολιτικές αντιλήψεις και απόψεις. Πολύ παραπάνω δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, ότι όλος αυτός ο κόσμος που δεν πήγε στην κάλπη ως πολιτική αντίδραση, εφορμά, έστω και δυνητικά, από μια αντικαπιταλιστική ή έστω ριζοσπαστική πολιτική αφετηρία. Προφανώς υπάρχει και ένα τέτοιο κομμάτι μέσα στην πολιτική αποχή, που μπορεί να είναι μειοψηφικό, αλλά όχι ευκαταφρόνητο και φυσικά, πολιτικά και κοινωνικά ενεργό και δυναμικό. Πρόκειται για ένα σημαντικό τμήμα, από εκείνα τα κοινωνικά και πολιτικά κομμάτια της κοινωνίας, που μέσα από την εξέγερση του Δεκέμβρη δεν έγιναν απλώς ορατά, αλλά και υπολογίσιμα για εχθρούς και φίλους…
Είναι τελείως λάθος και πολύ παραπλανητικό να καταγραφεί το σύνολο της αποχής ως αντισυστημική πολιτική στάση. Εάν ίσχυε αυτό τα «νέα κράτη» της Ε.Ε. θα πρέπει να βρίσκονται σε προεπαναστατική περίοδο…. πράγμα που δυστυχώς δεν ισχύει. Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από την αποχή είναι ότι βρισκόμαστε μέσα με μια περίοδο με μεγάλη κοινωνική και πολιτική ρευστότητα, κατά την οποία αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα αύριο μπορεί να μην ισχύουν στο παραμικρό. Σε μια περίοδο ρευστότητας με πολλούς κινδύνους αλλά και ευκαιρίες.


Το πολιτικό σύστημα αντεπιτίθεται

Αν και μπορεί ο Δεκέμβρης να φαντάζει μακριά, συνεχίζει να στοιχειώνει τα δικά μας όνειρα και τους εφιάλτες των από πάνω. Τις εξεγέρσεις συνήθως τις ακολουθεί ένα κύμα καταστολής, με στόχο να ανακόψει κάθε δυνατότητα επανεμφάνισης του εξεγερμένου πλήθους στο δρόμο. Γίνεται φανερό ότι κάποιοι από τα πολιτικά επιτελεία που διαχειρίζονται την εξουσία, νομίζουν ότι αυτή η στιγμή έφτασε. Ότι έφτασε η στιγμή όχι μόνο να πάρουν τη ρεβάνς από τους εξεγερμένους, αλλά να «ανακαταλάβουν» εκείνα τα «σημεία» στον κοινωνικό/ πολιτικό χάρτη που υπενθυμίζουν ότι ο Δεκέμβρης υπήρξε, « η τάξη πρέπει να επικρατήσει στο Βερολίνο». Δεν αναφέρομαι μονάχα στις καταλήψεις και τα στέκια που στοχοποιούνται από τα ΜΜΕ, τις εισαγγελικές παραγγελίες του Σανιδά και τις φασιστικές συμμορίες που δρούνε χέρι χέρι με τις δυνάμεις καταστολής, αλλά και στην προσπάθεια χειραγώγησης και φίμωσης του διαδικτύου. Μια προσπάθεια που ξεκινάει από την επιχείρηση κλεισίματος του Athens indymedia, αλλά επεκτείνεται στην λογοκρισία όλων των ανεξάρτητων sait και blogs. Επιχειρείται λοιπόν να γίνει μια βαθιά και πολυεπίπεδη συντηρητική στροφή στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Ο Αναρχικός/ Αντιεξουσιαστικός χώρος, αλλά και το ευρύτερο εκείνο τμήμα της πολιτικής και κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης που συγκροτείται γύρω από ένα γενικό ελευθεριακό πρόταγμα, αποτελεί τον νούμερο ένα στόχο αυτής της συντηρητικής αντεπίθεσης και όχι άδικα. Εδώ και κάποια χρόνια αυτός ο πολύμορφος και πολυτασικός χώρος αποτελεί την πιο δυναμική συνιστώσα του Αντικαπιταλιστικού Κινήματος στην Ελλάδα. Δεκάδες συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις και θεματικές πρωτοβουλίες ξεφυτρώνουν συνεχώς σε όλη τη χώρα. Την τελευταία δεκαετία πέρα από την ποσοτική αύξηση και την διάχυση, αυτός ο ευρύτερος πολιτικοκοινωνικός χώρος προσπαθεί (όχι χωρίς προβλήματα και πισωγυρίσματα) ξεφεύγοντας από την απλή πολιτική προπαγάνδα να παρέμβει στους κοινωνικούς αγώνες και να αποκτήσει άμεση αναφορά σε κομμάτια της κοινωνίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ανοικτές συνελεύσεις, η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η άμεση δράση, οι καταλήψεις ακόμα και οι συγκρουσιακές πρακτικές αποτελούν χαρακτηριστικά που εγκολπώνονται όλο και πιο πολύ από διάφορους κοινωνικούς αγώνες, μικρότερους ή μεγαλύτερους.
Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης που οι εντείνονται οι αιτίες όξυνσης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού, είναι αναγκαίο για το πολιτικό σύστημα να προσπαθήσει να αποκόψει τα πιο ριζοσπαστικά πολιτικά κομμάτια από την κοινωνία, και ειδικότερα από εκείνα τα τμήματα που θα βρεθούν στο επίκεντρο των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης. Η καταστολή και η δημιουργία «υγειονομικών ζωνών» γύρω από αυτόν τον χώρο είναι μια από τις μορφές που παίρνει αυτή η αντεπίθεση. Στόχος να οδηγηθεί αυτός ο χώρος στον περιθωριοποίηση, στον κοινωνικό απομονωτισμό και την αυτοαναφορικότητα. Βέβαια μερικές φορές το κράτος και οι πολιτικοί εκφραστές του «νόμου και της τάξης» δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν και πολύ, ο χώρος τα καταφέρνει και από μόνος του…. Η αναγωγή των μέσων σε σκοπούς, η φετιχιστική αντίληψη της βίας, η ελιτίστικη αντιμετώπιση της κοινωνίας, η αποστροφή απέναντι σε κάθε προσπάθεια θεωρητικής και αναλυτικής εμβάθυνσης, η αδιαφορία απέναντι στην συγκρότηση ευνοϊκών κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, πολλές φορές έχουν επιπτώσεις σοβαρότερες από την κρατική καταστολή και την συκοφαντική προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Η άθλια επίθεση των ανεγκέφαλων στο party της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Νομική το Σαββάτο 17-7 φυσικά και δεν χαρακτηρίζει τον Α/Α χώρο, ούτε αποδίδεται σε κάποια συλλογικότητα του. Όμως η μη καταγγελία της επίθεσης και η τελείως άστοχη στάση που κράτησε η Σ.Ο. του Athens.indymedia, είναι ενδεικτικά της αδυναμίας αυτού του χώρου να διαχωριστεί από πρακτικές και αντιλήψεις, που όχι μόνο καμιά σχέση δεν μπορούν να έχουν με το ελευθεριακό πρόταγμα, αλλά που το προβοκάρουν και τον οδηγούν στην αυτό-περιθωριοποίηση. Είναι ανάγκη τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις, όχι απλά να καταγγελθούν, αλλά και να απομονωθούν πολιτικά και οργανωτικά από τον υπόλοιπο Α/Α χώρο, πριν πάρουν ακόμα πιο επικίνδυνες ατραπούς…

Από την άλλη θα ήταν τελείως λάθος για την Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά να νομίσει ότι θα μείνει στο απυρόβλητο της κρατικής καταστολής. Η συμμετοχή ενός μεγάλου κομματιού των αγωνιστών της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ανένταχτων και ενταγμένων) σε μια σειρά από κοινωνικούς αγώνες (στο χώρο της εκπαίδευσης, σε εργατικούς χώρους, σε τοπικούς αγώνες, στο αντιρατσιστικό κίνημα και το κίνημα των δικαιωμάτων), θα φέρουν αυτό το χώρο αναγκαστικά αντιμέτωπο τόσο με την κρατική καταστολή, όσο και με την συνολικότερη αντεπίθεση του πολιτικού συστήματος. Αν ο ευρύτερος χώρος της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς δεν θέλει να αυτοπεριοριστεί στα ολοένα και στενότερα περιθώρια πολιτικής και κοινωνικής δράσης που θα αφήνει το πολιτικό σύστημα το επόμενο διάστημα, θα πρέπει να προετοιμαστεί ώστε να τα αμφισβητήσει με δυναμικό και πρωτότυπο τρόπο, ξεπερνώντας αγκυλώσεις και φοβίες που ως τώρα καταγράφονται έντονα στο εσωτερικό του. Αλλιώς θα αρκεστεί στο ρόλο της γραφικής καταγγελίας του καπιταλισμού, αναμασώντας βυζαντινολογίες, μακριά από τα πραγματικά πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα τις περιόδου. Θα συνεχίσει να επιδίδεται στις εκλογικές μάχες παίζοντας το ρόλο του φτωχού συγγενή του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας όχι απλά πενιχρά αποτελέσματα, αλλά αδυνατώντας να εμπλακεί με τα νέα αναδυόμενα κοινωνικά υποκείμενα που εν δυνάμει αποτελούν και τους φορείς νέων αγώνων.
Εάν η Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θέλει να ξεφύγει από την θεωρητική ένδεια και την άνευρη πολιτική παρέμβαση (σε κεντρικό τουλάχιστον επίπεδο) που τα τελευταία χρόνια την χαρακτηρίζουν σε σημαντικό βαθμό, πρέπει να αναστοχαστεί τις επεξεργασίες της για την φυσιογνωμία του καπιταλισμού και των αγώνων του σήμερα αλλά και να επαναπροσδιορίσει την σχέση της τόσο με την πολιτική ανυπακοή όσο και με τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα.


Ρατσισμός με κρατική σφραγίδα

Ο Ρατσισμός αποκτάει πλέον την υπόσταση επίσημης κρατικής πολιτικής με την ευγενική υποστήριξή του συνόλου των ΜΜΕ. Το ελληνικό κράτος δεν σταμάτησε ποτέ να αντιμετωπίζει ρατσιστικά τους μετανάστες αλλά σίγουρα αποτελεί άλμα η αναγόρευση του ρατσισμού σε επίσημη κρατική πολιτική. Ξέρουν πολύ καλά (τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη) ότι δεν μπορούν να ανακόψουν τα κύματα της μετανάστευσης. Όσα ειδικά στρατιωτικά και αστυνομικά σώματα κι αν φτιάξουν στα σύνορα, όσα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι αν κτίσουν, όσα επαναπροωθήσεις κι αν κάνουν, δεν μπορούν να σταματήσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ξεριζώνουν οι πόλεμοι, η φτώχια, η εξαθλίωση, οι σφαγές, η πολιτική και κοινωνική καταπίεση , οι περιβαλλοντικές καταστροφές. Αιτίες για τις οποίες οι χώρες της Δύσης έχουν βάλει σε μεγάλο βαθμό το χεράκι τους…
Ξέρουν πως ακόμα κι αν ανακόψουν κάποιες χιλιάδες μετανάστες στα σύνορα, φυλακίσουν κάποιες άλλες χιλιάδες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και επαναπροωθήσουν ακόμα μερικές χιλιάδες, οι πρόσφυγες- μετανάστες δεν θα σταματήσουν να παίρνουν «το δρόμο προς τη Δύση». Δεν θα σταματήσουν, παίρνοντας τεράστια ρίσκα, να ξαναορίσουν τις ζωές τους, έστω και μέσα από την απελπισμένη επιλογή της προσφυγιάς/ μετανάστευσης.
Γιατί σε μεγάλο βαθμό οι μεταναστευτικές ροές είναι πράξεις αντίστασης απέναντι στην επιβολή του πολέμου, της φρίκης, του φόβου, της μιζέριας, της φτώχιας, της πείνας, της τυραννίας και της καταδυνάστευσης που επιβάλλουν στις ζωές των ανθρώπων ντόπιες και υπερεθνικές ελίτ.
Οι στόχοι όμως των κέντρων εξουσίας που έχουν κάνει την επιλογή της «ρατσιστικής εκτροπής» σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι άλλοι. Καταρχάς να κρατάν φοβισμένους και άρα υπάκουους τους μετανάστες. Το εργατικό δυναμικό των μεταναστών πρέπει να συνεχίσει να έχει το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα χαμηλά χωρίς να διεκδικεί . Να ζει προσπαθώντας να περνάει απαρατήρητο και αόρατο από τον μπάτσο που περιπολεί, από τον ρατσιστή της γειτονιάς και το φασίστα που βγήκε για κυνήγι κεφαλών. Ακόμα παραπέρα να μεγαλώσει τον διαχωρισμό ανάμεσα στους ίδιους τους μετανάστες, ανάμεσα στους «καλούς και τους τίμιους» και τα «αποβράσματα», τους παλιούς και τους νέους, τους «κοινοτικούς» ή τους προς ένταξη και τους τριτοκοσμικούς, τους Βαλκάνιους και τους Ασιάτες…..

Ο άλλος βασικός λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι στέφοντας τους Έλληνες (ή τους Ευρωπαίους σε επίπεδο Ε.Ε. ) ενάντια στους μετανάστες, οι πρώτοι ξεχνάνε ότι οι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση, την ανεργία, την υποβάθμιση των ζωών μας δεν είναι οι μετανάστες, αλλά τα αφεντικά και οι κυβερνώντες. Η κρίση λοιπόν, μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη μιας φοβικής κοινωνίας, αντί για αφετηρία νέων κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων μετατρέπεται σε αφορμή για έναν ταξικό εμφύλιο ανάμεσα στους θύτες των καπιταλιστικών πολιτικών. Οι ντόπιοι ενάντια στους μετανάστες, οι ενταγμένοι μετανάστες ενάντια στους νέοαφιχθέντες. Ο ρατσισμός ως επίσημη κρατική πολιτική, επιχειρεί να διαχειριστεί σε ένα συντηρητικό πλαίσιο την κοινωνική δυσαρέσκεια ώστε αυτή να μην αμφισβητήσει ευθέως το πολιτικό σύστημα.

Το ζήτημα όμως δεν σταματάει εδώ, ο ρατσισμός ως κρατική πολιτική έχει πολύ βαθύτερες επιπτώσεις. Δεν είναι κάτι που μας ξαφνιάζει η δράση των Χρυσαυγιτών χέρι- χέρι με τα ΜΑΤ, το έχουμε δει αυτό το έργο πολλές φορές. Ωστόσο αυτή η συνεργασία βρίσκεται σε μια συνεχόμενη κλιμάκωση και ξεπερνάει πλέον κατά πολύ τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στους ακροδεξιούς και τμήματα της αστυνομίας. Φαίνεται ότι εντάσσεται σε σχεδιασμούς που εκπορεύονται από πιο κεντρικά επίπεδα. Η πλ. Του Αγ Παντελεήμονα αποτελεί το άβατο της Χρυσής Αυγής και αυτό είναι επιλογή τουλάχιστον σε επίπεδο υφυπουργείου Δημόσιας Τάξης όπως δείχνουν οι κινήσεις του Μαρκογιαννάκη. Στην ανάλυση μας και άρα στην δράση μας η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια αυτοτελής φασιστική οργάνωση αλλά ως μέρος ενός συνολικότερου σχεδιασμού. Αποτελεί μέρος ενός γενικότερου σχεδιασμού που επιχειρεί την σταδιακή και σε βάθος εμπέδωση από κομμάτια της κοινωνίας και μάλιστα των λαϊκών στρωμάτων όχι μόνο της ρατσιστικής ρητορικής, αλλά φασιστικών πρακτικών. Τα φασιστικά πογκρόμ εναντίων των μεταναστών δεν θα είναι πλέον προνόμιο των μηχανισμών καταστολής, οι επιτροπές πολιτών και η «αυτενέργεια» των κατοίκων δεν έχουν πλέον μονάχα την ριζοσπαστική τους εκδοχή ενάντια στις κεραίες, και για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και του περιβάλλοντος, αλλά και την συντηρητική- ακροδεξιά εκδοχή του εκτοπισμού των «άπλυτων» από τις γειτονιές και την υπεράσπιση της «ευταξίας» και της «νομιμότητας».


Αλλαγές στον πολιτικό χάρτη.

Ο ακροδεξιός πολιτικός πόλος, τόσο ο επίσημος γύρω από το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και το ΠΑΜΜΕ του Παπαθεμελή, όσο και ο ανεπίσημος με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είναι σίγουρα ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών. Όχι μόνο σε ψήφους και ποσοστά, αλλά κυρίως γιατί σε αυτή την συγκύρια φαίνεται να καθορίζουν ένα μεγάλο κομμάτι της επίσημης πολιτικής ατζέντας και οι ιδέες τους να γίνονται αποδεκτές και να εφαρμόζονται από το κυβερνόν κόμμα. Πράγμα πρωτοφανές για την Ελληνική πραγματικότητα μετά την μεταπολίτευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ των μερικών δεκάδων τραμπούκων συγκέντρωσε 25.000 ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ των εκατοντάδων ενεργών, σε διάφορους αγώνες (εργατικά σωματεία, σχολές, γειτονιές κλπ), αριστερών πήρε μόλις 22.000!


Το ΛΑΟΣ και ο «παρεμβατικός πατριωτισμός»

Πέρα όμως από τον καθορισμό της πολιτικής ατζέντας, το ΛΑΟΣ φαίνεται πως έχει μια συνολικότερη στρατηγική, που σχηματοποιείται σε αυτό που περιέγραψε ο Καρατζαφέρης στο συνέδριο του ΛΑΟΣ ως «παρεμβατικό πατριωτισμό». Απέναντι στην κρίση αντιπροσώπευσης που πολιτικού συστήματος και τις κοινωνικές αναταράξεις λόγω της κρίσης, ο Καρατζαφέρης και το ΛΑΟΣ προτείνουν έναν «συμμετοχικό πατριωτισμό» όπου η κοινωνία καλείται να πάρει μέρος. Όχι φυσικά σε κοινωνικά κινήματα και διεκδικητικούς αγώνες, αλλά σε ρατσιστικά πογκρόμ, σε κινητοποιήσεις μίσους και εθνικής μισαλλοδοξίας, σε κιτς πανηγύρια πατριωτικής ανάτασης και θρησκευτικής κατάνυξης. Το ΛΑΟΣ δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο όπως πολλοί (κυρίως αριστεροί αναλυτές) νομίσανε. Αντίθετα απέναντι στα αδιέξοδα των κομμάτων εξουσίας προσπαθεί να δώσει μια συντηρητική/ ακροδεξιά προοπτική σε τμήματα της κοινωνίας που νιώθουν να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, προσπαθώντας μάλιστα να ξεπεράσει την παθητική σχέση του απλού ψηφοφόρου στην οποία βασίζονται χρόνια τώρα αυτά τα κόμματα και αντικαθιστώντας τον «ενεργό πολίτη» της Αριστεράς με τον «ενεργό πατριώτη». Το ΛΑΟΣ είναι πολύ πιο επικίνδυνο από ένα συγκυριακό 7%. Παράλληλα το ΛΑΟΣ προσπαθεί να φανεί ως ο εγγυητής της «δημοκρατικής νομιμότητας» ώστε αυτός ο «παρεμβατικός πατριωτισμός» να μην ξεφύγει από τα όρια της αστικής δημοκρατίας και ούτε να πέσει στα χέρια «ακραίων και ανεύθυνων στοιχείων»( είναι χαρακτηριστική η συνέντευξη του Καρατζαφέρη στην Free Sunday στις 12-7-09).


ΣΥΡΙΖΑ ο ιδανικός αυτόχειρας

Αυτή η πολιτική μετατόπιση ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά απαιτεί ωστόσο ανακατατάξεις και στην επίσημη αριστερά. Η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ ως φορέα μιας πολυτασικής αριστεράς που περιλαμβάνει από την Ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ μέχρι την ομάδα ΡΟΖΑ από τα μέλη του ΔΙΚΤΥΟΥ και από το Θεωνά και το Γλέζο μέχρι την ΚΟΕ και τη ΔΕΑ δεν είναι κάτι που στην δεδομένη συγκύρια εξυπηρετεί τις επιλογές του κυρίαρχου μπλοκ στην Ελλάδα. Ένας τέτοιος ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ αριστερός, πολυσύνθετος και αρκετά μη προβλέψιμος για να υπάρχει με αυτή την μορφή στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Επίσης για πρώτη φορά έχει πλέον αποκτήσει μια συμπαγή αριστερή εκλογική βάση του 4,5%. Ένας ακόμα στόχος του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας είναι η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και η επιστροφή στον καλό ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ του Κωνσταντόπουλου χωρίς όλους αυτούς τους «αριστεριστές» και τους «νεοκομμουνιστές». Η επιστροφή σε έναν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ πιο ενταγμένο στο πολιτικό σύστημα (όχι πως τώρα δεν είναι, αλλά σε κρίσιμες στιγμές βρίσκεται στις παρυφές του, π,χ. Δεκέμβρης, Μετανάστες κλπ) και έτοιμο να πάρει μέρος σε σενάρια πολυκομματικών κυβερνήσεων.
Γι αυτό ένα μη ικανοποιητικό εκλογικό αποτέλεσμα όπως αυτό τον ευρωεκλογών παρουσιάζεται σαν πανωλεθρία. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που κράτησε τα ποσοστά του από τις προηγούμενες ευρωεκλογές και έχασε μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους θεωρήθηκε από τα ΜΜΕ, αλλά και τα μέλη της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών. Φυσικά μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι εύκολη. Θα μπορούσε να οδηγήσει τον ΣΥΝ σε διάσπαση, και τον ΣΥΡΙΖΑ ή τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με νέες συνθέσεις από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά σε ακόμα πιο αριστερή θέση; Ίσως να πρόκειται για μια παρακινδυνευμένη υπόθεση που όμως θα δημιουργούσε μια ακόμα μεγαλύτερη ρευστότητα στο πολιτικό τοπίο. Παρόλα αυτά η πρόσδεση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σύστημα φαίνεται από την σημερινή του ομφαλοσκόπηση και εσωστρέφεια. Ο εκβιασμός των κέντρων εξουσίας, των ΜΜΕ, της Ανανεωτικής Πτέρυγας, μαζί με τον παραγοντισμό στελεχών του Αριστερού Ρεύματος και τις ηγετικές φιλοδοξίες του Τσίπρα οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια κρίσιμη περίοδο, σε πολιτική παραλυσία και τον μετατρέπουν σε εν δυνάμει ιδανικό αυτόχειρα. Όσο ο ΣΥΝ πιέζεται να μετακινηθεί πιο δεξιά στο πολιτικό σκηνικό, τόσο ο ενεργός κόσμος γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί θα βρει τον τρόπο να παρέμβει στα μεγάλα και μικρά κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα τις περιόδου.


Το ΚΚΕ μπροστά στην κινούμενη άμμο της εκλογικής του βάσης

Ακόμα και στο ΚΚΕ φαίνεται να υπάρχει μια κινητικότητα μετά τις ευρωεκλογές. Όσο και τα ΜΜΕ προσπάθησαν να ρίξουν την εκλογική ήττα του ΚΚΕ στα μαλακά, στον Περισσό φαίνεται να υπάρχει προβληματισμός. Πτώση του 1,2% και 140.000 ψήφων σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004, έχει δημιουργήσει προβληματισμό στην ηγεσία του ΚΚΕ. Είναι η πρώτη φορά μετά το 1990-91 και το «Μακεδονικό» που το ΚΚΕ αισθάνεται την ανάγκη να ανοίξει μέτωπο απέναντι σε εθνικιστικές και ρατσιστικές πολιτικές ακόμα και εάν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί απέναντι στην εκλογική και κοινωνική του βάση την πολιτική στάση του κόμματος. Μπορεί το Δεκέμβρη το ΚΚΕ να έδωσε εξετάσεις στο σύστημα ότι το ίδιο -και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ- αποτελεί την συνετή και «υπεύθυνη» κοινοβουλευτική Αριστερά, αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στο ότι μεγάλο κομμάτι της εκλογικής και κοινωνικής βάσης του ΚΚΕ φλερτάρει με τις συντηρητικές θέσεις του ΛΑΟΣ. Οι ευθύνες του ΚΚΕ για αυτή την ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί στις τάξεις των οπαδών του είναι τεράστια. Για μεγάλο διάστημα φλέρταρε με αυτές τις αντιλήψεις και ανήγαγε εκφραστές τους, όπως η Κανέλλη και ο Ζουράρης, σε προνομιακούς του συμμάχους. Σήμερα αντιλαμβανόμενο τον κίνδυνο αυτών των επιλογών, ανακρούει πρύμναν , χωρίς όμως να είναι σίγουρο ότι αυτή η αλλαγή γραμμής δεν θα έχει μεγάλο πολιτικό και εκλογικό κόστος, και φυσικά χωρίς να έχει συγκροτήσει μια, έστω παλαιοκομμουνιστική, εναλλακτική πολιτική γραμμή.


Τα όρια του δίπολου ΝΔ- ΠΑΣΟΚ

Χωρίς να είναι αμετάκλητη, η τάση για ανατροπή του δίπολου ΝΔ- ΠΑΣΟΚ στον κυβερνητικό θώκο, που τις τελευταίες δεκαετίες αποτέλεσε το βασικό κορμό διακυβέρνησης της χώρας και εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αστικής τάξης, φαίνεται αυτή την στιγμή να κλυδωνίζεται σοβαρά. Η αναζήτηση εναλλακτικών μορφών διακυβέρνησης που να εγγυώνται τα καπιταλιστικά συμφέροντα μεσούσης της οικονομικής κρίσης, δεν είναι εύκολή και συμβάλλει στην πολιτική και κοινωνική ρευστότητα, θέτοντας μάλιστα στην κουβέντα και εναλλακτικές που λίγα χρόνια πριν θα μας φαινόντουσαν αδιανόητες… Όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο…


Ένας κόσμος ανάποδα

Ο βασικός στόχος των κέντρων εξουσίας είναι να περιορίσουν την πολιτική και κοινωνική ατζέντα στα ζητήματα της μετανάστευσης, της τρομοκρατίας και του πολιτικού «εξτρεμισμού», κάτω από την γενικότερη ομπρέλα της «ασφάλειας», παρακάμπτοντας έτσι τις σκοπέλους των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν πάνω στο πεδίο των ζητημάτων που ανοίγει η οικονομική κρίση( όπως η ανεργία, οι απολύσεις, η φτώχια, κατάρρευση του ασφαλιστικού κ.λ.π.).
Αντίθετα ο δικός μας στόχος, σαν ευρύτερο Αντικαπιταλιστικό Κίνημα, είναι ακριβώς να μην αυτοπαγιδευθούμε μέσα στην ατζέντα που προσπαθούν να επιβάλουν. Να προσπαθήσουμε να καλλιεργήσουμε τις δικές μας κοινωνικές συναινέσεις και νομιμοποιήσεις πάνω σε μια ατζέντα, που όχι μόνο θα ανοίγει τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης από ταξική σκοπιά, αλλά θα επιχειρεί να επαναδιαπραγματευθεί με αντεστραμμένη οπτική τα ζητήματα της κυρίαρχης ατζέντας.
Η δυνατότητα μας για την ανατροπή της κυρίαρχης ρητορικής έγκειται στην ανάδυση κοινωνικών υποκειμένων, που θα διεμβολίζουν τις παγιωμένες ως τώρα θεσμικές διαμεσολαβήσεις (κόμματα, γραφειοκρατικά συνδικάτα, μεταναστευτικές «κοινότητες», ΜΜΕ κλπ), δημιουργώντας νέα πεδία αγώνων, και στην συμβολή του Αντικαπιταλιστικού Κινήματος στην δικτύωση, την επικοινωνία, την αλληλεπίδραση και την συσσωμάτωση αυτών των κοινωνικών υποκειμένων και αγώνων σε ένα ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα. Δεν μιλάμε για μια «εξωτερική σχέση» με τα υποκείμενα, αλλά για μια οργανική σύνδεση, στο βαθμό που διαπλεκόμαστε με αυτά, καταρχάς με όρους κοινωνικούς, δηλαδή πολύ απλά, ως κάποιοι από αυτούς. Οι άνεργοι, οι απολυμένοι, εργαζόμενοι της επισφάλειας, οι μετανάστες δεύτερης γενιάς, ακόμα και οι πρόσφυγες που βλέπουν την Ελλάδα ως ένα πέρασμα στο δρόμο προς την Δύση, αποτελούν εν δυνάμει αυτά τα κοινωνικά υποκείμενα.
Αν ξεπεράσουμε το στάδιο της ιδεολογικής προπαγάνδας (με όποια μέσα…) και του καταγγελτικού- απέναντι στο σύστημα και τον καπιταλισμό- λόγου και βουτήξουμε στα βαθιά νερά της κοινωνικής πραγματικότητας, στους αγώνες και το στοχασμό που αυτοί συνεπάγονται, ίσως και να τα καταφέρουμε….

Ενημέρωση από Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Ακολουθούν 3 διαδοχικές ανακοινώσεις από τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά που φανερώνουν την κατάσταση και τα διακυβεύματα που παίζονται στο ναυπηγείο. Να σημειωθεί ότι το "Νέο Κίνημα Αλλαγής" αποτελεί τη νέα, τέταρτη συνδικαλιστική παράταξη στο σωματείο Τρίαινα του Ναυπηγείου (πρωτοσυμμετείχε στις εκλογές το 2008) . Δεν έχει έδρα στο Δ.Σ. του σωματείου στο οποίο η ΠΑΣΚΕ έχει 7 έδρες, η ΔΑΚΕ 2 και το ΠΑΜΕ άλλες 2. Ιδιαίτερο "ενδιαφέρον" έχει το περιεχόμενο και το ύφος της ανακοίνωσης του Δ.Σ.



Ανακοίνωση 1 - από μια νέα συνδικαλιστική παράταξη στα ναυπηγεία




ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 27/07/2009
ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ
Εργαζομένων Ναυπηγείου Σκαραμαγκά

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Νο 33

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Τα γεγονότα του τελευταίου τριμήνου ιδιαίτερα, αποδεικνύουν πόσο αναποτελεσματική και επικίνδυνη είναι η πολιτική και τακτική που ακολουθεί η διοίκηση του σωματείου μας απέναντι στις αντεργατικές μεθοδεύσεις της ΕΝΑΕ.
Θυμίζουμε ότι το ίδιο το Διοικητικό Συμβούλιο ύστερα από τις επίμονες δικές μας πιέσεις είχε υιοθέτησει ομόφωνα ότι το στήσιμο της ΕΤΥΕ ήταν μια απάτη σε βάρος των εργαζομένων και αποδέχτηκε το αίτημα της αναγνώρισης ότι οι εργαζόμενοι στα τρένα ανήκουν κανονικά στην ΕΝΑΕ. Όμως στην πράξη η σωστή αυτή απόφαση ξεχάστηκε στο χρονοντούλαπο, την στιγμή μάλιστα που έχουμε στα χέρια μας απόφαση του δικαστηρίου που δικαιώνει το αίτημα αυτό.
Αντίθετα, το Διοικητικό Συμβούλιο με τις «διαβουλεύσεις» καλλιεργεί «λύσεις» που δεν είναι βέβαια λύσεις, όπως «επίσχεση εργασίας» στην πιο ακατάλληλη ώρα. Και κατέφυγε σε περίεργους δανεισμούς (για τους οποίους δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική ενημέρωση) και γενικά ενεργεί με τρόπο που αντιστρατεύεται το πραγματικό στόχο που έπρεπε να έχει ο αγώνας μας..την πληρωμή των δεδουλευμένων άμεσα από την ΕΝΑΕ.
Ιδιαίτερα το περίεργο ζήτημα του δανεισμού μαρτυράει την σχέση εξάρτησης που υπάρχει ανάμεσα στην Διοίκηση του σωματείου και την Διοίκηση της ΕΝΑΕ.

Είναι βέβαια φανερό ότι το δάνειο «παυσίπονο» των 1250€ του σωματείου προς τα μέλη του και τα όποια «έκτακτα βοηθήματα» δεν λύνουν το πρόβλημα και δίνουν την δυνατότητα στην Διοίκηση της ΕΝΑΕ να εξακολουθεί να αισθάνεται άνεση στους χειρισμούς της αφού δεν δέχεται την πραγματική πίεση των εργαζομένων που η περίσταση επιβάλει.

Πολύ αποκαλυπτική είναι η στάση που κρατάει το Διοικητικό Συμβούλιο απέναντι στις αντεργατικές ενέργειες και προτάσεις του δικηγόρου του σωματείου. Αλλά όχι μόνο αυτό. Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η στάση που κράτησαν απέναντι στις ψευδείς διαβεβαιώσεις που έδινε σε εργαζόμενους του Τροχαίου Υλικού ο Γραμματέας του σωματείου Κ. Ζώγας την Δευτέρα 13/7/2009 κατά την διάρκεια ενημέρωσης εργαζομένων στα γραφεία του σωματείου. Που ενώ κρατούσε και επιδείκνυε επιστολή από τον Μέγιερ που πληροφορούσε την μη πραγματοποίηση των πληρωμών του προσωπικού, σκοπίμως διαστρέβλωνε το περιεχόμενό της εν λόγω επιστολής λέγοντας ότι τα χρήματα βρίσκονταν ήδη στην Τράπεζα. Νομίζουμε ότι τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν θέματα ουσίας αναφορικά με την λειτουργία των θεσμών και καθιστούν συνυπεύθυνους όσους δεν τα αποδοκιμάζουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Βέβαια έκαναν ότι μπορούσαν για να καλύψουν την ψεύτικη αυτή ενημέρωση χωρίς όμως να καταφέρουν να πείσουν κανέναν. Είναι σαφές ότι για όλα αυτά δεν ευθύνεται μόνο η πλειοψηφία του Δ.Σ. αλλά όλα τα μέλη με τις ομόφωνες αποφάσεις τους.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι όλοι τους επίμονα αρνήθηκαν να συμφωνήσουν με την πρόταση που είχαμε κάνει για την σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ώστε σύσσωμοι οι εργαζόμενοι του Ναυπηγείου να διεκδικήσουμε και να επιβάλουμε με ένα σχέδιο αποτελεσματικής δράσης την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων από την ΕΝΑΕ. Και τελικά εξανάγκασαν τους απλήρωτους επί τρεις μήνες συναδέλφους να εισπράξουν ένα μέρος από αυτά που δικαιούνται σε μορφή δανείου. Για μας όμως, ως Νέο Κίνημα Αλλαγής τα χρήματα αυτά είναι μέρος των δεδουλευμένων που η ΕΝΑΕ οφείλει και σωστά έκαναν οι συνάδελφοι που υπέγραψαν «με την επιφύλαξη δικαιωμάτων τους».
Γι’ αυτό δεν συμφωνήσαμε με συναδέλφους που αντιτάχθηκαν στην είσπραξη των χρημάτων παρόλο που συμφωνούμε σε όσα αναφέρει η επιστολή που στάλθηκε στο Δ.Σ. του σωματείου από δύο συναδέλφους και σωστά επισημαίνουν τον αποπροσανατολισμό από τον κύριο στόχο.
Για την σωστή ενημέρωση και αποφυγή παρερμηνειών ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:
« Κύριοι,
Θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω ότι δεν επιθυμώ να δανειοδοτηθώ, διότι είναι κατά την γνώμη μου απαράδεκτο το γεγονός ο φυσικός αυτουργός του εγκλήματος που έχει συντελεστεί έναντι των εργαζομένων της Διεύθυνσης του Τροχαίου Υλικού του Ναυπηγείου Σκαραμαγκά να προσφέρει ψίχουλα με σκοπό τον αποπροσανατολισμό από τον κύριο στόχο που πρέπει να είναι η αναγνώριση της Εργασιακής Σχέσης από την Εργοδότρια ΕΝΑΕ, και η καταβολή όλου του ποσού των δεδουλευμένων από την Εργοδότρια ΕΝΑΕ.
Σύναψη σύμβασης μεταξύ ΕΝΑΕ και Τρίαινας , ότι το ποσό του δανείου (200.000 Ευρώ) θα επιστραφεί όταν οι Εργαζόμενοι πληρωθούν από την ΕΤΥΕ σημαίνει κατά την γνώμη μου αποδοχή από το Σωματείο της Εταιρείας φάντασμα, και αποδυνάμωση της απόφασης του Πρωτοδικείου που δικαίωσε την δεύτερη ομάδα εργαζομένων.
Ελπίζω να μείνετε αμετακίνητοι στην επίτευξη του ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΧΟΥ που είναι η αναγνώριση της Εργασιακής σχέσης και να κατονομάσετε του εκτός του Ναυπηγείου φυσικούς αυτουργούς του συντελεσθέντος εγκλήματος .
Αντώνιος Ρεπούσης 23/7/09»

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Επιτέλους πρέπει να βάλουμε τέλος οριστικό στην καταστροφική αυτή πολιτική του Δ.Σ. του σωματείου μας. Όπως έχουμε ξαναγράψει σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας καμιά ουσιαστική λύση των προβλημάτων μας δεν θα δοθεί στους διαδρόμους και με «εγγυήσεις» των Υπουργείων ή στα Διευθυντικά γραφεία της εταιρείας. Μόνο με την οργανωμένη και προγραμματισμένη δυναμική δράση όλων μαζί των εργαζομένων του Ναυπηγείου μπορούμε να ανατρέψουμε όλους τους αντεργατικούς σχεδιασμούς και να επιβάλουμε σε Υπουργεία, Κυβερνήσεις και εργοδοσία τις δίκαιες διεκδικήσεις μας.

Χωρίς άλλη καθυστέρηση πρέπει τώρα να απαιτήσουμε από το Δ.Σ. του σωματείου και από όλες τις παρατάξεις να προετοιμάσουν την σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης αμέσως με την λήξη των αδειών. Για πλήρη και ολόπλευρη ενημέρωση, δημοκρατική συζήτηση πάνω σε όλα τα προβλήματα, λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων και διαμόρφωση συγκεκριμένου σχεδίου δράσης.

Ως τότε, άμεσα τώρα, πρέπει να οργανωθεί από την Διοίκηση του σωματείου:
· η διαφύλαξη των υλικών από σχεδιαζόμενες υφαρπαγές των υλικών του Τροχαίου Υλικού μετά από την επίσημη απόσυρση του ενδιαφέροντος του πελάτη για άλλους συρμούς (αυτό ακριβώς δηλαδή που προβλεπόταν στον πονηρό αρχικό τους σχεδιασμό) πέραν των τριών που παραδόθηκαν. Τα υλικά αυτά είναι δικός μας ιδρώτας όπως και οι τρεις πρώτοι συρμοί που δυστυχώς παραδόθηκαν χωρίς να πληρωθούν.
· να επεξεργαστεί σχέδιο επικοινωνίας και ετοιμότητας ώστε κάθε αδειούχος εργαζόμενος του Ναυπηγείου να μπορεί να ενημερωθεί έγκαιρα και να δραστηριοποιηθεί στην περίπτωση υλοποίησης των σχεδίων κατάργησης των Επισκευών και για ότι άλλο προκύψει.
· στα πλαίσια ενημέρωσης ολόκληρου του εργατικού κινήματος και συντονισμού δράσης μαζί του, το Δ.Σ. να οργανώσει συμμετοχή αντιπροσωπευτικού αριθμού εργαζομένων από το Ναυπηγείο (τουλάχιστον 2 –3 πούλμαν) με τα σχετικά πανώ που θα προβάλουν τον αγώνα μας και τα αιτήματά μας στην ΔΕΘ στις 5 Σεπτεμβρίου.
· και επειδή γίνονται προσπάθειες να πειστούν οι εργαζόμενοι στο Τροχαίο Υλικό να βγουν σε κανονική άδεια χωρίς να έχουν πάρει το επίδομα αδείας (το οποίο έπρεπε να είχε καταβληθεί το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου σύμφωνα με την ισχύουσα διμερή συλλογική σύμβαση εργασίας), το Δ.Σ. του σωματείου οφείλει να κάνει καθαρό ότι δεν είναι κανένας εργαζόμενος υποχρεωμένος να βγει σε άδεια χωρίς να του καταβληθεί το επίδομα άδειας.
· ακόμα, εν όψει της επικείμενης συνάντησης του Δ.Σ. του σωματείου με την ΕΝΑΕ, να αξιώσει από την εταιρεία να σεβαστεί την σύμβαση με το Ελληνικό κράτος και να ολοκληρώσει την Προγραμματική Συμφωνία 37α-ΟΣΕ (συγχρηματοδοτούμενο έργο) που θα παρέχει εργασία σε όλους τους εργαζόμενους του Τροχαίου Υλικού για δύο χρόνια. Υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την πιθανότητα κήρυξης της ΕΝΑΕ ως έκπτωτης για το έργο αυτό.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Από όλα όσα συμβαίνουν έχει γίνει πια ολοφάνερο ότι η εξασφάλιση της δουλειάς μας , του μεροκάματου, των δικαιωμάτων μας και ολόκληρου του Ναυπηγείου είναι υπόθεση του δικού μας αγώνα, απέναντι στην κερδοσκοπική λεηλασία της κεφαλαιοκρατικής «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Ο αγώνας αυτός για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να στοχεύει όχι στον κρατικό έλεγχο του Ναυπηγείου αλλά στην εθνικοποίηση χωρίς καμιά αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο από άμεσα εκλεγμένους και ανακλητούς εκπροσώπους των εργαζομένων.

Με αγωνιστικούς συναδερφικούς χαιρετισμούς
ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΤΟΥ ΝΑΥΠΗΓΕΙΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ
Επικοινωνία:
e-mail: nka-skaramagas@hotmail.com
nka_ska@yahoo.com




Ανακοίνωση 2 - Καταγγελία από τη συνδικαλιστική παράταξη


ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ
Εργαζομένων Ναυπηγείου Σκαραμαγκά

ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ ΠΕΜΠΤΗ 27/7/2009




ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ



Ασκώντας το δημοκρατικό μας δικαίωμα να εκθέσουμε και να υποστηρίξουμε τις θέσεις μας, για την κατάσταση που επικρατεί στο Ναυπηγείο, κυκλοφορήσαμε, σήμερα Δευτέρα 27/7/2009, την Νο. 33 ανακοίνωση του Κινήματός μας.

Κατά την διάρκεια διανομής της ανακοίνωσης μας στην κεντρική πύλη του Ναυπηγείου Σκαραμαγκά, δεχτήκαμε απρόκλητη επίθεση και βιαιοπραγία από μέλη του Δ.Σ. του Σωματείου, από ορισμένα στελέχη και μέλη της ΠΑΣΚΕ και μερικούς άλλους, με σκοπό τον εκφοβισμό και την φίμωση της φωνής μας. Τέτοιες συμπεριφορές και νοοτροπίες παραπέμπουν σε αλήστου μνήμης εποχές.

Καούμε όλους τους εργαζόμενους να καταδικάσουν την επίθεση αυτή και την βιαιοπραγία και να παλέψουμε για το δημοκρατικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου.

Καλούμε το Δ.Σ. του σωματείου Τρίαινα και όλες τις παρατάξεις να καταδικάσουν την πράξη αυτή.




Κοινοποίηση: ΓΣΕΕ, ΕΚΠ, ΠΟΕΜ, Εργαζόμενους


Με αγωνιστικούς συναδερφικούς χαιρετισμούς
ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΤΟΥ ΝΑΥΠΗΓΕΙΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ
Επικοινωνία:
e-mail: nka-skaramagas@hotmail.com
nka_ska@yahoo.com

Ανακοίνωση 3 - απάντηση από το Δ.Σ. του Σωματείου

Σκαραμαγκάς 28/7/2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες,οι

Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε για την κατάσταση που επικρατεί στο Ναυπηγείο και να σας προετοιμάσουμε ότι προοιωνίζεται ένα θερμό Φθινόπωρο.

Οι συνάδελφοι των τρένων, παραμένουν απλήρωτοι και ο κρυπτόμενος αχυράνθρωπος Κος Meyer με συνεχή ψέματα και ενώ κορόιδεψε τους πάντες μάλλον οδηγεί την εταιρεία σε πτώχευση και τους εργαζόμενους σε απόγνωση. Το Σωματείο μπροστά σε αυτήν την δύσκολη κατάσταση πήρε πρωτοβουλία και με στάση υπεύθυνη κατάφερε σαν μία πρώτη λύση να εξασφαλίσει οικονομική ανάσα για τους εργαζόμενους του ΤΥ. Σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι λύθηκε το πρόβλημα. Ο στόχος είναι ένας και παραμένει ο ίδιος από την πρώτη μέρα της εκλογής αυτού του Σωματείου : Η επανένταξη των εργαζομένων του ΤΥ. στα Ναυπηγεία είναι απόφαση ομόφωνη και την στηρίζουμε σε όλες τις συναντήσεις μας.
Δεν γίνεται όμως από την μία στιγμή στη άλλη , ούτε μπορούμε με το μαγικό ραβδί να το λύσουμε αυτόματα. Γι αυτό συνιστούμε ψυχραιμία και υπομονή σε όλους εκείνους πού κρατούν το όπλο και είναι έτοιμοι να μας τουφεκίσουν με την πρώτη ευκαιρία. Τους λέμε ότι με κινήσεις άναρχες , βιαστικές κάνουν κακό στον εαυτό τους και τορπιλίζουν την επιθυμητή λύση. Ρίχνουν επίσης νερό στο μύλο εκείνων πού πραγματικά δημιούργησαν το πρόβλημα και θα ήθελαν να διαιωνίζεται μία άγονη, ανέφικτη και «περίεργη» αντιπαράθεση.

Τι κάναμε μέχρι τώρα..

· Με παρέμβαση του Σωματείου δημιουργήθηκε ειδικό Ταμείο Αλληλοβοηθείας και εδώ ευχαριστούμε όλους τους συναδέλφους του Ναυπηγείου πού με το υστέρημά τους βοηθούν άλλους συναδέλφους πού έχουν πρόβλημα. Ευχαριστούμε επίσης όλα τα Σωματεία, τις Ομοσπονδίες, τους Συλλόγους, την Νομαρχία Πειραιά , πού συνέβαλαν όλοι στην ζητούμενη βοήθεια.
· Με παρέμβασή μας στην Υφυπουργό δίνεται εντός των επόμενων ημερών επίδομα 1.000 ευρώ σε κάθε συνάδελφο του Τροχαίου Υλικού.
· Με παρέμβασή μας στην Υφυπουργό γίνεται προσπάθεια να παγώσουν δάνεια οφειλετών του Τροχαίου Υλικού προς τις Τράπεζες.
· Με παρέμβασή μας κατανόησε το πρόβλημα συνολικά η Κα Καλατζάκου και την έχουμε αυτή την στιγμή αρωγό στον στόχο μας πού είναι η επανένταξη των εργαζομένων του ΤΥ στα ΕΝΑΕ.
· Με παρέμβασή μας και με εγγυητή το Σωματείο κάναμε 3 φορές συμβολική κατάληψη στην Διοίκηση των ΕΝΑΕ και δύο 4ωρες με πορεία στην Αθήνα στα Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας, Απασχόλησης και στην Βουλή. Ταυτόχρονα ενημερώσαμε τον Πρόεδρο της Βουλής και όλα τα κόμματα
· Πραγματοποιήσαμε 24ωρη απεργία με ταυτόχρονη Γ.Σ. στην είσοδο του Ναυπηγείου.
· Την Παρασκευή 24/7/2009 συμμετείχε το Σωματείο σε σύσκεψη με το ΔΣ του ΟΣΕ και προσπάθησε να αποσαφηνίσει την κατάσταση γύρω από την προγραμματική συμφωνία 37 Α του ΟΣΕ.
· Την Τετάρτη 29/7/2009 θα συμμετέχει σε τριμερή ( Υπουργείο Εργασίας, Meyer, Τρίαινα) με βάση την καταβολή των δεδουλευμένων από το Μeyer στους εργαζομένους του Τροχαίου Υλικού που πέρα από τους 3 μήνες είναι και το επίδομα της άδειας

Αυτά τα βασικά και άλλα πού δεν είναι της παρούσης είναι τα μέχρι τώρα πού έχουν γίνει από το Σωματείο, για να σταματήσουν η παραπληροφόρηση και τα ψέματα από τους λίγους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, αναρχοαυτόνομους, μηδενιστές, μίζερους και κακομοίρηδες. Είναι λίγα αυτά συνάδελφοι?
Ρωτάμε τους λιβελογράφους, κιτρινιστές και την μαύρη προπαγάνδα: Τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε και δεν το κάναμε?
Δεν θέλουμε ευχαριστώ, είναι υποχρέωσή μας αλλά επιτέλους σταματήστε την μιζέρια γιατί έχετε και εσείς λερωμένη την φωλίτσα σας και αν είστε εδώ και μπορείτε να μιλάτε και αυτό σε εμάς το χρωστάτε, στο Σωματείο.
Αναγνωρίζοντας από την πρώτη στιγμή και κάνοντας όλες τις κινήσεις πού πρέπει ώστε να είστε μέλη της Τρίαινας. Επιτέλους! Λίγη τσίπα! Και στερνή μου γνώση… Καταλαβαίνουν οι γνωρίζοντες.
Και ένα τελευταίο πού το θεωρούμε πολύ σημαντικό. Το σημερινό Προεδρείο , κατάφερε να ενώσει όλες τις παρατάξεις στους βασικούς στόχους, πράγμα αδύνατο ως χθες

Συναδέλφισσες, οι

Με την επιστροφή μας μετά το καλοκαίρι , μας περιμένει πραγματικός Γολγοθάς. Η εταιρεία με την πολιτική της έφερε το Ναυπηγείο σε εκρηκτική κατάσταση. Δέν ενημερώνει και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ όλα . Τα ίδια τα στελέχη της δεν γνωρίζουν τι μας ξημερώνει. Και ρωτάμε : Γιατί εν κρυπτώ;
· Τι γίνεται με την απόφαση της ΕΕ για τις επισκευές;
· Ποια είναι η πρόταση που η Thyssen επεξεργάσθηκε και ποια πρόταση υπέβαλε τελικά;
· Πώς πάνε οι συζητήσεις για τον νέο επενδυτή ,αγοραστή;
· Τι θέλουν να κάνουνε τελικά. Θέλουν να φύγουν, θέλουν να μείνουν και μένοντας να φύγουν; Έχουν μπερδευτεί οι πάντες
· Ποιες είναι τώρα οι σχέσεις σας με την κυβέρνηση? Ή δεν σας ενδιαφέρει πλέον? Παίζετε μόνοι σας?

Συναδέλφισσες,οι
Παρακολουθούμε όλα τα θέματα και έχουμε και εμείς τις πληροφορίες αν και η Thysssen κρατάει το στόμα της κλειστό.
Με την επιστροφή μας η πρώτη κίνηση θα είναι Γενική Συνέλευση για καθορισμό επόμενων κινήσεων με σκεπτικό τα παραπάνω ερωτήματα και οδηγό την κρίση των εργαζομένων στα ως τώρα πεπραγμένα.

Ο αγώνας μας θα είναι σκληρός και επίπονος. Σε αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς. Όλοι πρέπει να είμαστε ενωμένοι, συσπειρωμένοι, ευθυγραμμισμένοι, δίπλα στο Σωματείο πού αυτήν την στιγμή είναι ο μόνος μοχλός αντίστασης και ο μόνος εγγυητής των συμφερόντων και των εργαζομένων και του Ναυπηγείου.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα αντιπαλέψουμε τις διαθέσεις και τα σχέδια της Thyssen. Κάποιες φάλτσες φωνές πού πάντα θα υπάρχουν δεν μας πτοούν.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΑΥΠΗΓΕΙΟΥ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ που θα είναι και η τελική Δικαίωση.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. ΓΕΜΙΣΤΕ ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ . ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΟΔΟ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ.


Για το Σωματείο


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο Γ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ



ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΙΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΖΩΓΑΣ

Ενημέρωση από το Ελ.Βενιζέλος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ -ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΕΛ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Συνάδελφοι

Πριν λίγες μέρες, ο πρόεδρος του σωματείου εργαζόμενων στα καταστήματα τύπου στο Διεθνές Αεροδρόμιο, Ν. Γουρλάς δέχτηκε εξώδικο από την εργοδοσία που μεθοδεύει την απόλυσή του σαν συνέχεια μιας σειράς επιθέσεων και διακρίσεων σε βάρος του. Σε ανοιχτή επιστολή του καταγγέλλει το καθεστώς διακρίσεων και αδικιών που του έχει επιβληθεί που στοχεύει στην εργασιακή του εξόντωση και την αποχώρηση του από την εταιρία Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο συνάδελφος δέχτηκε επίθεση βαριάς εξύβρισης και απειλών από προϊστάμενο βάρδιας, γνωστό άνθρωπο της εργοδοσίας.

Οι επιθέσεις αυτές στον συνάδελφο δεν είναι τυχαίες και μας αφορούν όλους. Η εργοδοσία προσπαθεί όχι απλά να απολύσει κάποιους «ενοχλητικούς» συνάδελφους, αλλά να χτυπήσει τον ίδιο τον συνδικαλισμό μέσα στους χώρους δουλειάς. Να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους, να δημιουργήσει κλίμα ατομισμού και απάθειας και τελικά να τσακίσει τα συνδικαλιστικά σκιρτήματα που πολλαπλασιάζονται μέσα στον χώρο του αεροδρομίου. Οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές που δίνουν μάχες και πρωτοστατούν στην υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων είναι στόχος για την εργοδοσία.

Αν περάσουν αυτές οι μεθοδεύσεις θα ανοίξει ο δρόμος για την παραπέρα καταπάτηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στους τόπους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα. Θα εξαφανιστεί κάθε μορφή συνδικαλιστικής δράσης και θα επικράτησει η πλήρη ασυδοσία της κάθε εργοδοσίας που ελεύθερα πια θα καταπατά ακόμα και αυτή την εργατική νομοθεσία, θα δίνει ψίχουλα αντί για μισθούς, θα απολύει συνδικαλιστές μη υπολογίζοντας καμιά νομοθεσία, τρομοκρατώντας και καταπατώντας δικαιώματα και κατακτήσεις χρόνων. Απαιτούμε:

• Να σταματήσουν οι επιθέσεις στον συνάδελφο να ανακληθεί η εξώδικη δήλωση της εταιρίας.
• Να αρθούν οι αδικίες και οι διακρίσεις σε βάρος του.

• Δηλώνουμε ότι κάθε προσπάθεια να χτυπήσουν έναν από εμάς, θα μας βρει όλους αντιμέτωπους με την όποια εργοδοσία.

• Απαιτούμε από τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα να πάρουν θέση και να στηρίξουν αυτή τη μάχη για την υπεράσπιση του δικαιώματος του συνδικαλισμού στους χώρους δουλειάς

• Προειδοποιούμε τον όποιο τραμπούκο επιχειρήσει να προπηλακίσει λεκτικά η σωματικά τον συνάδελφο ή οποιοδήποτε άλλο μέλος του σωματείου, θα μας βρει αποφασιστικά αντιμέτωπους όλους μας.

 ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ Α.Ε. - ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ.
 ΣΥΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ ΕΛ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
 ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ CPS.
 ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΝΑΕΡΙΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ.
 ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ DHL (HELLAS) SA .
 ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΥΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ.

Απολύσεις στον Δήμο Ευόσμου

Ο δήμος Ευόσμου αποτελεί ένα κόσμημα της εργασιακής επισφάλειας στην Θεσσαλονίκη εδώ και πολλά χρόνια. Αμέτρητος κόσμος δουλεύει με παντός είδους συμβάσεις (και μερικές φορές χωρίς καμιά σύμβαση για κάποιο διάστημα!) και η αυθαιρεσία από τους τοπικούς άρχοντες πάει σύννεφο. Πρόσφατο κρούσμα η απόλυση 7 εργαζομένων αορίστου χρόνου. Το τοπικό σωματείο ΟΤΑ Θεσσαλονίκης βρίσκεται σε κινητοποίηση, αν και θα πρέπει να ειπωθεί ότι έπρεπε η αυθαιρεσία να χτυπήσει τους "μόνιμους" για να αναδειχθούν ζητήματα όπως οι συμβασιούχοι που πάνε και έρχονται κάθε χρόνο από τον συγκεκριμένο δήμο...

Ακολουθεί ανακοίνωση του σωματείου.



Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, συνδημότες και συνδημότισσες

Τις τελευταίες μέρες με το επιχείρημα της λήξης των συμβάσεων, όπως κάθε καλοκαίρι, απολύθηκαν 77 συνάδελφοι στον Δήμο και την Δημ. Επιχείρηση Ευόσμου. Αυτό το καλοκαίρι η Δημοτική αρχή επέλεξε να απολύσει και επτά συναδέλφους που είναι αορίστου χρόνου, αφού με τελεσίδικη απόφαση δικαστηρίου οι τέσσερις κρίθηκαν αορίστου χρόνου και οι άλλες τρεις περιμένουν την απόφαση του ΑΣΕΠ. Η δημοτική αρχή βεβαιώνει ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και εργάζονται επτά χρόνια συνεχώς χωρίς καμιά διακοπή.

Όλα αυτά είναι μέρος της πολιτικής που όλα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, οργάνωσαν και επέβαλαν, μιας αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και της ΕΕ. Μια πολιτική της κυβέρνησης που υπόσχεται λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, μεγαλύτερη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, ανεργία, απολύσεις και νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις για «αντιμετώπιση» της κρίσης και η επισφαλής εργασιακή σχέση γίνεται απόλυτα κυρίαρχη στην κοινωνία.

Οι δήμοι πρωτοστατούν στην εφαρμογή των εξοντωτικών εργασιακών σχέσεων, με στόχο το χτύπημα της μόνιμης δουλειάς με ότι αυτό συνεπάγεται. Τέτοιες που δίνουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο όπως θέλουν και όποτε θέλουν, χωρίς δικαιώματα, χωρίς σταθερή δουλειά, ασφάλιση, περίθαλψη, να ζει μέσα στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα (συμβάσεις έργου, stage, ορισμένου χρόνου).

Σειρά έχουν οι 20000 άνεργοι που τους τάζουν δουλειά με σύμβαση στους δήμους, έτσι ώστε να δημιουργήσουν νέες στρατιές ομήρων και να επεκτείνουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας στους δήμους με τελικό στόχο το χτύπημα της μόνιμης δουλειάς. Ενώ επικαλούνται οικονομική στενότητα, δεν διεκδικούν τους πόρους που δικαιούνται.

Διασπούν τους εργαζόμενους σε κατηγορίες, με φαινομενικά διαφορετικά συμφέροντα και προβλήματα, ώστε να περνούν πολύ εύκολα οι πολιτικές τους. Τους διαχωρίζουν σε άτομα αδύναμα να υπερασπιστούν τα συλλογικά και τα ατομικά τους δικαιώματα και συντρίβουν τον μοναδικό τρόπο αντίστασης που διαθέτουν, την συλλογικότητα, μονάδες απέναντι σε μια οργανωμένη συνολική βάρβαρη επίθεση, με στόχο την απόλυτη κυριαρχία πάνω τους. Έτσι φουντώνει η εργοδοτική τρομοκρατία, γιατί ο καθένας νοιώθει μόνος απέναντι στον εργοδότη δήμαρχο.

Δεν ξεχνάμε ότι εργαζόμενοι έκαναν επίσχεση εργασίας, μετά από απόφαση συνέλευσης των εργαζόμενων στην Δημοτική Επιχείρηση Ευόσμου και προσέφυγαν στην Επιθεώρηση Εργασίας για την καταβολή δεδουλευμένων. Δεν ξεχνάμε την απειλή του Προέδρου της Δημοτικής Επιχείρησης μέσα στην επιθεώρηση εργασίας, με το «δεν ξέρουν οι εργαζόμενοι τι τους περιμένει το καλοκαίρι». Η απόλυση των συναδέλφων εντάσσεται σε ένα σχέδιο τρομοκράτησης των υπόλοιπων εργαζομένων έτσι ώστε να μην αντιδρούν, να μην διεκδικούν.

Οι 6 συνάδελφοι πηγαίνουν κανονικά στην εργασία τους, τους χρειάζονται, αλλά δεν τους δίνουν δουλειά. Οι εργαζόμενοι στον δήμο Ευόσμου αυτή τη στιγμή δουλεύουν για να βγάλουν την δουλειά και των 77 συναδέλφων, με αποτέλεσμα την μεγάλη εντατικοποίηση, ενώ τα κενά καλύπτονται με εργαζόμενους χωρίς καμιά σύμβαση.

Η ανάδειξη του ζητήματος και η υπεράσπιση των συναδέλφων έχει μεγάλη σημασία. Απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στο καθεστώς τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, ο φόβος, η σιωπή και η υποταγή ανάβουν το «πράσινο φως» για μεγαλύτερη ένταση της εκμετάλλευσης και της τρομοκρατίας. Η οργάνωση του αγώνα για επαναπρόσληψη των επτά συναδέλφων αορίστου χρόνου, θα βγάλει από την απομόνωση τους συμβασιούχους, για να εμπιστευτούν την μαζική οργανωμένη πάλη. Να απαιτήσουμε όλοι:

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΑ & ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΝΟΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΙΟΥΛΙΟΣ 2009

Σημαντικές διαδικασίες στην WIND

Πολύ σημαντική ήταν η απεργία στην Wind, προχθές Τρίτη, ενάντια στις απολύσεις. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήταν η μεγάλη συμμετοχή, αλλά και ο δυναμισμός στην περιφρούρηση της απεργίας.

Πέρα από τα κεντρικά της Wind στην Λ.Καβάλας στην Αθήνα, η απεργία περιφρουρήθηκε και στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, όπου εργαζόμενοι της Wind -μαζί με άλλους αλληλέγγυους εργαζόμενους- βρίσκονταν στην πύλη των γραφείων από τις 7 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα!

Και αυτό μπόρεσε να συμβεί βέβαια μόνο επειδή οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της Wind έχουν τη λογική να γνωστοποιηθεί και να "κυκλοφορήσει" ο αγώνας τους, να γίνει δηλαδή ζήτημα και άλλων εργαζομένων που θέλουν να τους στηρίξουν.

Από την άλλη μεριά, η διοίκηση της εταιρείας κάνει τα πάντα για να αποδυναμωθεί η συλλογικότητα του αγώνα που υπάρχει μέσα στην επιχείρηση. Οι μεθοδεύσεις πολλές. Η παρακάτω ανακοίνωση του Δ.Σ. του σωματείου είναι ενδεικτική. Καθότι διακυβεύεται έντονα ο εσωτερικός συσχετισμός δύναμης (μεταξύ διοίκησης και εργαζομένων) αυτή την περίοδο, είναι πολύ σημαντικό για το εργατικό κίνημα να στηριχτούν οι επόμενες δράσεις των εργαζομένων στην Wind.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του Δ.Σ. του σωματείου.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ
ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ «ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

Η διοίκηση της WIND δείχνει ότι ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από την επιτυχία της απεργίας μας την Τρίτη 14 Ιουλίου και προσπαθεί να την συκοφαντήσει.

Δεν πέρασε ούτε ένα 24ωρο και ο απεργοσπαστικός μηχανισμός που είχε στηθεί την ημέρα της απεργίας, δηλαδή διευθυντές των τμημάτων, ανέλαβε πάλι δράση.

Επικεφαλής της απεργοσπασίας ήταν διευθυντές της Εξυπηρέτησης Πελατών, όπου ανήκει η Υπηρεσία Καταλόγου, η οποία σήμερα πωλείται στην «ΜΕΛΛΟΝ ΓΚΡΟΥΠ» και που η αποτροπή της πώλησης ήταν ο σημαντικότερος λόγος της απεργίας.

Αφού προσπάθησαν την ημέρα της απεργίας να βάλουν τους συναδέλφους από τις 6 το πρωί να εργαστούν στο κτήριο στην Λ. Αθηνών και δεν τους πέρασε. Αφού τους τράβαγαν από το χέρι για να τους βάλουν για δουλειά και δεν τους πέρασε. Αφού μας έκαναν μαθήματα περί «δικαιώματος στην εργασία» -που οι ίδιοι καταπατούν!- και δεν τους πέρασε. Έβαλαν χθες σε εφαρμογή σχέδιο να συκοφαντήσουν την απεργία, τρομοκρατώντας τους εργαζόμενους.

Πιο συγκεκριμένα:

Διευθυντές της Εξυπηρέτησης Πελατών ρωτούσαν έναν-έναν τους εργαζόμενους «αν συμμετείχαν στην απεργία ή παρεμποδίστηκαν από την κατάληψη του κτηρίου». Το πρόσχημα ήταν ότι το HR κλείνει τη μισθοδοσία και όσοι δηλώσουν ότι είχαν πρόθεση να εργαστούν και παρεμποδίστηκαν, θα πληρωθούν το ημερομίσθιο.

Ο στόχος τους είναι ξεκάθαρος. Επιδιώκουν να μας εκφοβίσουν για ένα αναφαίρετο δικαίωμά μας, όπως είναι η απεργία, αφήνοντας να αιωρείται η στοχοποίηση και τιμωρία για τους απεργούς. Και ταυτόχρονα να μας εξαγοράσουν με δόλωμα το ημερομίσθιο.
Επιδιώκουν να διαιρέσουν τους συναδέλφους, να μας στρέψουν ενάντια στο Σωματείο και την απόφασή του να περιφρουρήσει την απεργία. Για να χτυπήσουν αυτό που όλοι καταλάβαμε ξεκάθαρα τη μέρα της απεργίας: ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ενότητα και την πάλη μας μαζί με το Σωματείο, ότι μόνο με αποφασιστικούς αγώνες και όχι με παρακάλια μπορούμε να κερδίσουμε τα δίκαια αιτήματά μας.

Οι ίδιοι που σήμερα θρασύτατα και προκλητικά μας ζητούν δηλώσεις «παρεμπόδισης εργασίας», γνώριζαν την πώληση της Υπηρεσίας Καταλόγου και δεν ενημέρωσαν τους εργαζόμενους, αλλά πολύ περισσότερο δεν έκαναν κάτι για να την αποτρέψουν. Τόσο πολύ ενδιαφέρονται για το εργασιακό μας μέλλον. Είναι οι «εργαζόμενοι» που αμείβονται με παχυλούς μισθούς και στηρίζονται αποκλειστικά στην δική μας και μόνο εργασία.
Με την πίεση που ασκούν για δηλώσεις «παρεμπόδισης εργασίας» θέλουν να αλλοιώσουν το πραγματικό νούμερο των απεργών που είναι μεγάλο, να δείξουν στην Διοίκηση της WIND ότι «οι εργαζόμενοι είναι καλά παιδιά και δεν είχαν την κακή πρόθεση να απεργήσουν, αλλά το Σωματείο τους παρεμπόδισε από την εργασία» και ότι μπορούν να ελέγχουν τις σκέψεις και τις πράξεις μας και να μας εξουσιάζουν.

Ας μην τους κάνουμε την χάρη.

Να δηλώσουμε όλοι απεργοί με ψηλά το κεφάλι. Ας απαντήσουμε πόσο σημαντικό είναι ένα ημερομίσθιο, μπροστά στο δικαίωμά μας να έχουμε εργασία, το οποίο διακυβεύει η Διοίκηση της WIND με την πώληση της Υπηρεσίας Καταλόγου. Αυτό το δικαίωμα υπερασπιστήκαμε με την συμμετοχή μας σ’ αυτή την απεργία.

Με την απεργία και την περιφρούρησή της, κατοχυρώσαμε επίσης μια μορφή πάλης που μπορεί να φέρει αποτελέσματα, τόσο σήμερα όσο και στις ακόμα πιο δύσκολες μάχες που βρίσκονται μπροστά μας. Αν επιτρέψουμε στη διοίκηση να την υπονομεύσει, τότε της δίνουμε πράσινο φως για ακόμα μεγαλύτερους εκφοβισμούς και εκβιασμούς στο μέλλον.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις ταλαντεύσεις και να βροντοφωνάξουμε πως είμαστε απεργοί και όχι «παρεμποδισμένοι».

=> Να στηρίξουμε την σημερινή μας Γενική Συνέλευση στις 5:30 μ.μ. στη Λ. Αθηνών, δίνοντας την απάντησή μας σε Διοίκηση και διευθυντές.

=> Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την ματαίωση της πώλησης της Υπηρεσίας Καταλόγου και να μην χαθεί ουτε μια θέση εργασίας.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Καλοκαιρινή άδεια

ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΑΔΕΙΑΣ

ΩΣ ΠΡΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Ο χρόνος χορηγήσεως των αδειών καθορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ μισθωτών και εργοδότη.

Οι μισοί τουλάχιστον από τους μισθωτούς πρέπει να πάρουν άδεια μέσα στο χρονικό διάστημα από 1 Μαΐου μέχρι 30 Σεπτεμβρίου.

Ο εργοδότης υποχρεούται να χορηγήσει την άδεια εντός δύο μηνών από το χρονικό σημείο κατά το οποίο διατυπώθηκε το σχετικό αίτημα.

Επίσης υποχρεούται να χορηγήσει την άδεια οπωσδήποτε πριν τη λήξη του ημερολογιακού έτους, έστω και αν δεν του την ζήτησε ο μισθωτός .


ΩΣ ΠΡΟΣ TO ΤΡΟΠΟ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Μπορεί η άδεια να χορηγηθεί τμηματικά
Η άδεια για μεν το πρώτο ημερολογιακό έτος χορηγείται σε τμήματα. Ο εργοδότης υποχρεούται μέχρι τη λήξη του πρώτου ημερολογιακού έτους, εντός του οποίου προσελήφθηκε ο μισθωτός, να χορηγήσει σε αυτόν την αναλογία της κανονικής του άδειας.

Κατά το δεύτερο ημερολογιακό έτος ο μισθωτός δικαιούται να λάβει τμηματικά την άδειά του με αποδοχές, που αναλογεί στο χρόνο απασχόλησής του στο έτος αυτό. Η αναλογία υπολογίζεται και πάλι με βάση της 20 ημέρες για τους εργαζόμενους με πενθήμερο ή τις 24 ημέρες για τους εργαζόμενους με εξαήμερο . Στη διάρκεια του έτους αυτού και στο σημείο που συμπληρώνει 12 μήνες εργασία , η άδεια αυξάνεται κατά μία (1) εργάσιμη ημέρα. Ο εργοδότης υποχρεούται μέχρι τη λήξη του δεύτερου ημερολογιακού έτους, να του χορηγήσει αναλογικώς ή ολόκληρη την άδεια που φθάνει μέχρι τις 21 εργάσιμες ημέρες για τους εργαζόμενους με πενθήμερο, και τις 25 εργάσιμες ημέρες για τους εργαζόμενους με εξαήμερο.

Κατά το τρίτο ημερολογιακό έτος, καθώς και τα επόμενα ο μισθωτός δικαιούται να λάβει ολόκληρη την άδεια του σε κάθε χρονικό σημείο του έτους αυτού. Η άδεια αυτή θα φθάσει τις 22 εργάσιμες ημέρες για τους εργαζόμενους με πενθήμερο ή τις 26 εργάσιμες ημέρες για τους εργαζόμενους με εξαήμερο, εάν έχουν συμπληρωθεί 2 έτη απασχόλησης μέσα στο τρίτο ημερολογιακό έτος..

Οι μισθωτοί με προϋπηρεσία τουλάχιστον 10 έτη στον ίδιο εργοδότη ή 12 έτη σε οποιοδήποτε εργοδότη δικαιούνται 25 εργάσιμες ημέρες άδειας, για όσους είναι με πενθήμερο, ή 30 εργάσιμες ημέρες άδειας, για όσους είναι με εξαήμερο με αποδοχές (ΕΓΣΣΕ 2000-2001, άρθρο 6).

Επίσης οι μισθωτοί, από 1-1-2008, μετά τη συμπλήρωση 25ετούς υπηρεσίας ή προϋπηρεσίας δικαιούνται μία (1) εργάσιμη ημέρα παραπάνω, δηλ. 26 ημέρες για τους εργαζόμενους με πενθήμερο και 31 ημέρες για τους εργαζόμενους με εξαήμερο (ΕΓΣΣΕ 2008-2009, άρθρο 3).

Κατ' εξαίρεση επιτρέπεται η κατάτμηση της αδείας υπό προϋποθέσεις, δηλαδή, σε περίπτωση ιδιαίτερης σοβαρής ή επειγούσης ανάγκης της επιχειρήσεως ή κατ' αίτηση του μισθωτού λόγω δικαιολογημένης αιτίας και πάντοτε μετά από έγκριση της αρμόδιας περιφερειακής Υπηρεσίας του Υπ. Εργασίας. Στην περίπτωση αυτή το πρώτο τμήμα της αδείας πρέπει να περιλαμβάνει 6 τουλάχιστον ημέρες. Για δε τους ανηλίκους, κάτω των 18 ετών 12 τουλάχιστον εργάσιμες μέρες.

Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου για τη διάρκεια της άδειας (όχι λιγότερο από 6 ημέρες) και το χρόνο χορήγησής της αποφασίζει τριμελής επιτροπή της αρμόδιας Επιθεώρησης Εργασίας, ύστερα από αίτηση των ενδιαφερομένων.


ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ

Ο εργαζόμενος δικαιούται στη διάρκεια της άδειάς του τις αποδοχές που θα έπαιρνε αν εργαζόταν κανονικά με πλήρη απασχόληση. Στις αποδοχές αυτές συμπεριλαμβάνονται όλα τα καταβαλλόμενα μηνιαία επιδόματα και οι προσαυξήσεις.

Δικαιούται επίσης επίδομα αδείας, το οποίο είναι ίσο με τις αποδοχές των ημερών άδειας, με ανώτατο όριο το ½ του μισθού, για τους αμειβόμενους με μισθό ή τα 13 ημερομίσθια για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο.

Ο εργοδότης υποχρεούται να προκαταβάλλει τις αποδοχές και το επίδομα άδειας στον εργαζόμενο στην αρχή της άδειας.



ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΤΗΡΟΥΝ ΒΙΒΛΙΟ ΑΔΕΙΩΝ

Οι εργοδότες πρέπει να τηρούν βιβλίο αδειών, κατά τις υποδείξεις του Υπ. Εργασίας, στο οποίο θα πρέπει να εγγράφεται η ημερομηνία πρόσληψης, η χρονική διάρκεια της αδείας της οποίας δικαιούται κάθε μισθωτός, η χρονολογία χορήγησης της αδείας και οι αποδοχές αδείας που κατεβλήθησαν στον μισθωτό. Το βιβλίο πρέπει να βρίσκεται στη διάθεση των Επιθεωρητών Εργασίας.

Ελεύθερος Τύπος: Το μεγάλο κανόνι

Μεγάλο κανόνι στα ΜΜΕ το κλείσιμο του ομίλου του ελεύθερου τύπου. Για συνεχή ροή νέων υπάρχει το μπλογκ των εργαζομένων ( http://ergazomenoieleftherostipos.blogspot.com/ )

καθώς και το http://katalipsiesiea.blogspot.com/

Παρακάτω είναι το τελευταίο τεύχος όπως βγήκε από τους εργαζομένους.

Ανοιχτή Συζήτηση αύριο στην Θεσσαλονίκη

Ανοιχτή συζήτηση με αφορμή την απόλυση στον Κωτσόβολο και θέμα το πως αντιμετωπίζουμε τις διώξεις και τις απολύσεις στους χώρους δουλειάς θα γίνει αύριο, Τετάρτη, στις 20.00 στο παρκάκι πίσω από τη Ροτόντα. Μην λείψει κανείς και καμιά!

Νέο σωματείο σε εργολαβίες στον Βόλο

Νέο σωματείο καθαριστριών σε εργολάβους

Όλες εμείς οι καθαρίστριες που απασχολούμαστε από εργολάβους στο ΙΚΑ, το νοσοκομείο, το πανεπιστήμιο, τον ΟΣΕ, τις τράπεζες και τόσες άλλες υπηρεσίες αντιμετωπίζουμε την ίδια σκληρή πραγματικότητα από τους εργοδότες. Δουλεύουμε κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, μέσα στα χημικά και την ορθοστασία, κάνουμε μια από τις πιο βαριές δουλειές και όμως οι λέξεις «εργατικό δικαίωμα» είναι ανύπαρκτες στον κλάδο μας.
§ Οι εργοδότες δεν μας πληρώνουν όσα προβλέπει ο νόμος.
§ Άλλα υπογράφουμε και άλλα παίρνουμε στο χέρι.
§ Σχεδόν ποτέ δεν μας δίνουν τις συμβάσεις που υπογράφουμε για να μην ξέρουμε τι δικαιούμαστε.
§ Πολλές φορές υπογράφουμε «λευκά χαρτιά» και μετά οι εργοδότες συμπληρώνουν ό,τι θέλουν. Άλλες φορές δεν υπογράφουμε τίποτα.
§ Με διάφορα κόλπα δεν μας κολλάνε τα βαρέα και ανθυγιεινά που δικαιούμαστε και πολλές φορές μας κλέβουν ακόμη και στον αριθμό των ενσήμων.
§ Δουλεύουμε απλήρωτες υπερωρίες.
§ Δεν παίρνουμε τα ρεπό και τις άδειες που δικαιούμαστε, ούτε και τα επιδόματα ή τις αυξήσεις.
§ Ζούμε συνέχεια μέσα στην αβεβαιότητα αφού οι συμβάσεις μας είναι ορισμένου χρόνου και κανένας δεν ξέρει αν αύριο θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε.
Και αυτό παρότι καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην καθαριότητα των υπηρεσιών. Και όταν τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε η απάντηση των εργοδοτών είναι οι εκφοβισμοί, «αν μιλήσεις, θα απολυθείς», ακόμη και τα απειλητικά τηλεφωνήματα.
Και όλα αυτά για να κερδίζουν αυτοί οι κύριοι εκατομμύρια πάνω στις δικές μας πλάτες και στις πλάτες όλου του λαού. Γιατί είναι τα λεφτά όλων εμάς που δίνουν οι δημόσιες υπηρεσίες στους εργολάβους για να μπορούν αυτοί πλουτίζουν.

Ως εδώ, ήρθε η ώρα να πούμε φτάνει πια! Δεν είμαστε σκουπίδια, είμαστε άνθρωποι έχουμε δικαιώματα και αξιοπρέπεια! Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα ότι μας ανήκει!

Για να γίνει αυτό χρειάζεται να οργανωθούμε και να παλέψουμε όλες μαζί! Για αυτό ιδρύσαμε σωματείο καθαριστριών σε εργολάβους στο Βόλο. Το σωματείο μπορεί να γίνει το πιο δυνατό μας όπλο αν όλες γραφτούμε σε αυτό και αν παλέψουμε σαν μια γροθιά. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να κερδίσουμε ότι μας έχουν στερήσει.

Απαιτούμε:
Την αυστηρή τήρηση της εργατικής-ασφαλιστικής νομοθεσίας σε όλες τις εργολαβίες καθαριότητας
Την κατάργηση των εργολαβιών και την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού καθαριότητας σε όλες τις υπηρεσίες

Γράψου τώρα στο νέο σωματείο καθαριστριών σε εργολάβους στο Βόλο!

Πρώτη ανοιχτή συνέλευση του σωματείου την Κυριακή 28 Ιουνίου
7μμ στο Εργατικό Κέντρο Βόλου

Για τις ευρωεκλογές του 2009

Ευρωεκλογές 2009 ή
η «τριχοτόμηση» της ελληνικής κοινωνίας
στα αστικά κέντρα


Αυτό το άρθρο γράφτηκε για έναν μόνο λόγο. Γιατί ήταν εντυπωσιακό το πόσο επιβεβαιώθηκε η ρύση του προηγούμενου άρθρου που δημοσιεύτηκε πριν τις Ευρωεκλογές («Εξέγερση, Κρίση, Ταξική Σύνθεση» στο http://rizospastes.blogspot.com/2009/06/2009.html ), ότι «...δεν μπορούν τα κόμματα της Αριστεράς –με τα ιστορικά βαρίδια του παρελθόντος- όσο «λίφτινγκ» και να κάνουν, να εκφράσουν τη νέα ταξική σύνθεση της πόλης που προτιμά π.χ. στην εκπροσώπηση των Ευρωεκλογών, τους οικολόγους ή την αποχή».

Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τις εκλογές. Αν και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι κοινωνικοί-ταξικοί αγώνες (που είναι το επίκεντρο μας) και οι εκλογές δεν συμβαδίζουν πάντα (στα σωματεία, στους φοιτητικούς συλλόγους, στην κοινωνία, έχουμε δει μεγάλους αγώνες αλλά μετά στις κάλπες καμία αλλαγή, καθότι οι αγώνες συσπειρώνουν ομοιογενή συνήθως κοινωνικά σύνολα –εργαζόμενους κάποιου κλάδου, φοιτητές, αγρότες κτλ.- πάνω στην ΠΡΑΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑΤΑ, και όχι πάνω στην κοινή πολιτικο-ιδεολογική τοποθέτηση για το «ποιο είναι το καλό του τόπου, του συλλόγου κτλ.»), εντούτοις θα ήταν λάθος να μη ρίξουμε μια ματιά στο τί πάνω-κάτω εκφράζεται με τις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ειδικά με αυτές τις εκλογές όπου η αποχή ήταν πραγματικά ιστορικά πρωτόγνωρη!!

Μια «καλύτερη» ματιά για τις εκλογές μας προσφέρουν συνήθως οι κοινωνικές-δημογραφικές αναλύσεις των ψήφων. Σε σχέση με τις πρόσφατες Ευρωεκλογές, ας δούμε τι «βγάζουν» οι δύο «αριστερόστροφες» δημοσκοπικές εταιρείες (που συνεργάζονται με τον Κούλογλου και την Αυγή αλλά και την Καθημερινή), οι εταιρείες με τα «αριστερά αφεντικά», η Public issue του Μαυρή (ναι, που έγραφε κάποτε στις Θέσεις) και η VPRC του Βερναρδάκη (συμβούλου του Τσίπρα). Πρόκειται για τις δύο εταιρείες που κάνουν συνήθως κοινωνική-δημογραφική έρευνα της ψήφου και δεν δίνουν μόνο τα γενικά ποσοστά. Πρόκειται όμως και για εταιρείες που δέχονται κριτική για τις μεθόδους τους (δες http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=273528&dt=14/06/2009)

Λαμβάνοντας υπόψη τη μεθοδολογική αλλά και πολιτική ανεπάρκεια των δημοσκοπήσεων, αλλά και τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που πιθανόν καλύπτουν, θα δώσουμε βάση περισσότερο στα «αντικειμενικά γεγονότα», δηλαδή στους πραγματικούς απόλυτους αριθμούς, και στις γενικές τάσεις που διαφαίνονται από όλες τις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα λοιπόν με τις δύο εταιρείες, VPRC και Public issue, η αποχή δεν ήταν τόσο μεγάλη γιατί οι εκλογικοί κατάλογοι δεν ήταν εκκαθαρισμένοι. Ο Βερναρδάκης-VPRC μιλά για αποχή 30% στο http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=14/06/2009&id=54182 ενώ ο Μαυρής-Public Issue μιλά για αποχή της τάξης του 36,1% και υπολογίζει το πραγματικό εκλογικό σώμα σε 8.234.000 (δες στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_14/06/2009_318691). Πρόκειται για πολύ μικρότερο εκλογικό σώμα από το επίσημο του Υπουργείου (9.995.992). Ας δεχτούμε την εκτίμηση και τον συγκεκριμένο αριθμό που έχει υπολογίσει η Public issue. Έχουμε και λέμε:

---Ένα μεγάλο, «δεξιό-αντιδραστικό-συντηρητικό» πολιτικό μπλοκ

Από τους 8.234.000 του εκλογικούς σώματος, κάποιοι πήγαν να ψηφίσουν
ΝΔ 1.655.000 ψήφους
ΛΑΟΣ 366.000
Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο 65.000
ΔΡΑΣΗ 38.000
Χρ.Αυγή 23.000

(Υπάρχουν και ορισμένα μικρότερα «δεξιά» κόμματα όπως το κόμμα φιλελευθέρων αλλά με μονοψήφιο -όσον αφορά τις χιλιάδες- αριθμό και δεν θα τα εξετάσουμε εδώ).


Συνολικά, το «δεξιό μπλοκ» ψήφισαν 1.655 + 366 + 65 + 38 + 23 = 2.147.000 μέλη του εκλογικού σώματος, ποσοστό 26% (με τη ΝΔ να συγκεντρώνει το 20% και ο ΛΑΟΣ το 4,4%). Το ψήφισαν 1.200.000 περίπου άτομα λιγότερα από τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Πρόκειται ασφαλώς για αποστασιοποίηση πολύ κόσμου από το «δεξιό μπλοκ», ένα μπλοκ που είναι παγιωμένο ιστορικά στην ελληνική κοινωνία.

Σύμφωνα με τις έρευνες των VPRC και Public issue τη ΝΔ (που έχασε 1.340.000 ψήφους από το 2007) την ψηφίζουν σε δυσανάλογα υψηλό βαθμό οι μεγαλύτερες ηλικίες ανθρώπων, ο μη οικονομικά ενεργός πληθυσμός (συνταξιούχοι και νοικοκυρές), οι κάτοικοι των αγροτικών και ημιαστικών περιοχών (χωριά και κωμοπόλεις), οι άνθρωποι με κατώτερη μόρφωση. Ο ΛΑΟΣ (που πήρε 95.000 περισσότερους ψήφους από το 2007) δείχνει να συσπειρώνει «τον δυναμικό κόσμο» της Δεξιάς, δηλαδή κατοίκους των πόλεων, νεότερης-μέσης ηλικίας (25-55 ετών), οικονομικά ενεργούς (σε ένα παλμαρέ εργασιακών θέσεων, από εργοδότες ως ελεύθερους επαγγελματίες, ανέργους και μισθωτούς του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα), με μέση-ανώτερη μόρφωση.

Τέλος, πρέπει να πούμε ότι το «δεξιό μπλοκ» είναι αρκετά συμπαγές πολιτικο-ιδεολογικά στο τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» (στα «οικονομικά» διαφοροποιείται λίγο σε λαϊκή δεξιά και φιλελεύθερη). Και εμπειρικά το ξέρουμε, και η VPRC στην έρευνα της (δες http://www.vprc.gr/uplds/File/Euroekloges%202009-Banner/Presentation_Exit_Poll_2009_Final_Weighted.pdf ) δείχνει ότι στην «Δεξιά» στην Ελλάδα αυτό-τοποθετούνται σχεδόν μόνο οι ψηφοφόροι των ΝΔ-ΛΑΟΣ (αν και το τι σημαίνει «Δεξιά» και συντηρητισμός είναι ολίγον σχετικά).




---Το «κέντρο», το «χωνευτήρι», η σοσιαλδημοκρατία

Η «σοσιαλδημοκρατία», το «κέντρο», το ΠΑΣΟΚ, βγήκε πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές με 1.878.000 ψήφους δηλαδή το 23% περίπου του «πραγματικού» εκλογικού σώματος (κατά την Public issue). Σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές πριν δύο χρόνια, το ψήφισαν 850.000 χιλιάδες λιγότεροι άνθρωποι. Πάλι πρόκειται για μεγάλη αποστασιοποίηση και είναι ολοφάνερο ότι δεν εισέπραξε η σοσιαλδημοκρατία τη δυσαρέσκεια της «δεξιάς» διακυβέρνησης εν μέσω κρίσης. Το γιατί το ξέρουμε. Όταν η σοσιαλδημοκρατία έκανε μέσα στο ’90 αυτά που ήθελαν/έκαναν οι νεοφιλελεύθεροι, και όταν σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να θυμούνται και καμιά σοσιαλδημοκρατική μέθοδο ενσωμάτωσης (π.χ. αύξηση επιδόματος ανεργίας + μείωση στρατιωτικής θητείας + αποδέσμευση λυκείου από τις εξετάσεις, μέτρα δηλαδή που θέλουν να ενσωματώσουν τους νέους), τα όρια (πολιτικά-ιδεολογικά-κοινοβουλευτικά) μεταξύ ΠΑΣΟΚ και «Δεξιάς» είναι δυσδιάκριτα. Υπάρχουν όμως δύο σημαντικές διαφορές μεταξύ «Δεξιάς» και ΠΑΣΟΚ.

Α) Η σοσιαλδημοκρατία έχει ακόμα μεγαλύτερη παρουσία και ηγεμονεύει σε πολλούς κοινωνικούς χώρους, π.χ. στα συνδικάτα σε πολλούς κλάδους και επιχειρήσεις αλλά και σε δήμους και γειτονιές. Αντίθετα η κοινωνική παρέμβαση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ (ακόμα) είναι πολύ μικρή. Να το πούμε αλλιώς: στις κοινωνικές διαδικασίες πιο συχνά βρίσκουμε μπροστά μας, στα πόδια μας, τους πασόκους παρά τους δεξιούς (τους τελευταίους, αν τους βρούμε, θα τους βρούμε ξεκάθαρα απέναντι μας!).

Β) Ακριβώς λόγω της κοινωνικής παρέμβασης σε διαφορετικούς χώρους, υπάρχουν και «διαφορετικοί πασόκοι». Εμείς εμπειρικά ξέρουμε τους «αριστεροπασόκους» αλλά και τους «εκσυγχρονιστές». Σύμφωνα με την VPRC, σε παλιότερες έρευνες αλλά και τώρα, το ΠΑΣΟΚ έχει μια έντονη διχοτόμηση μέσα του, με το 1/3 αυτών που το ψήφισαν να δηλώνουν «αριστεροί», τα 2/3 «κέντρο». Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι δεν είναι συντηρητική δύναμη. Έχουμε δει πολύ συντηρητικά αντανακλαστικά από καθημερινό κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Όχι τόσο σε θέματα οικονομικού φιλελευθερισμού π.χ. ασφαλιστικό, εργασιακά κτλ. αλλά σε κοινωνικά-πολιτικά ζητήματα π.χ. στάση απέναντι στους μετανάστες, αντιμετώπιση του Δεκέμβρη κτλ. Έχουμε δει ακόμα αλλοπρόσαλλες στάσεις από συναδέλφους μας που στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ. Και συχνά νιώθουμε ότι ΠΑΣΟΚ σημαίνει «χωνευτήρι» κάθε διαφορετικής άποψης αν ταιριάζει με τα συγκυριακά συμφέροντα της πολιτικής οργάνωσης. Εν ολίγης: το ΠΑΣΟΚ, η σοσιαλδημοκρατία, παραμένει (η πιο έμπειρη) δύναμη πολιτικής ενσωμάτωσης/διαμεσολάβησης του κοινωνικού πεδίου, των κοινωνικών διαδικασιών και αγώνων.

Τέλος, και το ΠΑΣΟΚ (όπως η ΝΔ), ως «γερασμένο κόμμα» της μεταπολίτευσης, φαίνεται να έχει μεγαλύτερη δύναμη σε μεγαλύτερες ηλικίες ανθρώπων, μη οικονομικά ενεργούς πολίτες, σε κωμοπόλεις και χωριά, σε ανθρώπους με «κατώτερη» μόρφωση. Στις πόλεις και στους μισθωτούς και ανέργους και τους νέους η δύναμη του είναι πιο χαμηλά. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας ξεγελά. Ακόμα και σήμερα η πλειοψηφία της εργατικής τάξης –και κυρίως «κατώτερης-μέσης» μόρφωσης- διαμεσολαβείται περισσότερο από το ΠΑΣΟΚ παρά από οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Και εμπειρικά το γνωρίζουμε, και ο παρακάτω πίνακας της Public issue το θίγει.

-- Το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας».

Λοιπόν, η αποχή έφτασε, πάντα με τα στοιχεία της Public issue, τα 8.234.000 («πραγματικό» εκλογικό σώμα) -5.261.000 (ψηφίσαντες) = 2.973.000 χιλιάδες. Δηλαδή 3 εκατομμύρια άνθρωποι σίγουρα δεν πήγαν να ψηφίσουν (αν και σύμφωνα με το υπουργείο το νούμερο εκτοξεύεται στα 4.734.000 άτομα!!!). Θεωρείται ρεκόρ για την Ελλάδα και είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακό. Διότι η αποχή είναι πράξη (άμεσης ή έμμεσης) αμφισβήτησης/αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος, της διαμεσολάβησης από το αστικό-κοινοβουλευτικό σύστημα.

Σύμφωνα με την έρευνα τώρα της Public issue, της οποίας το «πραγματικό» εκλογικό σώμα έχουμε δεχτεί, το 62% που απείχαν το έκαναν για «πολιτικούς λόγους» ενώ το 38% για «προσωπικούς-κοινωνικούς». Αν και είναι πάλι συζητήσιμο το γιατί η αποχή δεν είναι «πολιτική» στάση π.χ. επειδή λείπεις ταξίδι ή επειδή έχεις φοιτητικές εξετάσεις (δες και το http://katalipsiesiea.blogspot.com/2009/06/blog-post_09.html ), ας το δεχτούμε. Kαι η VPRC λέει ότι από αυτούς που απείχαν το 67% το είχε αποφασίσει εβδομάδες πριν τις εκλογές και δίνει ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά στη «συνειδητή αποχή».

Θα είμαστε μετριοπαθείς. Θα ακολουθήσουμε την Public issue και θα πούμε ότι από τους 8.234.000 του «πραγματικού» εκλογικού σώματος, απείχαν 2.973.000 και φαίνεται ότι ένα ποσοστό της τάξης σίγουρα του 62% το έκανε σαν πολιτική πράξη, έκανε μια «συνειδητή αποχή». Αυτό σημαίνει ότι 1.843.000 απείχαν συνειδητά, και αν προσθέσουμε και όσους ψήφισαν «λευκό» (δεν βάζουμε τα άκυρα που μπορεί να είναι και από λάθη), τότε 1.843.000 + 61.000 = 1.904.000 είναι όσοι «συνειδητά» αποδοκίμασαν τα κόμματα, δεν εκφράστηκαν από αυτά. Έχουμε λοιπόν ένα μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας», που είναι για πρώτη φορά το μεγαλύτερο αριθμητικά «κόμμα» σε εκλογές, με ποσοστό όσο περίπου και του ΠΑΣΟΚ επί του «πραγματικού» εκλογικού σώματος (23%).

Ας δούμε όμως λίγο το «προφίλ» όσων δεν ψήφισαν. Είναι ακριβώς ίδιο με αυτών που δεν στήριξαν τα δύο μεγάλα κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά στήριξαν τα μικρά κόμματα (συμπεριλαμβανομένου του ΛΑΟΣ και άλλων αντιδραστικών μικρών κομμάτων). Δηλαδή η αποχή ήταν μεγαλύτερη στα αστικά κέντρα, στις μικρότερες ηλικίες, στον «παραγωγικό-ενεργό» πληθυσμό, στον «πιο μορφωμένο» κόσμο.

Το προφίλ αυτού που απείχε, σύμφωνα με την VPRC (δες την ανάλυση του Βερναρδάκη σε Ελευθεροτυπία και Αυγή στο http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=467635 ) προσομοιάζει κατά πολύ το προφίλ αυτού που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγους. Καμία έκπληξη. Και εμπειρικά ξέρουμε ότι οι περισσότεροι φίλοι μας που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ή Οικολόγους στις προηγούμενες εκλογές, φέτος έκαναν μπάνιο μαζί μας. Και μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι ακόμα: η μειοψηφία των δυναμικών κοινωνικών διεργασιών των αστικών κέντρων, οι μισθωτοί-άνεργοι-επισφαλείς του ιδιωτικού (και όχι μόνο) τομέα των πόλεων, οι φοιτητές-μαθητές, ο κόσμος του Δεκέμβρη, η νέα ταξική σύνθεση, είναι «πιο κοντά» –ως υποκειμενικότητες- στην εκπροσώπηση/διαμεσολάβηση από τα μικρά «προοδευτικά» κόμματα παρά από τη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αλλά και τα συντηρητικά ΛΑΟΣ-ΚΚΕ (που αντλούν και πολλούς ψήφους από μικροαστικά στρώματα των πόλεων π.χ. μαγαζάτορες, και συσπειρώνονται πολύ υπέρ της εκλογικής συμμετοχής)[1].

Παρότι όμως είναι πιο «κοντά», δεν επέλεξαν τη διαμεσολάβηση. Και έτσι ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγοι δεν τα κατάφεραν να έχουν σημαντικές εκλογικές επιδόσεις. Το γιατί συμβαίνει αυτό, το γιατί αυτός ο κόσμος δεν επέλεξε τη διαμεσολάβηση, θα το δούμε παρακάτω. Μέχρι τώρα ας κρατήσουμε ότι έχουμε 3 μπλοκ:

1) Το «δεξιό-αντιδραστικό» μπλοκ (26% του εκλογικού σώματος) που είναι πολιτικά-ιδεολογικά συμπαγές (το ιστορικό «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια») αλλά με σχετικά μειωμένη παρουσία σε κοινωνικές διεργασίες (σε σχέση με την εκλογική απήχηση του). Το αν αυτό το μπλοκ βγει πιο μαζικά στο δρόμο (αυτό μέχρι τώρα γίνεται από τις παρακρατικές, φασιστικές συμμορίες) και λάβει σημαντικές πρωτοβουλίες παρέμβασης σε κοινωνικούς χώρους, αν μετατραπεί σε μια «δυναμική κοινωνική δεξιά», είναι ένας μεγάλος κίνδυνος του επόμενου διαστήματος.

2) Την «σε κρίση» σοσιαλδημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ (23%) που
α) έχει ένα μικτό, αντιφατικό ιστορικό παρελθόν από πρωτόγνωρες-για-την-Ελλάδα φιλολαϊκές πολιτικές μέχρι σφοδρές νεοφιλελεύθερες επιθέσεις
β) δεν έχει έτσι μια συμπαγή κοινωνική ταυτότητα. Είναι πια ένας πολυσυλλεκτικός σχηματισμός με μεγάλη εμπειρία ενσωμάτωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκφράζει και μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης («παλιά πολιτική ταξική σύνθεση») αλλά και εργοδότες, επιχειρηματίες, μικροαστικά στρώματα.

3) Το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας» (23%). Μια αποδοκιμασία που ξεκίνησε από πιο παλιά να εκκολάπτεται στις πόλεις και που πια κάνει δυναμική εμφάνιση. Μια αποδοκιμασία, διάχυτη, κατακερματισμένη, αλλά και ενάντια στον παραδοσιακό δικομματισμό, κοντύτερα στα μικρά κόμματα και μάλλον στα «προοδευτικά» σχήματα (ΣΥΡΙΖΑ-Οικολόγοι), μια αποδοκιμασία από φορείς δυναμικών κοινωνικών διεργασιών, από φοιτητές, ανέργους και εργαζομένους των πόλεων. Το πιο προωθημένο μέρος αυτού του μπλοκ είναι και ο Δεκέμβρης, ο μειοψηφικός κόσμος που στήριξε τον Δεκέμβρη στο δρόμο, πρακτικά.

Έχουμε μια τριχοτόμηση λοιπόν. Μια τριχοτόμηση που την υπολογίσαμε με βάση την επικράτεια. Και είναι λάθος. Γιατί αν δούμε μόνο τις πόλεις, η κατάσταση είναι πολύ πιο οξυμμένη και σαφέστατα υπέρ του μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας». Σήμερα υπάρχουν πολλοί δήμοι και γειτονιές στην Αθήνα όπου το «αντιδραστικό μπλοκ» (ΝΔ+ΛΑΟΣ κτλ.), μαζί με το ΠΑΣΟΚ, δυσκολεύονται να εκφράσουν την πλειοψηφία του κόσμου. Και δεν είναι μόνο οι 1 εκατομμύριο μετανάστες που αλλάζουν τους συσχετισμούς ή η αυξημένη δύναμη της Αριστεράς στις πόλεις. Είναι πάνω απ’ όλα η νέα ταξική σύνθεση των πόλεων, η «νέα ζωή» (εργασιακή, περιβαλλοντική, οικονομική, κοινωνική) που βιώνουν χιλιάδες και που τους οδηγεί σε επαναπροσανατολισμό της πολιτικής-εκλογικής τους συμπεριφοράς.


Πάμε τώρα στην Αριστερά. Πέρα από το 38% που απείχε «μη-συνειδητά» αλλά για «προσωπικούς-κοινωνικούς» λόγους (μιλάμε για 1.130.000 άτομα! που υποθέτουμε ότι θα ψηφίσουν σίγουρα στις επόμενες εκλογές), πέρα από αυτούς που ψήφισαν πολύ μικρά (αριστερά, οικολογικά, δεξιά) κόμματα ή έριξαν (κατά λάθος;) άκυρο, υπάρχει και μια «συνειδητή δύναμη»: η Αριστερά. Τι ρόλο βαράει; Γιατί δεν εξέφρασε το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας»; Γιατί στην ουσία έχασε και αυτή από την αποχή;
Είπαμε ότι πιο κοντά στο μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας» στις πόλεις βρίσκεται σίγουρα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι. Όμως:

--Ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε μέχρι και αφίσα που καλούσε σε συμμετοχή στις εκλογές: «χάσε ένα μπάνιο» για «να χάσουν τον ύπνο τους»! Ή σε άλλη αφίσα καλούσε τους μαθητές που θα ψήφιζαν για πρώτη φορά σε «ψήφο ανατροπής»! Μιλάμε για τα παιδιά που συμμετείχαν στις πορείες του Δεκέμβρη και…ανατρέπανε…κάδους! Στην ίδια αποδοκιμασία της αποχής είχε λυσσάξει και το ΚΚΕ. Είναι πραγματικά λυπηρό και χυδαίο να βλέπεις τα «αριστερά» κόμματα να γίνονται το δεκανίκι του κοινοβουλευτικού-εκλογικού παιχνιδιού (και όχι φορείς που τονίζουν το «κοινωνικό ζήτημα»). Δείχνει πόσο απομακρυσμένα είναι τελικά τα αισθητήρια αυτών των δύο κόμματων από το κοινωνικό πεδίο. Αυτό βάζει σε μπελάδες τον ΣΥΡΙΖΑ που ακόμα δεν κατάλαβε ότι η δημοσκοπική του άνοδος πριν ένα χρόνο στηρίζονταν σε μηντιακά παιχνίδια αλλά και στους πραγματικούς αγώνες (Ασφαλιστικό) και όχι στο πολιτικό του πρόγραμμα. Τι εννοούμε; Με την ιστορική ήττα του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος, στη χώρα μας και αλλού, τα αριστερά πολιτικά προγράμματα έχουν καταντήσει πια φορμαλισμοί, ρητορεία. Κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλο αν δεν τον δει να «βάζει πλάτη» στα κοινωνικά, καθημερινά διακυβεύματα της (δύσκολης) ζωής. Εκεί κρίνεται ο άλλος. Π.χ. τι στάση κρατάς για τον Δεκέμβρη που νέοι άνθρωποι συγκρούονται στον δρόμο; Τι ρόλο έχεις/παίρνεις σε μάχες στους εργασιακούς χώρους; Ανοίγεις ή στηρίζεις κοινωνικά μέτωπα και κοινωνικές διαδικασίες; Ή μήπως ενδιαφέρεσαι περισσότερο για την πολιτική διαμεσολάβηση και την εκλογική-δημοσκοπική καταγραφή και το ποιος θα είναι τελικά ο τρίτος υποψήφιος ευρωβουλευτής;

---Στα καθημερινά διακυβεύματα της ζωής κρίνεται και το ΚΚΕ. Μπορεί να έχει κάποιες δυνάμεις μέσα σε κοινωνικούς χώρους και «πλήρες πολιτικό πρόγραμμα» (για την «λαϊκή συμμαχία» που θα γίνει «λαϊκή εξουσία» απέναντι στα…μονοπώλια), αλλά στα διακυβεύματα της συγκυρίας θα κριθεί π.χ. απάντηση στην κρίση. Τον Δεκέμβρη πάντως «απέτυχε» τελείως να καταλάβει τι γίνεται, έδειξε ότι πρόκειται για έναν ανελαστικό μηχανισμό, μια συντηρητική δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι «έχασε» κόσμο (πήρε 428.000 ψήφους ενώ στις βουλευτικές του 2007 είχε 584.000).

--- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μόνο ανταρσία δεν έκανε. Οι ψήφοι της δεν διαφοροποιούνται από τις εκλογικές επιδόσεις της άκρας αριστεράς εδώ και χρόνια. Μόνη πραγματική διέξοδος για τον κόσμο που πολιτικό-ιδεολογικά συσπειρώνεται στην άκρα αριστερά είναι το κοινωνικό πεδίο. Π.χ. σε εργασιακούς χώρους και σωματεία, η επιρροή των αγωνιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι στο ευρύτερο πολιτικ-εκλογικό πεδίο. Και αυτό έχει να κάνει με τα συγκεκριμένα, γειωμένα διακυβεύματα που μπαίνουν στους εργασιακούς χώρους και όπου οι αγωνιστές πρέπει να πάρουν θέση και να δώσουν μάχη. Και όχι στα γενικά πολιτικά προγράμματα για την «αντικαπιταλιστική έξοδο από την κρίση». Τέτοια γενικά πολιτικά προγράμματα, φτιαγμένα «προκατ» σε πολιτικά γραφεία και συνέδρια, είπαμε (και για την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ) δεν αγγίζουν κανένα. Είναι απογειωμένα, έξω-από-την-εργατική-τάξη φτιαγμένα. Το μόνο πρόγραμμα φτιάχνεται, ειδικά στη σημερινή συγκυρία απαξίωσης του ιστορικού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, στις καθημερινές μάχες, σε αλληλεπίδραση με τις ανάγκες και τις αγωνίες και τις επιθυμίες του καθημερινού κόσμου.

---Οι Οικολόγοι (179.000 ψήφοι) δεν πρόκειται για παραδοσιακό αριστερό σχηματισμό αλλά ανήκουν στο ευρύτερο «προοδευτικό» φάσμα. Κόμμα διαταξικό (και ποιο δεν είναι), με έμφαση στην προστασία του περιβάλλοντος, με αντι-εθνικιστικές θέσεις, εξέφρασε μια γενικότερη ευαισθησία της εποχής. Είναι αμφίβολο το πώς θα συνεχίσει, πολιτικά και κοινωνικά. Στις βουλευτικές εκλογές πάντως θα πιεστεί πολύ, αφού η συσπείρωση των κομμάτων εξουσίας είναι μεγαλύτερη.

Ανακεφαλαιώνοντας, η Αριστερά πήρε: 428.000 (ΚΚΕ) + 241.000 (ΣΥΡΙΖΑ) + 21.000 (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) + Μ-Λ ΚΚΕ (13.000), σύνολο 703.000, ήτοι 8,5% του «πραγματικού» εκλογικού σώματος (και μαζί με τους Οικολόγους φτάνει το 10,7%). Η επιρροή της είναι σαφώς περιορισμένη. Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εκφράσει, πόσο μάλλον να ηγεμονεύσει, το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας» των (τουλάχιστον) 1.9 εκατομμυρίων πολιτών. Και δεν μπορεί και για έναν λόγο που αφήσαμε τελευταίο: την αδυναμία του μοντέλου πολιτικής οργάνωσης και πολιτικής πρακτικής με βάση το (αστικό, κοινοβουλευτικό) κόμμα.

Σε αντίθεση με πολλούς από την Αριστερά που θεωρούν ως μόνο τρόπο πολιτικής παρέμβασης την εκλογική στήριξη ή την ενεργό συμμετοχή σε ένα κόμμα, και ως μόνη πολιτική πρακτική αυτήν που έχει να κάνει με τα ζητήματα της κεντρικής-κρατικής εξουσίας, ένα πλήθος πρωτοβουλιών για ζητήματα κοινωνικά, περιβαλλοντικά, εργασιακά κ.α. δείχνουν ότι ο νέος κόσμος που θέλει να είναι κοινωνικοπολιτικά ενεργός, δεν έχει καμία όρεξη να γίνεται ουρά κομματικών επαγγελματιών και παραγόντων αλλά ούτε και συνομιλητής/διαχειριστής του κράτους. Επιπλέον, πέρα από όσους νέους εμφανίζουν άλλες πρακτικές πολιτικοκοινωνικής παρέμβασης (από τα blogs μέχρι τις καταλήψεις δημόσιων χώρων), τα κόμματα, δηλαδή ο τρόπος οργάνωσης, λειτουργίας και πρακτικής τους, έχουν απαξιωθεί πια και για μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους, που τα έζησαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Η Αριστερά μπορεί να μην έγινε ποτέ κυβερνητική εξουσία αλλά λούζεται όλη αυτήν την απαξίωση αφού ποτέ δεν πρότεινε ένα άλλο μοντέλο πολιτικοκοινωνικής παρέμβασης -για να μην πούμε ότι στήριξε π.χ. το ’89 την κυβερνητική εξουσία ή στηρίζει σήμερα τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Εκεί ακριβώς έχει αποτύχει βασικά. Ακολουθεί πιστά μια μακρόχρονη παράδοση πολιτικής παρέμβασης (που όσο «κουφό» και αν ακουστεί πρέπει να αναζητηθεί στην Β΄ Διεθνή και τον πλήρη διαχωρισμό πολιτικού και κοινωνικού και τον πλήρη επικαθορισμό του δεύτερου από το πρώτο) και δεν έχει προχωρήσει σε μια επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης «του κοινωνικού και του πολιτικού». Τα μασκαριλίκια του ΚΚΕ ως…ΠΑΜΕ…δεν βελτιώνουν τα πράγματα γιατί μέχρι και οι πέτρες γνωρίζουν ότι η γραμμή έρχεται από τον Περισσό, αλλά ούτε και οι προσπάθειες π.χ. για «ανεξάρτητη εργατική πρωτομαγιά» όταν αυτή χρησιμοποιείται σαν προεκλογική φιέστα των κομμάτων της άκρας αριστεράς. Και η πρόσφατη τεράστια αποχή αναδεικνύει ΚΑΙ αυτήν την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης κοινωνικού και πολιτικού (πέρα από την πριμοδότηση του «βάζω πλάτη» στα καθημερινά κοινωνικά ζητήματα και αφήνω τη ρητορεία με βάση τεχνοκρατικά, «προκάτ» προγράμματα πάλης). Άραγε «το μήνυμα ελήφθη»;

Επίλογος: από τη «συνειδητή αποδοκιμασία» στο κίνημα; Αλλά πως;

Δεν έχουμε αυταπάτες ότι το καλοκαιρινό τριήμερο και η «χαλαρότητα» των ευρωεκλογών έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη μεγάλη αποχή. Είναι σίγουρο ότι δεν θα επαναληφθεί το φαινόμενο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, σε μια χώρα που σε σχέση με την Ευρώπη έχει πολύ μεγάλη παράδοση εκλογικής συμμετοχής. Στις επόμενες εθνικές εκλογές δεν θα ψηφίσει μόνο ο κόσμος που επικαλέστηκε «προσωπικούς-κοινωνικούς» λόγους για την τωρινή αποχή, αλλά και κόσμος από το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας». Παρόλαυτα, αυτό δεν φαίνεται ότι θα αλλάξει την τριχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας –«δεξιό αντιδραστικό» μπλοκ, σοσιαλδημοκρατία, «συνειδητή αποδοκιμασία»- τουλάχιστον στα αστικά κέντρα. Και αυτό για τους εξής λόγους:

Πρώτον υπολογίσαμε τη «συνειδητή αποχή-αποδοκιμασία» με πολύ μετριοπαθή τρόπο, βασισμένη στο (σημαντικά μικρότερο) εκλογικό σώμα της Public issue και χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη όσους απείχαν για «προσωπικούς-κοινωνικούς» λόγους.

Δεύτερον, καθότι το «προφίλ» αυτού που απείχε «προσομοίαζε» αυτόν που θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ ή Οικολόγους στα αστικά κέντρα, μπορούμε να περιμένουμε ότι αυτός ο κόσμος, αν ψηφίσει, μάλλον θα κατανεμηθεί ισοσκελώς σε «Δεξιά», «Κέντρο», «Αριστερά»-οικολόγοι. Δηλαδή η «συνειδητή αποδοκιμασία», αν γίνει εκλογική επιλογή κάποιου πολιτικού «μπλοκ», μάλλον θα τριχοτομηθεί στις πόλεις.

Τρίτον, αυτό που μόλις περιγράφτηκε παραπάνω ήδη έγινε ως ένα βαθμό στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2007. Λέμε ξανά, όχι στην επικράτεια, αλλά στα αστικά κέντρα και κυρίως σε δήμους της Αθήνας ο κόσμος έχει «τριχοτομηθεί» (και ειδικά το πλήθος των ανέργων και των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα).

Τέταρτον, το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας» έχει εμφανιστεί χρόνια τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος απαντάει στα γκάλοπ ότι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός είναι ο «κανένας» και ότι δεν είναι ευχαριστημένος ούτε από την κυβέρνηση αλλά ούτε και από την αντιπολίτευση.

Με άλλα λόγια, η νέα «ταξικότητα» των πόλεων στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει οδηγήσει σε ένα «ιδιαίτερο» φαινόμενο: πολύς κόσμος να μην εκφράζεται[2] πια από τους δύο πυλώνες του αστικού-κοινοβουλευτικού συστήματος από το ’81 και μετά (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), ταυτόχρονα να μην επιδοκιμάζει την Αριστερά, και έτσι να αμφισβητείται έμμεσα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κομματικής-κοινοβουλευτικής διαμεσολάβησης. Αυτή η αμφισβήτηση δεν είναι φυσικά «αναρχική», ούτε και σον και καλά «προοδευτική». Ταράσσει όμως τα νερά καθότι, όπως ειπώθηκε και στο προηγούμενο άρθρο για την ταξική σύνθεση, το αστικό σύστημα…«ξέρει πολύ καλά πια ότι δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση για κρίσιμες μερίδες εργαζομένων των πόλεων». Κάτι τέτοιο δεν έδειξε και ο «νεανικός» Δεκέμβρης, η μεγαλύτερη ρήξη των τελευταίων χρόνων όπου καμία κομματική-πολιτική διαμεσολάβηση δεν μπορούσε να λάβει χώρα; Το πώς βέβαια αυτή η αποδοκιμασία θα λάβει κοινωνικά χαρακτηριστικά, το πώς θα μετατραπεί σε ένα κοινωνικό κίνημα αμφισβήτησης της αστικής εξουσίας, είναι το ζητούμενο. Και έχει να κάνει με τα κοινωνικά διακυβεύματα και τα καθημερινά μέτωπα που θα ανοίξουν (αν ανοίξουν) στο επόμενο διάστημα. Χωρίς αγώνες, αλλά και χωρίς τη συμμετοχή κόσμου της αμφισβήτησης στους αγώνες, είναι πολύ πιθανόν να εκφραστεί η «συνειδητή αποδοκιμασία» ξανά από τον παραδοσιακό δικομματισμό ή από τη νεόκοπη λαϊκή ακροδεξιά, ενισχύοντας τη θέση τους στο πολιτικό-κοινοβουλευτικό σύστημα και δίνοντας τους την ευκαιρία για περαιτέρω αντιδραστικές κρατικές πολιτικές[3]…


mr_sun_light

Θεσσαλονίκη, 19 Ιούνη 2009

[1] Και ένα σχόλιο για τον ΛΑΟΣ, και όσον αφορά τη σχέση του με το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας»:
α) Ο ΛΑΟΣ πρόκειται για εκλογικό-κοινοβουλευτικό (ως τώρα) σχηματισμό, χωρίς άμεσες κοινωνικές παρεμβάσεις και δυνάμεις. Αυτός σημαίνει ότι η μοναδική συμμετοχή/στάση υπερ του είναι πάνω απ’ όλα η ψήφος. Επομένως είναι πολύ πιο πιθανό να συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία όσοι θέλουν να το ψηφίσουν και να το αναδείξουν.
β) Στην παραπάνω θέση, ότι ο ΛΑΟΣ δεν έχασε ψήφους προς το μπλοκ της «συνειδητής αποδοκιμασίας», συνηγορεί και το γεγονός ότι ο ΛΑΟΣ αποτελεί το βασικό κόμμα «αποδοκιμασίας της ΝΔ». Και αυτό εκφράζεται μόνο αν πας να ψηφίσεις.
γ) Ο ΛΑΟΣ λοιπόν, σε σχέση με το 1.340.000. ψήφους που δεν πήγαν στη ΝΔ, αύξησε τους ψήφους του κατά 95.000 σε σχέση με το 2007. Υπάρχει τεράστια δυσαναλογία για να κραυγάζουμε ότι έχουμε άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Δεν υποτιμούμε το γεγονός, αλλά περισσότερο θα έπρεπε να μας ανησυχεί ότι π.χ. το ΠΑΣΟΚ μιλά για μηδενική ανοχή για τους «λαθρομετανάστες» ή ότι το ΚΚΕ είναι και αυτό «συντηρητικό» κόμμα.

[2] Εδώ να πούμε ότι δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτικό-ιδεολογικής έκφρασης. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ολόκληρες οικογένειες οπαδών. Κόσμος ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ για να έχει πρόσβαση σε σχέσεις/θύλακες εξουσίας και πόρους π.χ. έναν διορισμό στο δημόσιο, ένα επίδομα κτλ. Το ίδιο συμβαίνει και στα συνδικάτα στον δημόσιο τομέα, όπου η πριμοδότηση ενός κόμματος/παράταξης εξουσίας μπορεί να σημαίνει ευνοϊκή μετάθεση, απόσπαση κτλ. Γενικά είναι γνωστό ότι τα κόμματα εξουσίας χρησιμοποιούν τον κρατικό μηχανισμό, την εξουσία και τους πόρους του, για να αναπαράγονται εκλογικά. Γι’ αυτό ίσως και η «φτωχή, μη-αναπτυσσόμενη» επαρχία είναι πιο αγκιστρωμένη στα κόμματα εξουσίας. Για να έχει πρόσβαση στην βοήθεια του κρατικού μηχανισμού.

[3] Ήδη τα μέτρα για τους μετανάστες είναι μια δυσοίωνη εξέλιξη και δεν είναι αστεία, επηρεάζουν χιλιάδες ζωές. Και πάρθηκαν με μια αφορμή: το ότι «ο ΛΑΟΣ διεμβόλισε την ΝΔ γιατί…ο κόσμος θέλει μεγαλύτερα μέτρα ασφάλειας» (ενώ είδαμε ότι η «διεμβόλιση» ήταν 95.000 ψήφοι από ένα σύνολο 1.340.000 ψήφων που «έφυγαν» από τη ΝΔ).

Εξέγερση, κρίση, ταξική σύνθεση το 2009

Εξέγερση, κρίση,
ταξική σύνθεση το 2009


Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Η επεξεργασία αυτή μιλά για όλους σχεδόν τους κλάδους της (ανα)παραγωγής, σήμερα, τον Ιούνη του 2009, στην Ελλάδα.

Τα στοιχεία προέρχονται από άρθρα, μελέτες και προσωπικές εμπειρίες και συζητήσεις με κόσμο που εργάζεται στους διάφορους κλάδους. Είναι μια δουλειά που έχει ξεκινήσει με αφορμή την εξέγερση, από τον Γενάρη του 2009.

Καθότι ένας άνθρωπος (και οι φίλοι του) αδυνατούν να είναι «πανοπτικόν», η καταγραφή της κατάστασης σε κάθε κλάδο είναι αναγκαστικά επιγραμματική, με αφαιρέσεις, ίσως με ανακρίβειες. Γι’ αυτό το λόγο ζητώ τη βοήθεια σας.

Η μελέτη θα παραμείνει ως πρώτο θέμα στο ιστολόγιο www.rizospastes.blogspot.com για αρκετές μέρες, έτσι ώστε να κάνετε σχόλια, να προσθέσετε, να αποσαφηνίσετε πλευρές για τις οποίες έχετε πιθανόν καλύτερη εικόνα. Είναι ευχής έργων δηλαδή κάποιος συναγωνιστής π.χ. με βαθύτερη γνώση του κλάδου του εμπορίου ή των ταχυμεταφορών ή της ιδιωτικής υγείας, να προσθέσει σχόλια, να επεξηγήσει, να μας διαφωτίσει όλους. Είναι ευχής έργων ακόμα, αν υπάρχουν διαφωνίες για εκτιμήσεις, να γίνει διάλογος, να μπουν τα ζητήματα.

Περιμένοντας τα σχόλια σας,
mr_sun_light.


Εξέγερση, κρίση, ταξική σύνθεση

Αυτήν εδώ αποτελεί μια δεύτερη και πιο ουσιώδη –ίσως- αναφορά για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Μια πρώτη ανάλυση του Δεκέμβρη (στο http://rizospastes.blogspot.com/2008/12/blog-post.html ) σημείωσε επιγραμματικά το ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης (μαθητές, φοιτητές, νέοι επί τω πλείστων εργαζόμενοι/άνεργοι/προσωρινοί, μετανάστες 2ης γενιάς και λιγότερο 1ης), αποτύπωσε εν συντομία τα βαθύτερα κίνητρα τους (τα οποία τα ίδια τα αγωνιζόμενα υποκείμενα μπορούν να αποτυπώσουν καλύτερα), ανέδειξε ότι είναι βαθύς ο κλονισμός της αστικής εξουσίας από τα γεγονότα.
Τώρα είναι η ώρα να «κοιτάξουμε πιο βαθιά» και να δούμε την αλληλεπίδραση της εξέγερσης του Δεκέμβρη και της σημερινής κρίσης[1] με την σύνθεση της τάξης. Θα ασχοληθούμε λοιπόν όχι μόνο με το τι συμβαίνει στην τάξη, ποια είναι η αντικειμενική της κατάσταση, αλλά και με το πώς εκφράζεται αυτό, τι πολιτικές μορφές και πρακτικές παίρνει. Και είναι κάτι που πρέπει να γίνει απέναντι σε έναν ακτιβισμό (ένοπλο, ψηφοθηρικό κτλ.) ο οποίος φαίνεται να μην λαμβάνει καθόλου υπόψη την σύγχρονη ιστορία και κατάσταση της τάξης και εν τέλει τις πραγματικές, υλικές (και όχι φανταστικές) δυνατότητες που ανοίγονται για την όξυνση της ταξικής πάλης στο άμεσο μέλλον.

Θα ξεκινήσουμε την όλη μας ανάλυση από ένα υπαρκτό γεγονός της εξέγερσης του Δεκέμβρη: τις καταλήψεις των εργατικών κέντρων (Θεσσαλονίκης, Πάτρας, Ιωαννίνων, ΓΣΕΕ κ.α.). Αυτές ανέδειξαν ξεκάθαρα την ανάγκη σύνδεσης της εξέγερσης με το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα. Επιπλέον, έγιναν από κόσμο που είναι κριτικός απέναντι στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία, από κόσμο που ήθελε να αναδείξει και τη συναινετική πολιτική της γραφειοκρατίας αλλά και τα προβλήματα δομής/τρόπου οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος (ανάθεση, κομματικές παρατάξεις κ.α.). Αποτέλεσαν κινήσεις υψίστης συμβολικής σημασίας που καλώς έγιναν. Ταυτόχρονα όμως φανέρωσαν κάποιες σύγχρονες ιστορικές αδυναμίες του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Η βασικότερη είναι ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν μικρή σχέση, όχι μόνο με τη ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα αλλά (δυστυχώς) και με τη δική τους (αυτό)οργάνωση και όσους την προπαγανδίζουν. Ποιοι βρέθηκαν στις καταλήψεις; Εργαζόμενοι, κυρίως νέοι, που έχουν μια πολιτική αναφορά στην αριστερά και κυρίως στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Φοιτητές. Άνεργοι. Εξεγερμένοι. Και καλά έκαναν. Όμως η πλειοψηφία του κόσμου της μισθωτής εργασίας είναι μακριά από τα Εργατικά Κέντρα και πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό. Είτε όταν αυτά λειτουργούν από τους επίσημους συνδικαλιστές-αντιπροσώπους, είτε όταν τελούν υπό κατάληψη από εξεγερμένους εργάτες. Για ποιον κόσμο όμως της μισθωτής εργασίας μιλάμε, για ποιους εργάτες και εργάτριες, και «που βρίσκονται»; Θα επιχειρήσουμε ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Μια συνοπτική καταγραφή της κατάστασης των μεγαλύτερων (ανα)παραγωγικών κλάδων, μια καταγραφή που θα είναι αναγκαστικά –λόγω του μεγέθους των δεδομένων- πολύ επιγραμματική, με αφαιρέσεις, με αδυναμίες, αλλά συνάμα και αναγκαία, ως κατευθυντήρια οδός ανάλυσης των γεγονότων και των δυνατοτήτων της ταξικής πάλης σήμερα.



Ο ιδιωτικός τομέας – Οι 12 κλάδοι


1) Το εργοστάσιο, η βιομηχανία, η μεταποίηση.

Στον δευτερογενή τομέα, δύο είναι οι μεγάλοι κλάδοι και αυτούς θα εξετάσουμε: η μεταποίηση/βιομηχανία (περισσότεροι από 400.000[2] μισθωτοί πάσης φύσεως) με το πλήθος των εργοστασίων, και οι κατασκευές (οικοδόμοι, μηχανικοί, τεχνικοί κτλ. αγγίζουν τους 300.000 μισθωτούς). Ας δούμε αρχικά την μεταποίηση, που κωδικοποιημένα και αφαιρετικά θα την πούμε «το εργοστάσιο». Καταρχήν θα πρέπει να διαλύσουμε έναν μύθο και να πούμε ότι η Ελλάδα –και όμως- έχει βιομηχανία. Η μεταποίηση είναι, μετά το εμπόριο, ο μεγαλύτερος κλάδος σε μισθωτούς, είναι συντριπτικά ο πρώτος κλάδος στις εξαγωγές (ναι, μεγαλύτερες από την γεωργία)[3], το ποσοστό μισθωτών που απασχολούνται στην μεταποίηση δεν υπολείπεται σημαντικά από αυτό των «προηγμένων δυτικών χωρών». Πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ίσως το ότι οι περισσότερες μονάδες στην Ελλάδα είναι μικρές και ότι λείπει η βαριά βιομηχανία. Και όπως επισημαίνει εύστοχα ο Sergio Bologna για τα μικρά εργοστάσια της Ιταλίας[4], η «μετάβαση από την εργατική δύναμη στην εργατική τάξη (μια διαδικασία που στο μεγάλο εργοστάσιο είναι εξασφαλισμένη από το γεγονός και μόνο της μαζικοποίησης) είναι μια μετάβαση που ο εργάτης του μικρού εργοστασίου πρέπει να κατακτήσει μέσω πολιτικών διαδικασιών και, κατά καμία έννοια, δεν είναι από τα πριν «δοσμένη». Η πρακτική της βίας οφείλει να αναπληρώσει την απουσία των πλειοψηφιών και το χαμηλό επίπεδο συμμετοχής». Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν ότι το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα: η ριζοσπαστική συνείδηση και πρακτική δεν εξασφαλίζεται τόσο με την ίδια την ύπαρξη μαζικότητας αλλά με την εξέγερση/πρότυπο ρόλο κάποιων εργατών και την ύπαρξη μιας «εξωτερικής» πολιτικής κουλτούρας/διαδικασίας όπως π.χ. το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ[5].

Το εργοστάσιο στην Ελλάδα, πάρα τη μεγάλη ανομοιομορφία που υπάρχει από μονάδα σε μονάδα από τεχνική και οικονομική άποψη (και δεν θα την εξετάσουμε εδώ), είναι από την άποψη της πολιτικής ταξικής σύνθεσης ένας χώρος «συντήρησης» με μια διττή έννοια. Εξηγούμαστε. Λόγω,
α) της παράδοσης αγώνων σε κάποια (μεγάλα) εργοστάσια που κρατά από τις δεκαετίες του ’70 και ’80 (ειδικά αυτά που έχουν δημόσιο ή ημιδημόσιο καθεστώς π.χ. ΕΛΠΕ)
β) λόγω του βιομηχανικού κύκλου που είναι συνήθως «έντασης κεφαλαίου» και όχι εργασίας και
γ) λόγω του στοιχειώδη συνδικαλισμού που αρκετές μονάδες έχουν, ορισμένα δικαιώματα στα εργοστάσια έχουν παραμείνει ανέπαφα ή με μικρή υποτίμηση. Μιλάμε για το κόλλημα των ενσήμων, την πληρωμή των υπερωριών, την εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων κ.α. Δεν είναι τυχαίο πως το 5μερο-8ωρο, εάν έχει σήμερα κάπου εφαρμογή, είναι επί τω πλείστων στα εργοστάσια (δες και Ανατροπές στο χρόνο εργασίας, Λ.Κρέτσος, Ενημέρωση ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, τεύχος 130, Ιούλιος-Αύγουστός, 2006). Τα παραπάνω δικαιώματα έχουν κλονιστεί πολύ περισσότερο σε μεγάλους κλάδους του τριτογενή τομέα και θα δούμε τη σημασία αυτού μετέπειτα.
Ταυτόχρονα, η «συντήρηση δικαιωμάτων» αλληλεπιδρά με τη «συντήρηση της συνείδησης» ή «της πρακτικής» αν προτιμάτε: ο εργάτης του εργοστασίου είναι σε καλύτερη θέση να αμυνθεί της λαίλαπας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην εργασία του ιδιωτικού τομέα, αλλά και αδυνατεί ως τώρα να περάσει στην αντεπίθεση. Αμύνεται, δέχεται μειώσεις με το μέτρο όταν δεν μπορεί να κρατήσει τα κεκτημένα, δεν έχει δείξει διάθεση ούτε να παραδοθεί τελείως αλλά ούτε και να θέσει αυτός μια ατζέντα διεκδικήσεων. Αυτός ο «συντηρητικός» εργάτης εκφράζεται από πολιτικές μορφές όπως:
1) οι συναινετικές ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που βοηθούν στο να περνάν οι δυσμενείς αλλαγές με «μέτρο». Έτσι λειτουργούν και πολλά εργοδοτικά σχήματα.
2) το ΠΑΜΕ, που λειτουργεί ως εργαλείο αντίστασης στα «χειρότερα που έρχονται» αλλά δεν λειτουργεί ως δύναμη πραγματικής διεκδίκησης καθότι «όλα θα αλλάξουν αν ανατραπούν οι κεντρικοί (εκλογικοί) συσχετισμοί»
3) δεν εκφράζεται από κανέναν και παραμένει με πολύ χαμηλό επίπεδο (αυτό)οργάνωσης και αγωνιστικής πρακτικής. Το παράδειγμα της περσινής άνοιξης με την απόλυση στην φαρμακοβιομηχανία DEMO στην Αθήνα είναι ενδεικτικό.

Αυτός ο «συντηρητικός εργοστασιακός εργάτης» (που μπορεί να είναι μεσήλικας μπορεί όμως να είναι και νέος) απείχε τελείως από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Η αυθόρμητη έκρηξη του Δεκέμβρη βρισκόταν σε πλήρη αναντιστοιχία, όχι μόνο με την έλλειψη αγώνων στα εργοστάσια, αλλά και με το μοτίβο των αγώνων όταν αυτοί διεξάγονται: με πλήρη σχεδόν διαμεσολάβηση από τις συνδικαλιστικές δυνάμεις (όταν υπάρχουν σωματεία). Επίσης, ο Δεκέμβρης ήταν μια έκρηξη στα μητροπολιτικά κέντρα: χώροι που ο βιομηχανικός εργάτης δεν έχει άμεση επαφή, όπως π.χ. ο εργάτης σε μια υπηρεσία, σε ένα κατάστημα στο κέντρο. Η κουλτούρα του «κέντρου» είναι αρκετά ξένη στον άνθρωπο που στις 7 το πρωί παίρνει το αυτοκίνητο του και από τον Εύοσμο πάει στη Σίνδο, στις 17.00 γυρίζει πίσω και κινείται στην γειτονιά του. Έτσι δεν μπορεί να μας εκπλήσσει πως το ΚΚΕ, που καταδίκασε την εξέγερση, πήρε θετικά αποτελέσματα στα γκάλοπ για το πώς φέρθηκε απέναντι στην εξέγερση: εξέφρασε (πέρα από τους μικρομαγαζάτορες και τους αγρότες που έχει κάποιες δυνάμεις) τον «συντηρητικό» εργάτη που το ίδιο έχει βάλει το χεράκι του να φτιαχτεί.

Για να τελειώνουμε με το εργοστάσιο, κάνουμε το ερώτημα: μπορεί το πνεύμα της εξέγερσης να μεταδοθεί εκεί μέσα και πως; Οι εργαζόμενοι δεν είδαν τελείως αρνητικά τα σπασίματα, την έκρηξη «της νεολαίας». Δεν είδαν όμως και το πώς μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή την έκρηξη. Τα πράγματα περιπλέκονται δε με την έλευση της κρίσης στην μεταποίηση που για ορισμένους τομείς είναι πραγματική. Οι μειώσεις των παραγγελιών είναι γεγονός σε ορισμένα εργοστάσια, και το μυαλό όλων (είτε δουλεύουν σε μια μονάδα που έχει πρόβλημα, είτε όχι) είναι πια στις απολύσεις, τη μείωση της εργατικής εβδομάδας ή του μισθού, την ελαστικοποίηση της εργασίας, το χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων κ.τ.λ. Ήδη στην Σίνδο αρκετές επιχειρήσεις έδωσαν πολυήμερες άδειες τις ημέρες των Χριστουγέννων (αλλά και μετά) και κάποιες έχουν εισάγει μειωμένη εργασία με ανάλογη μείωση αποδοχών. Πολλές μονάδες στην Β.Ελλάδα (η κύρια περιοχή που η κρίση εκδηλώνεται ως τώρα μαζί με την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου) απολύουν, μειώνουν τις ημέρες εργασίας, δίνουν υποχρεωτικές μέρες άδειας, μετατρέπουν την πλήρη απασχόληση σε μερική, διώχνουν τους συμβασιούχους που απασχολούσαν, καθυστερούν την πληρωμή μισθών (δες πιο αναλυτικά το άρθρο «Στρατιές ανέργων φέρνει η κρίση», στην εφημερίδα Μακεδονία, 5/2/09 – http://www.makthes.gr/ καθώς και την πολύ καλή συγκέντρωση στοιχείων στο http://gortynios.blogspot.com/2009/03/blog-post_10.html ). Φυσικά η κρίση δεν αγγίζει όλους τους μεταποιητικούς κλάδους το ίδιο. Συγκεκριμένα, δύο ηγετικοί βιομηχανικοί κλάδοι της Ελλάδος, τα τρόφιμα-ποτά και το φάρμακο, φαίνονται αλώβητοι στην κρίση. Προβλήματα αντιμετωπίζει η ένδυση (κυρίως οι εταιρείες που στηρίζονταν στις εξαγωγές), η κλωστοϋφαντουργία (που ήταν ήδη πολύ χτυπημένη) και το έπιπλο (που από παλιότερα αντιμετωπίζει προβλήματα, ειδικά με την επέκταση του do it yourself επίπλου που προωθούν εταιρείες όπως οι Praktiker, IKEA, Leroy Merlin). Επιπλέον, σε κάθε μεταποιητικό κλάδο υπάρχουν μονάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά είναι συνήθως οι πιο μικρές. Οι «μεγάλοι παίχτες» βρίσκουν ευκαιρία σε αυτό το διάστημα για «κινήσεις αναδιάρθρωσης» π.χ. η ALUMIL, η HELLENIC STEEL και η KLEEMAN, η ΑΓΕΤ-Ηρακλής στην Εύβοια κ.α., αλλά είναι βέβαιο ότι αυτοί θα βγουν πιο δυνατοί από την κρίση. Τέλος, κάθε περιοχή της χώρας πλήττεται διαφορετικά από την κρίση στην μεταποίηση, ανάλογα με το ειδικό βάρος κάθε βιομηχανίας που λειτουργεί σε κάθε τόπο. Έτσι π.χ. η καθίζηση της γούνας στην Καστοριά έχει προκαλέσει χτύπημα σε όλη την τοπική οικονομία του νομού.

Το στοίχημα λοιπόν στα εργοστάσια έχει να κάνει μόνο με αυτές τις μονάδες που πλήττονται. «Μόνο», γιατί δεν πλήττονται όλες οι βιομηχανικές μονάδες. «Μόνο», γιατί στις μονάδες που δεν υπάρχει κρίση-αντικειμενικά υπάρχει η ιδεολογία-της-κρίσης, η κινδυνολογία, που δημιουργεί συναίνεση. Στις μονάδες λοιπόν που αντιμετωπίζουν πραγματικά πρόβλημα μπαίνουν επίδικα ζητήματα αγώνα. Θα δεχτούν οι εργάτες να πληρώσουν την κρίση (τις απολύσεις, την ελαστικοποίηση κτλ.) ή θα αποφασίσουν να κινηθούν και αυτοί «εξεγερτικά» όπως «η νεολαία» (με τις δικές τους μορφές βέβαια); Εκεί θα δοκιμαστεί πραγματικά το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ που κατακεραύνωσε την εξέγερση του Δεκέμβρη. Μέχρι τώρα τα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά. Υπάρχουν ορισμένες κινητοποιήσεις, αλλά από πολλές μονάδες με προβλήματα –ειδικά στην Β.Ελλάδα- δεν φτάνουν αγωνιστικά νέα. Είδαμε την κατάληψη στην μικρή χαρτοβιομηχανία Φάρος στην Αθήνα (η κινητοποίηση είχε ξεκινήσει πριν την κρίση και με αίτημα τα δεδουλευμένα), την απεργία ενάντια στις απολύσεις στην Φίλκεραμ-Τζόνσον (πλακάκια) στην Θεσσαλονίκη, την παναχαϊκή απεργία για τις απολύσεις στην πολυεθνική Frigoglass (ψυγεία), τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία Λαναρά στην Αθήνα (που όμως είναι πολύ παθητικές), την κατάληψη ενάντια στις απολύσεις στη NEOSET στην Χαλκίδα, την επίσχεση εργασίας στην Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία Θηβών κ.α. Δεν έχει γίνει όμως ακόμα ένας αγώνας πρότυπο (όπως πήγε να γίνει ο αγώνας στα Λιπάσματα Θεσσαλονίκης τον χειμώνα-άνοιξη του 2006), με μεγάλο δυναμισμό και με χρονική διάρκεια, έτσι ώστε να τραβήξει και άλλα κομμάτια της εργατικής τάξης της πόλης –μέσα και έξω από τα εργοστάσια- σε ένα κίνημα αλληλεγγύης. Λείπει δηλαδή ακόμα ένας αγώνας που θα αποτελέσει πρότυπο αγωνιστικής κινητοποίησης και για τα άλλα εργοστάσια με προβλήματα και θα τα σπρώξει σε μια σύνδεση μεταξύ τους[6].



2) Οι κατασκευές, η οικοδομή

Κατέβηκαν οι εργαζόμενοι των κατασκευών στην εξέγερση; Εδώ θα εξετάσουμε δύο «εργατικές φιγούρες» του κλάδου, τους οικοδόμους και τους μηχανικούς, παραλείποντας τους χειριστές, οδηγούς, διοικητικούς, που χρόνια τώρα εκφράζονται από συναινετικά, συντεχνιακά σωματεία (όπου ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν τον πρώτο λόγο).
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: ο τελευταίος κύκλος αγώνων στην οικοδομή από τους «εκτελεστές» εργάτες, ήταν αυτός που σχηματικά μπορούμε να πούμε «ΜΕΤΡΟ-Ελ.Βενιζέλος-Ολυμπιακά Έργα». Ήταν φοβερές μάχες που πραγματικά έγινε η σύνδεση μετανάστη και ντόπιου εργάτη μέσα από εργατικές επιτροπές που δεν ελέγχονταν στην ουσία από το σωματείο/ΚΚΕ. Το πεδίο του μεγάλου εργασιακού χώρου, άμεσο, υλικό, πρακτικό, έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς μετανάστες πρώτης γενιάς (κυρίως Αλβανούς) να παλέψουν: συγκροτημένα, με την αναγνωρισμένη ταυτότητα του οικοδόμου και όχι με την επισφαλή (για να μην πούμε παράνομη για τους κρατικούς θεσμούς) ταυτότητα του μετανάστη. Έτσι βασικά μπορούσαν να παλέψουν οι μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, συμμετείχαν στις πορείες μόνο στην Αθήνα (όπου η ποσότητα και η ένταξη των μεταναστών δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας) και μόνο τις δύο πρώτες μέρες (αφού ακολούθησαν στοχευμένες επιχειρήσεις-σκούπα της αστυνομίας για να αποθαρρύνουν το κατέβασμα τους στον δρόμο μετά από 18 χρόνια σιωπής).

Ήταν πολύ ενθαρρυντικό που μετανάστες πρώτης γενιάς έκαναν το βήμα και κατέβηκαν στον δρόμο, έστω και μια μέρα. Γιατί ξέρουν πως είναι «επισφαλείς», άμα πιαστούν, για οποιονδήποτε λόγο, θα καταστραφούν, και αυτοί και όλη η οικογένεια τους. Η εξέγερση βέβαια του Δεκέμβρη τροφοδοτήθηκε συγκλονιστικά από τα παιδιά της 1ης γενιάς, την 2η γενιά (υπολογίζονται 200.000 όσοι γεννήθηκαν στην Eλλάδα, ή ήρθαν σε πολύ μικρή ηλικία, φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία και τώρα ζουν και εργάζονται εδώ). Ενώ η πρώτη γενιά παλεύει να επιβιώσει, και κάνει συνήθως αγώνες μόνο όταν μια άλλη ταυτότητα («οικοδόμος», «εργαζόμενος»), μια άλλη συγκρότηση (σωματείο, παράρτημα οικοδόμων κτλ.) μπορεί να την προστατέψει, οι περισσότεροι αγώνες μεταναστών προκύπτουν ιστορικά από τη 2η γενιά που έχει μεγάλο βαθμό (υποτιμημένης) ένταξης στην κοινωνία[7].

Και οι ντόπιοι οικοδόμοι; Μαστιζόμενοι και αυτοί από την ανεργία και τη διάλυση των μεγάλων χώρων (έλλειψη μεγάλων έργων), μόνο μεμονωμένα μπορούσαν να κατέβουν, με βάση πολιτικές αναφορές. Στον κλάδο της οικοδομής κυριαρχεί αυτή τη στιγμή η ανεργία και τα περιστασιακά μεροκάματα σε μικρές οικοδομές (όπου τα συγγενικά/φιλικά δίκτυα σχέσεων παίζουν μεγάλο ρόλο και η δυνατότητα συλλογικού αγώνα εκμηδενίζεται). Όλη αυτή η κατάσταση είχε ήδη ξεκινήσει με την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών και άλλων μεγάλων έργων (που μη ξεχνάμε ότι στηρίχτηκαν και από τρία κοινοτικά πακέτα στήριξης) αλλά έχει αυξηθεί ραγδαία τον τελευταίο καιρό. Και όπως δείχνουν και οι πρόσφατες κρατικές επεμβάσεις για την τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας, η ανεργία είναι το επίδικο ζήτημα αυτή την στιγμή στην οικοδομή.

Ποια η απάντηση ως τώρα; Όπως και με τα εργοστάσια, και εδώ τα πράγματα δεν είναι προς το παρόν ενθαρρυντικά. Στην Θεσσαλονίκη, όπου λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο έργο, το ΜΕΤΡΟ, η οργάνωση και η αντίσταση βρίσκονται σε χαμηλό επίπεδο (σύμφωνα με πληροφορίες εκ των έσω). Μοναδικό ξέσπασμα ήταν το σταμάτημα της δουλειάς στις 5-6 Φλεβάρη, όταν σκοτώθηκε ο οικοδόμος Βλαδίμηρος Μπαμπεντζίδης. Αντίδραση υπήρχε ακόμα τον Μάρτη για την απόλυση 6 εργαζομένων. Λίγο πιο πριν, την Τρίτη 20/1, και μετά από πολύ καιρό, είδαμε συγκέντρωση οικοδόμων στην Θεσσαλονίκη για το ζήτημα της ανεργίας που καλέστηκε από το ΠΑΜΕ (που έχει πια λίγες δυνάμεις στην οικοδομή στην Θεσσαλονίκη). Οι οικοδόμοι συζητάνε αλλά η πλάτη στον τοίχο. Έτσι σκιαγραφεί συνάδελφος οικοδόμος την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Και οι μηχανικοί; Το «διανοητικό προλεταριάτο» των κατασκευών; Εκεί η κατάσταση λειτούργησε περισσότερο υπέρ της εξέγερσης, σε σχέση με τους οικοδόμους. Δεν είναι μόνο οι προσπάθειες, μειοψηφικές αλλά σημαντικές, που γίνονται από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στην Αθήνα. Δεν είναι μόνο τα επίδικα ζητήματα που έχουν ανακύψει τα προηγούμενα χρόνια και έχουν αναγκαστικά συσπειρώσει αρκετούς μηχανικούς (επίθεση στο Ταμείο τους, δελτίο παροχής υπηρεσιών κ.α.). Είναι πάνω απ’ όλα η σημαντική στελέχωση των εταιριών από ΝΕΟΥΣ εργαζόμενους σε ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ με ΥΨΗΛΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ. Μάλιστα η πρόσφατη συσπείρωση –νεαρών και επισφαλών επί τω πλείστων- μηχανικών στην Θεσσαλονίκη οδήγησε και στη συγκρότηση του ΣΜΤ Μακεδονίας (δείτε http://rizospastes.blogspot.com/2009/04/blog-post_24.html).
Νέος, επισφαλής, διανοητικός εργάτης: μετά τον μετανάστη που αναφέρθηκε παραπάνω, είναι τα τρία νέα κοινωνικά χαρακτηριστικά/ιδιότητες που συνδέονται με την εξέγερση. Μιλάμε για τους μηχανικούς κάτω από τα 30-35 που έχουν φάει όλα τα σκατά της επισφαλούς εργασίας, της υποτίμησης, και που συνάμα έχουν τη διανοητική-πολιτισμική κληρονομιά του πανεπιστημίου: και δεν εννοούμε μόνο τη μόρφωση/κουλτούρα που σου επιτρέπει να διαβάζεις Ελευθεροτυπία την Κυριακή ή να κοιτάξεις στο youtube βίντεο από την εξέγερση ή να δεις στο Indymedia που είναι η επόμενη δράση, αλλά κυρίως, για την κουλτούρα αγώνα που υπάρχει από το ’72 στα ελληνικά πανεπιστήμια και ειδικά στα πρωτοπόρα Πολυτεχνεία. Αυτός ο νέος μηχανικός ήταν στο δρόμο, όχι η πλειοψηφία του, αλλά ένα μικρό κομμάτι που έχει διάθεση να αναδείξει ζητήματα, να κάνει αγώνα. Η συνέχιση λοιπόν της προσπάθειας οργάνωσης και αγώνα στο χώρο των μηχανικών -το επόμενο διάστημα- έχει τις δυνατότητες να συνεχιστεί, υπάρχουν εφεδρείες για να ανοίξουν μάχες. Και οι αντικειμενικές συνθήκες (κρίση στις κατασκευές με πτώση κατά 30% της οικοδομικής δραστηριότητας και μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για τα τεχνικά έργα υποδομής) φαίνεται ότι θα διακόψουν την τάση «μικροαστικοποίησης» του συγκεκριμένου μισθωτού κομματιού, του «ονείρου του ελεύθερου επαγγέλματος». Αντίθετα η ανεργία, η υποτίμηση, η «τάση προλεταριοποίησης» θα ενισχυθεί.



Ο τριτογενής τομέας

Πάμε τώρα στον τριτογενή τομέα. Μιλάμε για τα 2/3 της μισθωτής εργασίας, μιλάμε για τον τομέα με τη συνεχή διόγκωση, μιλάμε για τις υπηρεσίες που αναπτύσσονται κυρίως στα κέντρα των πόλεων. Θα εξετάσουμε, πάλι αναγκαστικά επιγραμματικά, τους μεγαλύτερους κλάδους.


3) Εμπόριο

Είναι ο μεγαλύτερος κλάδος σε όλη την Ελλάδα, με 500.000 περίπου μισθωτούς (και εδώ, όπως και στον επισιτισμό-τουρισμό, υπολογίζουμε τα χιλιάδες άμισθα συμβοηθούντα οικογενειακά μέλη). Η συντριπτική πλειοψηφία των καταστημάτων στην Ελλάδα απασχολεί κάτω από 10 άτομα, πολλά όπως είπαμε ως συμβοηθούντα μέλη της οικογένειας. Επομένως, οι δυνατότητες αντίδρασης, έρχονται και εκεί, όχι «από τη μαζικότητα» αλλά από την ατομική-πολιτική «συνείδηση/πρακτική» του εμποροϋπάλληλου: ο εμποροϋπάλληλος που αποφασίζει π.χ. να απεργήσει για το Ασφαλιστικό, ειδικά σε ένα μικρό κατάστημα, πραγματικά εξεγείρεται. Γιατί ο εμποροϋπάλληλος είναι πολύ αναλώσιμος, εύκολα αντικαταστάσιμος από την δεξαμενή ανέργων[8] (με πτυχίο και χωρίς πτυχίο).

Παρολαυτά, στο δρόμο κατέβηκε κάποιος νεαρός κόσμος που απασχολείται στο εμπόριο (ως αποθηκάριος, πωλητής, ταμίας, διανομέας κτλ.). Κατέβηκε, όχι φυσικά μαζικά, ούτε ως εμποροϋπάλληλος, αλλά ατομικά, για να ενωθεί με τους φίλους, την παρέα, το πλήθος του κόσμου. Κατέβηκε, και γιατί τον άγγιξαν τα γεγονότα, αλλά και γιατί ο ίδιος βιώνει ένα σωρό αρνητικές συνθήκες: εντατικές συνθήκες εργασίας (πίεση για «σωστό» service), ελαστικά και ξεχειλωμένα ωράρια (σπαστά, υπερωρίες, δουλειά στις αργίες), χαμηλοί μισθοί (600-800 ευρώ). Κατέβηκε επίσης και γιατί έχει την αναπαράσταση του δρόμου, της πορείας, ίσως και των συγκρούσεων στους κεντρικούς δρόμους, πολύ πιο έντονη από π.χ. τον σύγχρονο οικοδόμο. Η κουλτούρα του «κέντρου» της πόλης είναι πολύ πιο προσιτή σε έναν εμποροϋπάλληλο. Αυτό μετράει.

Αγώνες: δεν θα αναφερθούμε στους βιβλιοϋπάλληλους που ειδικά στην Αθήνα έχουν ένα πολύ καλό σύλλογο γύρω από τον οποίο μπορούν να συσπειρωθούν. Στην εξέγερση άλλωστε ο κόσμος δεν κατέβηκε τόσο με βάση τα εργασιακά του σωματεία αλλά «χύμα», με βάση την παρέα ή την δομή στην οποία επέλεξε να είναι π.χ. μια κατάληψη. Θα πρέπει όμως να αναφερθούμε στην πολύ σημαντική μάχη για την αργία της Κυριακής τα Χριστούγεννα. Πολύς κόσμος της εξέγερσης συμμετείχε στα κλεισίματα της οδού Ερμού, και μάλιστα είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από το μηντιακό ΠΑΜΕ (το οποίο ελέγχει τους συλλόγους εμποροϋπαλλήλων αλλά έχει μικρή μαζικότητα και συμμαχεί με την μικρή εργοδοσία του εμπορίου. Πρόσφατα κινητοποιηθήκε δυναμικά απέναντι στα JUMBO – δείτε το http://rizospastes.blogspot.com/2009/02/jumbo.html ). Κλεισίματα καταστημάτων βέβαια είχαν γίνει και στο παρελθόν, υπήρχε μια πολύ καλή εμπειρία από την «Πρωτοβουλία δράσης ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου» το 2005 (από την οποία τροφοδοτήθηκε και η εργατική συλλογικότητα στο εμπόριο ΡΕΠΟ που υπάρχει μέχρι σήμερα – δείτε http://repo-zine.blogspot.com/). Πραγματικά δόθηκε μια μάχη στο συγκεκριμένο ζήτημα (δουλειά την Κυριακή) όπου οι αντικειμενικά ελάχιστες δυνάμεις στο χώρο του εμπορίου κατάφεραν να κερδίσουν τις εντυπώσεις και να περάσουν ένα μήνυμα αντίστασης. Χωρίς την εξέγερση είναι πιθανόν να μη μπορούσε να γίνει αυτό. Είναι κάτι ελπιδοφόρο, αν και ο χώρος του εμπορίου παραμένει «ο μεγάλος ασθενής», ο